ris De pͥmo languore. geneẜ .i. tenebreerant ſuper faciem abiſſi quia ab antiquo cor hōis obuolutū fuit ignorātiaſui. ihe̓. xiiij. prauū eſt cor hominis ⁊ inſcrutabile quis cognoſcet illud. p̄s. delicta quis intelligit ⁊c vſqꝫ ſeruo tuo qͥbus ſcꝫ vel alios peccare feci vl̓ aliorūpeccatis cōſenſi. mathe vij. quid vidēsfeſtucā in oculo frīs tui et trabē ī oculo tuo non vides De ſcd̓o. math̓. xxiij.qm̄ ſuperhabundauit miqͥtas refrigeſcit caritas multorū. eccī xliiij. frigidusventus aquilo flauit ⁊ gelauit criſtallus ex aqua. defectus amoris probat̉ab exterioribꝰ ſignis. pͥme ioh̓. iij. qͥ habuerit ſubſtantiam huiꝰ mundi et viderit fratrē ſuū neceſſitatem pacientē⁊ clauſerit viſcera ſua qūo caritas manet in eo. ihe. ix. vnuſquiſꝙ a proximoſuo ſe cuſtodiat ⁊ in omni fratre ſuo n̄habeat fiduciā quia omnis frater ſuꝑplantans ſupplātabitur ⁊ omnis amicus fraudulenter incedet et vir fratrederidebit ⁊ veritatem non loqueᵉ. prouerb̓. x. pondus ⁊ pondus menſura etmenſura vtrūqꝫ abhominabile ē apuddeum. gloſa. diuerſum pondꝰ ⁊ diuerſam menſurā habet in domo ſua. vt aliter ſibi aliter ꝓximo mētiatur. qͥ in ſuis ſemꝑ actibus que laudentur in ꝓximi. que vituperantur q̄rit Sed qui intemporalibꝰ ſibi maiorem. ꝓximo minorē menſurā dare ſtudet quia defectum dilectionis habet deo diſplicet. ſimiliter eſt de eo qui malo verbo vl̓ facto ꝓximū ꝯtriſtat ledit vl̓ damnificatDe tercio ihe̓. xxxi. omnis qui comederit vuam acerbā obſtupeſcent denteseius. grę. quid eſt vua acerba niſi peccatū. vua q̄ppe acerba eſt fructꝰ an̄ tēpus Quiſquis em̄ pn̄tis vite delectationibus ſaciari deſiderat. qͣſi fructꝰ an̄tempus comedere feſtinat Sꝫ q̄ vuāacerbā comedit dentes eius obſtupeſcunt. quia qͥ pn̄tis vite ⁊ mundi delectationibꝰ paſcitur. interni ſenſus eiusligantur vt iā ſpūalia ſapere nequeantHoc figuratū eſt nu̓i xi. in populo yſrahel qui in egipto carnibus cū allio ⁊cepis ſaciatus fue̓at ⁊ poſt in deſertotalia ꝯcupiſcens. panem celeſtem ſcilꝫ
māna dulciſſimū cum nauſea reſpuebat. pͥme corin. ſcd̓o. aiālis homo nō ꝑcipit ea que ſunt dei. augꝰ. aiālis dicit̉carnalis homo qui fertur diſſoluta laſciuia anime ſue De qͣrto galat̉ t̓cio. ſicſtulti facti eſtis vt cū ſpiritu ceperitisnunc carne ꝯſummamī. ꝓuerb̓. ij. relinquūt iter rectū et ambulant per viastenebroſas. luce viij. Qui ſupra petrāhij ſunt qui cū audiunt verbū cū gaudio ſuſcipiunt. ſed radicem non habētſcilicet ſtabilitatem firme voluntatisquia ad tempꝰ credūt ⁊c. can. vij. mane ſurgamus ⁊ videamus ſi floruit vinea ſi flores fructū pariunt. gloſa noneſt intuendum fi vinea floret ſed ſi flores ad partū fructuū conualeſcunt. qꝛſcilicet nō eſt mirū ſi quis bona inchoat ſed valde mirabile eſt ſi intentionebona in bono oꝑe ꝑſeuerat Contra hͦquatuor mala ordinātur quatuor ſcd̓ifructus corporis dn̄i qui nos hic ī gratia ꝑficiūt Intellectū em̄ ad ſe cōgnoſcendum illuminat. voluntatem ſiue affectū in dilectione dei inflāmat. meoriam ſpirituali dulcediē delectat. totūhominē in bono ꝯfirmatDe pͥmo fructu. ꝓuerb̓. xxiiij. comede fili mel qꝛ bonum eſt. mel eſt ſapientia dei increatain cibum dulcem nobis p̄parata. hͦ bonum eſt ad ſpūalem medicinam qꝛ illuminat mentē. i re. xiiij. Didiſtis qꝛ illumiāti ſt̓ oculi mei eo ꝙ guſtauerī paululum de melle. yſa. vij. butirum et melmanducabit omnis qͥ relictus fue̓it vtſciat reprobare malum et elige̓ bonūp̄s. dn̄s illumiātio mea. accedite ad eū⁊ illuminamī .ſ. ad cognitionem veſtriDe ſcd̓o fructu dicitur. yſa. vi. ꝙ angelꝰtulit calculū de altari ⁊ tetigit os yſaiecalculus eſt carbūculus ſic d̓cūs. qꝛ ignitus vt carbo ⁊ ſigͣt corpus dn̄i de altari ſumptum ⁊ caritate inflāmatumquia accendit amore corda fideliū Detercio. p̄s. guſtate ⁊ vidēte qm̄ ſuauisetc. ecci xlix. memoria ioſye in ꝯpofitine odoris facta opus pigmentarij inomni ore quaſimel indulcabitur. yoſias qui interp̄tatur fortitudo dn̄i. ſigͣtxp̄m dicit. gloſa. memoria xp̄i id eſt ſacramentū corporis eiꝰ qd̓ in memoriā