xcv
nec etiā dicit faciamꝰ ſed dicit. fiat volūtas tua qꝛ ad vitā eternā duo ſt̓ neceſſaria ſcꝫ gratia dei ⁊ volūtas hōisEt licet deus fecerit hōeꝫ ſine hōe nontamē iuſtificat eū ſine eo. Augꝰ. Quicreauit te ſine te n̄ iuſtificabit te ſn̄teqꝛ vult vt hō cooꝑet̉ yſa. Cōu̓timī adme ⁊ eo ꝯutar. apl̓s pͥᵉ cor. xv. grā d̓i ſūid qd̓ ſū grā eiꝰ ⁊cͣ nō gͦ p̄ſumas de te ſꝫconfidas de gratia dei nec negligas ſꝫadhibeas ſtudiū tuū. Et ideo nō dicitfaciamꝰ ne videretur ꝙ nichil faceretgratia d̓i Nec dicit fac ne videretur ꝙnichil faceret voluntas et conatus nr̄ſed dicit fiat per gratiam dei adhibitoſtudio et conatu nrō. Terciū ꝙ vult d̓us a nobis eſt vt. reſtituat̉ homo adſtatū et dignitatē in qua creatus fuitprimus homo q̄ tanta fuit vt ſpūs etanima nullam repugnantiam ſentireta carne ⁊ ſenſualitate. qͣꝫ diu eī aīa fuitſb̓iecta d̓o corpꝰ ita ſb̓iectū fuit aīe vl̓ſpūi vt nullam corruptionē mortis etinfirmitatis ⁊ aliaꝝ pēalitatū ſentiretSed ex quo ſpūs et anima q̄ erat media inter deū et carnē rebellauit deo ꝑpeccatum et corpus rebellauit animeet tunc mortē et infirmitatē ſentire cepit et ꝯtinuā rebelliſatiōeꝫ ſēſualitatisad ſpiritū Gala. quīto Dideo aliā legēī mēbris meis idē. Caro cōcupiſcit ⁊cͣEt ſic eſt continua pugna inter carnē⁊ ſpm̄ et hō ꝯtinue deteriorat̉ ꝑ pccm̄Eſt gͦ volūtas d̓i vt hō r̄ſtituat ad ſtatū pͥᵐ vt .ſ. nichil ſit ī carne ꝯͣriū ſpūi pͥºtheſ. qͣrto Hec ē volūtas dei ſāctificaºvrā vt vnꝰ qͥſqꝫ ſciat vas ſuū poſſidere hͦ āt volūtas n̄ p̄t impleri ī vita iſtaſed ꝯplebit̉ ī reſurrectōe ſcōꝝ qn̄ reſurgēt corꝑa gl̓ificata ⁊ erūt īcorruptibilia ⁊ nobiliſſima corꝑa pͥᵉ coꝝ. xv. Sēinat̉ gͦ in ignobilitatē r̄ſurget ī gl̓a Eſttn̄ volūtas dei in iuſtꝭ qͣꝫtū ad ſpm̄ periuſticiā ⁊ ſcīaꝫ ⁊ vitam Et iō cū dicīꝰFiat volūtas tua ⁊cͣ oraꝰ vt etiā fiat īcarne Et hͦº ꝑ celū accipiꝰ ſpm̄ ꝑ terrācarnē vt ſit ſẜꝰ Fiat volūtas tua ita interra .i. ī carne nr̄a ficꝭ ī celo. i. ī ſpū nrōꝑ iuſticiā ꝑ hāc āt petitiōeꝫ ꝑueniꝰ adbtītudinē luctꝰ de qͣ mat. v Btī qͥ lugēt⁊ hͦ ẜᵐ qͣꝫlibꝫ triū expōeꝫ. nā ẜᵐ pͥmā de
