nſolitū dicitur non qꝛ non freq̄t̉ eueniat ſed qꝛ eſt p̄ter naturalē ꝯſuetudīnem Supͣ aūt facultatē nature ē aliqͥdtripliciter. vnomō qͣꝫtum ad ſb̓am facti ſicut ꝙ duo corꝑa ſint ſimul et ꝙ ſolretrocedit vl̓ ꝙ corpus hūanum glorificetur qd̓ nullomō hūana natura face̓poteſt. iſta ⁊ fil̓ia tenent ſummū gradū in miracul̓. Scd̓o mō eſt aliqͥd ſupra facultatem nature non qͣꝫtum adid qd̓ fit ſed qͣꝫtum ad id in quo fit ſicutre ſurrectio mortuoꝝ illūinatio cecoꝝet ſimilia p̄t natura cauſare vitā ſꝫ nonin mortuo ⁊ poteſt p̄ſtare viſum ſꝫ nōceco ⁊ hec ſcd̓m locū tenent in miracūlis. Tercio ē aliqͥd ſupͣ facultatē natue̓qͣꝫtum ad modū ⁊ ordinem faciēdi ficꝭcū aliqͥs ſubito diuina virtute curatura febre abſqꝫ ſolito ⁊ cōſueto curſu nature in talibus ⁊ cū aer ꝯdenſat̉ in pluuias diuina v̓tute abſꝫ naturalibꝰ caufis ſicut factū ē ad p̄ces helye ⁊ ſamuelis ⁊ huiuſmōi tenent infimū locū inmiraculis Qd̓libet aūt iſtoꝝ habet diuerſos gradus ẜm ꝙ diuerſimode excedunt facultatē nature Supra ſpemetꝭ nature miraculū eē diʳ non ſupͣ ſpēgratie q̄ ex fide eſt Dn̄r autē miraculavirtutes inqͣꝫtū excedūt facultatē nature Signa v̓o inqͣꝫtū manifeſtant aliqd̓ ſuꝑnaturale. dicūtur āt portēta velprodigia ꝓpter excellentiā qͣſi ꝓcul aliquid on̄dentia ¶ Attribuitur aūt oꝑatio miraculorū fidei ẜm illud pͥme corīth̓. xiiij Si hūero fidem ita vt montestranſferā et hoc ꝓpter duo Primo qͥaordinat̉ ad fidei ꝯfirmationē. ſcd̓o qꝛprocedit ex dei potētia cui fides īnitit̉et tn̄ ficꝭ p̄ter grām fidei ncc̄ia ē ⁊ gratia ẜmōis ad fidei inſtructionē ita etꝭoꝑa miraculoꝝ ad fidei ꝯfirmatioēmNotandū vero ꝙ diuinitꝰ cōcedit̉ homini miracula facere. primo qͥdē ⁊ pͥncipal̓r̄ ad ꝯfirmandū fidem et veritatēquā docet qꝛ em̄ ea q̄ ſunt fidei humanam rōem excedunt ideo nō pn̄t ꝑ humanā rōem ꝓbari ſed oꝑtet ꝙ ꝓbentur per argumentū diuine v̓tutis. ſecūdo ad on̄dendā pn̄tiam dei in homineper grām ſpūſſancti. gal̓. iij. Qui tribuit nobis ſpm̄ ⁊ oꝑatur v̓tutes ī nobis

vtrūqꝫ aūt circa xp̄m erat hōibus māifeſtandū ſcꝫ ꝙ deus eēt in eo per grāꝫnon adoptiōis ſed vnionis ⁊ ꝙ eiꝰ ſuper natural̓ doctrina eſſet a deo iō cōueniētiſſimū fuit vt miracula face̓t. vn̄ipſe dicit io. v. ſi michi nō vultis crede̓oꝑibus credite. et ibidē oꝑa que deditmichi pater vt faciā ip̄a ſunt q̄ teſtimoniū ꝑhibent de me Fecit aūt xp̄s miracula diuina v̓tute vn̄ ip̄e dicit. iō x. pat̓in me manens ip̄e fecit oꝑa Dn̄ leo papa dicit ꝙ in xp̄o ſunt due nature vnaearū eſt diuina que fulget miraculis ⁊alia hūana que ſuccūbit iniurijs et tamen vna eaꝝ agit cōicatione alteriusinqͣꝫtum ſcꝫ natura hūana ē inſtrumētum diuine actionis et actio hūana accipit virtutē. a natura diuina Blaſphemiā vero iudeorū dn̄tiū in virtute demonū eū demonia eice̓. luce xi. reprobauit. pͥmo qͥdem per hͦ ꝙ ſathanas cōtra ip̄m non diuidit̉. ſcd̓o exēplo alioꝝq̄ demonia eiciebant ꝑ ſpm̄ dei. tercioqꝛ d̓moniū expelle̓ nō poſſꝫ n̄ ip̄m viciſſet diuina virtute. quarto qꝛ nulla cōueniētia in oꝑibus nec in effectū eratſibi ⁊ ſathane cū ſathanas diſꝑgere cuperet quos xp̄ūs colligebat ¶ Notādum vero ꝙ miraculoꝝ q̄dam non ſt̓vera ſed fantaſtica facta qͥbus ludificatur hō vt videat̉ ei aliqͥd quod nō eſt q̄dam ſunt vera facta ſed nō hn̄t ve̓ rationē miraculi qꝛ fiūt v̓tute aliquaꝝ naturaliū cauſaꝝ ⁊ hec duo pn̄t fieri perdemones ſed vera miracula nō pn̄t fieri niſi virtute diuina. oꝑatur enim eadeus ad vtilitatē hōim ⁊ hoc duplcitervno qͥdem mō ad veritatꝭ p̄dicate ꝯfirmationē ⁊ ẜm hunc modū pn̄t em̄ mali miracula face̓. vnde ſuꝑ ma. xij. nōnein nōie tuo ⁊c dicit iero. Prophetae̓ etvirtutes face̓ ⁊ demonia eicere interdū nō eiꝰ meriti qui oꝑatur ſed inuocatio nōis iheſu xp̄i hec agit vt hōinesdeū honorēt ad cuiꝰ inuocationē fiūttanta miracula Alio mō ad demōſtrādā ſcītatē alicuiꝰ ⁊ ſic fiūt tm̄ a ſcīs l̓ invita eoꝝ l̓ etꝭ poſt mortē ſiue per eosſiue per alios Legitur em̄ act̓. xij. ꝙ dominꝰ faciebat v̓tutes per manꝰ pauli