a magꝭ duce ſtella adoāt̉ tēptat̉ a dyabolo ſꝫ mīſtraᶻ ei ab āgel̓ viuit inops ⁊mēdicꝰ ſꝫ mortuos ſuſcitat ⁊ cecos illumiāt. moriʳ affixꝰ patibulo ānuāt̉ latrōibꝰ ſꝫ in eꝰ mortē ſol obſcuat̉. t̓ra tˡmit frāgūt̉ lapides aꝑiūᵉ monumētamortuoꝝ corꝑa ſuſcita. Si qͥs gͦ ex talibꝰ iudicijs fructū videat ꝯſecutū .ſ. ꝯuſioēm fere tociꝰ mūdi ad ip̄m ⁊ vlteriꝰalia ſigna q̄rat ad credēdū durior lapide cēſeri p̄t cū in mortē eiꝰ petre ſciſſeſint. Hinc ē ꝙ apl̓s coꝝ. i. dᵗ v̓bū crucꝭꝑeūtibꝰ ſtultiª ē. ſꝫ hijs q̄ ſalui facti ſt̓. inob̓ v̓tꝰ d̓i ē ¶ De abiectiōe diſcipl̓oꝝSt āt cca hͦ aliud ꝯſiderādū ẜᵐ eadē rōem ꝓuidē qꝛ ī ſeip̄o d̓i fiꝰ hōfactꝰ īfirma pati voluit etiā ſuos diſcipl̓os qͦs hūane ſalutꝭ īſtituit mīſtrosvoluit in mūdo eē abiectos. vn̄ n̄ elegꝭlrātos ⁊ nobiles ſꝫ illrātos ⁊ ignobileſpauꝑes .ſ. piſcatoe̓s ⁊ eos mittēs adſalutē hoīm ꝓcurādā iuſſit pauꝑtateꝫẜuae̓ ⁊ ꝑſecutiōēs ⁊ obprobria pati ⁊mortē ꝓ v̓itate ſb̓ire. ne eoꝝ p̄dicaº adaliqd̓ t̓renū ꝯmodū ꝯpoſita vide̓̉ ⁊ vtſalꝰ mūdi n̄ aſſcribe̓t̉ hūane ſapīe necv̓tuti ſꝫ ſolū diuīe. Un̄ nec ī eis deficitv̓tꝰ diuiā mīrabiª oꝑās qͥ tn̄ ẜᵐ mūdūvidebāt̉ abiecti hͦ āt nccͣariū fuit reꝑatiōi hūāne vt hoīes diſcerēt ne de ſeipſis ſuꝑbe ꝯfiderēt ſꝫ de d̓o. Hº em̄ adꝑfcōem hūane iuſticie reqͥrit: vt hō toͣlit̓ ſe d̓o ſb̓iciat a qͦ ecꝭ oīā boā ſpet ꝯſeqͥ. adipiſcēda ⁊ adepta cognoſcat. Adboā ỉ pn̄tia hꝰ mūdi ꝯtēpnēda ⁊ adu̓ſaq̄libꝫ tollerāda vſqꝫ ad mortē nullo eꝰdiſcipl̓i meliꝰ potuer̄t inſtrui qͣꝫ ꝑ paſſiōem ⁊ mortē xp̄i. vn̄ ip̄e eis dicebatin io. ſi me ꝑſecuti ſt̄ ⁊ vos ꝑſeq̄t̉.¶ De inſuffitieª nr̄a ad ſatiſfactiōemEin̄ ꝯſiderādū ē ꝙ hͦ hꝫ ordo iuſticie vt ꝓ pccīs pēa infligat̉ appae̓tem̄ in hūanis iudicijs vt ea q̄ īiuſte ſt̓facta r̄ducātur ad iuſticiā dū iudex abeo q̄ aliena reſpiciēs plus hēt qͣꝫ debeat ſubſtrahit qd̓ plus hēt ⁊ dat ei qͥ minus habet Quīcūqꝫ em̄ peccat plꝰ ſuevolūtati indulget qͣꝫ habeat vt eī ſuaꝫvolūtatē impleat tranſgreditur ordinem legis diuē ad hoc igitur ꝙ ad iuſ

lūtati ſubtrahatur de eo qd̓ vult quodfit dū punitur vel per ſubtractioēꝫ bonoꝝ q̄ vellet hrē vel per illatioēm maloꝝ que pati recuſat Hec igit̉ reintegͣtio iuſticie ꝑ peām qn̄qꝫ fit ꝑ volūtatēeiꝰ qͥ punitur dū ip̄emet ſibi penā aſſumit vt ad iuſticia redeat. qn̄qꝫ vero fiteo inuito ⁊ tūc ip̄e ad iuſticia nō reducitur ſed impletur ⁊ fit in eo iuſticia.Erat aūt totū genus hūanū pccō ſubiectū. ad hͦ gͦ ꝙ ad ſtatū iuſticie r̄duce̓oꝑtebat inuēīri penā quā ſibupi hō aſſumeret ad implēdū diuine iuſticie ordiem Nullus aūt purus homo creatus eſſe poterat qͥ ſufficiēter ſatiſfacere poſſet deo penā aliquā volūtarie aſſumēdo etiā ꝓ pccō ꝓprio necdū propccō vniu̓ſorum Cū em̄ homo peccatlegem dei tranſgreditur ⁊ ſic quātū ēin ſe iniuriā deo facit qͥ eſt maieſtatꝭ infinite̓ tāto aūt eſt maior quāto maioreſt is in quē ꝯmittitur. manifeſtū ē eīꝙ maior iniuria reputaᵉ ſi qͥs ꝑcutiatmilitē qͣꝫ ruſticū ⁊ adhuc maior ſi ꝑcuſſit regem vl̓ principē Hēt igit̉ pccm̄ꝯtra legem dei ꝯmiſſum qͦdāmō infinitam iniuriam¶Toptuit eſſe deū qͥ ſatiſfaceret.Ed rurſus conſiderādū eſt ꝙſcd̓m dignitatē ſatiſfaciētis ecſatiſfactio pōderatur. Nam vnū verbū deprecatorium a rege prolatum ꝓſatiſfactione alicuius iniurie maior ſatiſfactio reputatur qͣꝫ ſi aliquis aliusgenuflectet vel quācumqꝫ humiliationem oſtenderet ad ſatiſfacienduꝫ iniuriam paſſo. Nullus aūt purus homo erat infinite dignitatis cuiꝰ ſatiſfactio poſſet eſſe condigna cōtra deiiniuriam. Oportuit igitur vt eſſet aliquis homo infinite dignitatis qui penam ſubiret ⁊ ſic cōdigne ſatiſfaceretꝓ tocius mūdi pccīs. ad hͦ igit̉ dei v̓bū vnigenitū verus deꝰ ⁊ dei filius naturam humanā aſſumpſit ⁊ in ea mortē pati voluit vt totū genꝰ huānum apccō ſatiſfaciēdo purgaret Vn̄ ⁊ petrꝰ dicit Criſtus ſemel ꝓ pccīs noſtrꝭmortuus eſt iuſtus ꝓ iniuſtis vt nosofferret deo. ¶ Non ergo ſicut opinātur conueniens fuit ꝙ deus fine ſa