cccc xxxvi

te non een̄t Itē hō cꝰ amicus es alicubi tibi ē pn̄s alicubi abſens Deꝰ vbiqꝫtibi eſt pn̄s. augꝰ Heritas vbiqꝫ prefidens omnibꝫ ꝯſulentibꝫ te ⁊cͣ. vn̄ cummoriens pn̄tiā amicoꝝ qua tūc maxime indigeres habere non poſſis huiamici pn̄tia cōſolabiliter potieris. p̄sSi ambulē in medio vmbre mortꝭ ⁊cͣ.Micus es hōis qꝛ vtilis In haūt tripliciter p̄ponderat deꝰUide em̄ circa hoīēm vtilē tibi qͣꝫ magna vtilitas qͣꝫ multa qͣꝫ diuturna. excedit deus quātitate ꝯtinua ⁊ diſcreta ⁊duratioē qꝛ ab ip̄o tibi vtilitas maiormultiplicior et diuturnior. qd̓ vt ſaltēin genere pateat Nota trina eſt gn̓alis vtilitas quā ab amico habere volens ip̄m amas ſcilꝫ adeptio boni ſuiintētio boni tui. diminutio vl̓ ānichilatio mali tui Amicꝰ ergo es qui tibi cōmunicat bona ſua. eccl̓ multi colunt ꝑſonam potentis ⁊ amici ſunt dona tribuentis. p̄ponderat euidenter deus qͥtibi ꝯmunicās ⁊ dat ſua ⁊ ſe Donat inqͣm dona digniora in ſb̓a maiora in qͣꝫtitate ꝯtinua. plura in diſcreta qͣꝫtitate. ꝑmanētiora in duratione ⁊ tēporemeliora in relatione ad fine. oꝑtuniora ſcd̓m qn̄ ⁊ vbi qꝛ ſcd̓m ariſto. vnūqd̓qꝫ in quo tꝑe ⁊ loco plus valet magis eſt eligendū. roma viij. qui etiamꝓprio filio ſuo non peꝑcit ſed ꝓ nob̓omnibꝫ tradidit illū quō nō omnia cūillo nobis donauit. iaco i. oē datū optimū ⁊ oē donū ꝑfectū ⁊cͣ. quis amicoꝝ filium ſuū vl̓ ſpm̄ ſuū tibi donaturus eſt vt deꝰ fecitc; eterum de donisdatis. magna ⁊ multa donauit in p̄terito donat ⁊ donare nō ceſſat ī pn̄ti ſꝫmaxima ⁊ plurima donabit in futur oCeterū ꝙ homo amicꝰ tibi dat potiꝰeſt mutuū qͣꝫ donū qꝛ redditionem exſpectat. luce. quis vrm̄ habet amicum⁊ ibit ad illū media nocte ⁊ dicet amice accōmoda michi tres panes. ſꝫ ſcd̓ꝫariſto. donū eſt datio irredibilis. hocin illo amico ſolūmō locum habet quibonoꝝ noſtroꝝ non eget Ampliꝰ aūtidip̄m bonū qd̓ amicꝰ tibi dat non abip̄o ē ſed a ſummo bono a quo velut afonte boni ꝑ illum fluit ad te Quē nūc

potiꝰ amas an fontē effluentē an canalēt̓ deferentem quē nimirū etiā ip̄edeus vt auctor ad te dirigit potius qͣꝫad aliū inclinādo volūtatem habentisvt tibi dare velit qui dedit facultatemqua tibi dare poſſit. ꝓuer xxi. ſicut diuiſiones aquarū ita cor regꝭ in manudei qͦcūqꝫ voluerit inclinabit illd̓ Amicus es hōis ſcd̓o qui tecū ſciens bonatua ⁊ ꝯmunicans ip̄a tibi reddit iocūdiora. ſeneca nulliꝰ boni ſine ſocio iocūdā eſt poſſeſſio. vn̄ ẜm ariſto. mageſt eligendū qd̓ cōtingit amicos ꝑticipare qͣꝫ qd̓ non Ceterū hoc amicos n̄ꝓdit qm̄ in hoc ſcd̓m ſuꝑficiem nō differt fictus amicus a vero. eccl̓. xij. nōagnoſcitur in bonis amicꝰ. non agnoſcitur in qͣꝫ vtrū amicus ꝑſone vel rerūtuꝰ vl̓ tuoꝝ Nam priꝰ inuenies interhoīēs qui diligat ꝓpter tua te qͣꝫ qͥ tuaꝓpter te. qm̄ eſt amicus ſociꝰ menſe ⁊non ꝑmanet in tꝑe neceſſitatis. poetaCū fueris felix multos numerabis amicos. tꝑa ſi fuerint nubula ſolꝰ erisVerus aūt amicꝰ eēt ſi bono tuo ꝓpt̓te cōgauderet etiam fi ꝑticipaturª nōeēt. ariſto Amicos iuſtos eē volumꝰetiā ſi in īedia ſint Sed in hoc nullꝰ adamiciciā tibi deo aptior qui ſciens bona tua vt pote dona ſua et de hijs tibicōgaudet ⁊ dans ꝯmunicare a te vl̓ ꝑticipare non eget. ioh̓. gaudeo propt̓vos vt credatis.Amicus es hōis 3ºqui tecū ꝑticipans mala tua vl̓ ānichilet vl̓ ad minus diminuat ⁊ talē quereQuerendus em̄ ē qꝛ difficiliꝰ inuenit̉qͣꝫ primꝰ vl̓ ſecūdꝰ quāuis vtroqꝫ magis iſte ſit neceſſariꝰ. ſed in hoc tercioſigno multi deficiūt qui prima duo fecerunt. p̄s Amici mei ⁊ ꝓximi mei aduerſum me appropinqͣuerūt ⁊ ſteter̄tamici ꝯmunicates michi boā ſua. ꝓximi ꝑticipantes bona mea Uerum digitus dei in hoc tercio ſigno euidēs ēq̄ cū in natura ꝓpria ſumme bona mala tua tecū ꝯmunicare non poſſet naturam tuam aſſumpſit in qua tibi cōpatiens ⁊ pene tue ſociꝰ fiens miſerotibi ꝯſolationem faceret ⁊ per naturāſuam bonā tādem malum tuū ꝓrſusānichilaret Sunt aūt ſcd̓m ariſtotilē