fid̓ramꝰ vitā et̓nā vn̄ ꝓpter eiꝰ dilatōnē īducimur ad luctū. psͣ. heu mͥ qꝛ īcolatꝰ meꝰ ꝓlōgatꝰ ē. Et hͦ defid̓riū ſcōꝝē ita vehemēs ꝙ ꝓpt̓ hͦ deſid̓rāt mortēq̄ ẜm ſe fugiēda ē 2ͤ coꝝ. v. Audeꝰ ē bonā volūtatē hēꝰ magꝭ ꝑegrinari a corpore et pn̄tes eſſe deo. itē ẜᵐ ſcd̓ā expōeꝫ qꝛ illi qͥ ẜuāt mādata di ſt̓ ī luctu q̄licꝫ ſt̓ dulcia aīe tn̄ carni ſt̓ amara q̄ ꝯtiᵉmacerat̉ p̄s Rūtes ibāt ⁊ flebant qͣꝫtūad carnē veniētes āt vēiēt qͣꝫtū ad aīaꝫItē ẜᵐ t̓ciā expōeꝫ ex pugna q̄ ꝯtiᵉ ē īt̓carnē ⁊ ſpm̄ ꝓuenit luctꝰ nō eī p̄t fieriquī aiā ſaucietur ꝑ venialia a carne etiō vt exꝑiet̉ ē ī luctu p̄s Lauabo ꝑ ſingulas noctes .i. obſcuritates pcci lcm̄meū ⁊ qͥ ſic plorāt ꝑueniūt ad pr̄iāAnē nrm̄ cōtidiaᵐ da nobis hodie. Ml̓totiēs accidit ꝙ aliqͥsex magna ſapīa ⁊ ſcīa efficit̉ timidꝰ etiō ē ei nccāria fortitudo cordis ne d̓ficiat in nccātibꝰ yſa. xl. Qui dat laſſo v̓tutē hāc aūt fortitudinē ſp̄s ſ. dat eze.ij. et īgreſſꝰ ē ī me ſp̄s ⁊ ſtatuit me ſuꝑpedes meos Eſt āt hͦ fortituº qͣꝫ ſp̄s ſ.dat vt cor hōis n̄ deficiat timore rerūnccārū ſꝫ credat firmit̓ ꝙ oīa q̄ ſt̓ ei neceſſaria mīſtrēt̉ ſibi a deo. Et id̓o ſp̄sſcūs qͥ hanc fortitudinē dat docꝫ nospetere panē nr̄m̄ ⁊c vn̄ ſp̄s fortitudīsdicit̉ Sciēdū āt ꝙ in tribꝰ petitōibꝰcedētibꝰ petūt̉ bona ſpūalia q̄ h̓ īchoātʳ in hoc mūdo ſꝫ n̄ ꝑficiūtᵉ niſi ī vitaet̓na Cū em̄ petimꝰ ꝙ ſcīficet̉ noⁿ deipetimꝰ ꝙ ꝯgnoſcat̉ ſcītas d̓i Cū eī petimꝰ ꝙ adueniat r̄gnū eiꝰ petimꝰ ꝙ fimꝰ ꝑticipes vite et̓ne. Cū āt oraꝰ ꝙ fiat volūtas dei petimꝰ ꝙ ꝯpleat̉ volūtas dei ī nob̓ q̄ oīa ⁊ ſi inchoēt̉ ī hͦ mūdo nō pn̄t hr̄i ꝑſcē niſi in vita et̓na. Etiō ncc̄ariū fuit aliqͣ pete̓ q̄ ꝑſcē pn̄t hr̄iin vita pn̄ti ⁊ ind̓ ē ꝙ ſpūs ſcūs docuitpetere nccāria in vita pn̄ti q̄ ꝑſcē h̓ hn̄t̉ ſil̓r etiā vt on̄dat ꝙ tꝑalia ꝓuidēt̉nobis a deo Et hͦ ē ꝙ dicit pane nr̄ꝫ cotidiaᵐ da nobis hodie In qͥbꝰ qͥdē v̓b̓docuit nos vitae̓ quīqꝫ pccā q̄ ꝯſueuerūt ꝯtinge̓ in deſid̓rio reꝝ tꝑaliū pͥmūpccm̄ ē ꝙ homo ꝑ inmodeatū appetitum petit ea q̄ ſtatum ⁊ cōditionemeius excedunt non contentus hijs q̄