Quid autem vel quare ꝓ eis rogaret. ꝯtinuo ſubiunxit dicens. Vt omnes vnum ſint. hic ꝓ nob̓ rogauit qd̓ et ſupͣ ꝓ illis ut omnes. hoc eſt ut nos ⁊illi vnum ſimus Chriẜ. Et ſic in vnanimitate ẜmonem concludit. Vnde incepit. ibi finiens. Namincipi ens dixit. Mandatum nouuꝫ do vob̓. ut diligatis inuicem Hyla. viij. de tri. Tum demū vnitatis ꝓfectus exemplo vnitatis oſtendit̉. cum aitSicut tu pater in me et ego in te ut et ipſi in nobiſvnū ſinit. ut ſcꝫ ſicut pater in filio et filius in patreeſt. ita ꝑ huius vnitatis formā in patre et filio vnum omnes eſſent Chriẜ. Rurſus autem et hͦ qd̓dicit. ſicut. non certiſſime parilitatis in eis eſt. ſedut homībus poſſibile eſt ſicut et cum dicit. Eſto temiẜicordes ſicut ⁊cͣ. Augꝰ. Eſt autem hic diligeter aduertend̓. non dixiſſe dn̄m ut omnes vnū ſimꝰſed ut omnes vnū ſint. Sicut tu pater in me et ego in te ſubintelligit̉ vnū ſumuſ. ita eſt em̄ paterin filio ut vnū ſint. quia vnius ſubſtācie ſunt. Nosvero eſſe quidem poſſumꝰ in eis vnum. Vnū tamēcum eis eſſe nō poſſumꝰ. quia vnius ſubſtācie noset ipſi non ſumꝰ. Sic autem ſūt in nob̓ vel nos in illis. ut illi vū ſint in natura ſua. nos vnū in noſtraSunt quippe et ip̄i in nob̓ ſicut deus in tēplo. Sumus autē nos in illis ſicut creatura in creatorē ſuoIdeo ergo addidit in nobis. ut ꝙ vnū efficim̉ fideliſſima caritate. gracie dei tribuend̓ eſſet nō nōbis Augꝰ. iiij. de tri. Vel quia in ſeipſis vnū eſſenon poſſunt diſſociati ab inūicem ꝑ diuerſas voluptates et cupiditates et immūdiciam peccatorum. Vnde mundent̉ ꝑ mediatorem. ut ſint in illovnum Hyla. viij. de tri. Laborantes autē heretici fallere ne ꝑ id ꝙ dictum eſt. Ego et pater vnuꝫſumus nature in his vnitas et indifferēs diuinitatis ſubſtancia crederet̉. ſed ex dilectōne mutua etvoluntatum concordia vnum eſſent. exemplū vnitatis iſtius ex his dictis domīcis ꝓtulerūt. ut omnes vnum ſint ⁊cͣ. Sed licet ip̄m intelligencie ſue ſeſum impietas demutet. non tamē poteſt intelligēcia non extare dictorum. Si em̄ regn̓ati in vniꝰ vite atqꝫ eternitatis natura ſūt. ceſſat in his ſolusvnitatis aſſenſus qui vnum ſūt in eiuſdem regn̓acione nature. Soli autem patri et filio ex natura ꝓpͥum eſt ut vnum ſint. qꝛ deus ex deo vnigenitus. nōpoteſt niſi in originis ſue eſſe natura Augꝰ. qͥdeſt autem hoc qd̓ ſubdit. Vt munduſ credat. quiatu me miſiſti. Nunquid tunc crediturꝰ eſt mundusqn̄ in patre et filio omnes vnū erimꝰ. Nonne iſta ēpax illa ꝑpetua. pocius fidei merces ꝙͣ fides. Sedet ſi in hac vita ꝓpter ip̄am ꝯmunē fidem omnes qͥvnum credimus. vnum ſumꝰ. eciam ſic non ut credamus ſed quia credimꝰ vnum ſumus. quid ē ergoOmnes vnū ſint. ut mundꝰ credat. Ip̄i quippe om̄smundus eſt credens. cum de his dicat. de quibꝰ dixerat. Non ꝓ his ergo tm̄. ſed ꝓ his qui credituri ſūt ꝑ verba eorum in me. Nūo rogo intellecturiſumus. niſi quia non in eo cauſam poſuit. ut credatmundus quia illi vnum ſūt. ſed orando dixit ut mūdus credat. ſicut orando dixerat. ut vnū ſint. Demnqꝫ ſi verbum ꝙ ait rogo. vbiqꝫ ponamꝰ. erit huiꝰexpoſicō ſm̄e manifeſtior. rogo ut omnes vnū ſintrogo ut et ip̄i in nobis vnum ſint. rogo ut mundꝰ

quia tu me miſiſti Hyla. iiij. de tri. Vel ꝑcredid mundus crediturus eſt filium a patre miſſum eſſe. ꝙ omnes qui crediturim illum ſūt vnum in pa̓tre et filio erunt Chriẜ. Nihil em̄ ita ſcandalizatomnes ut ab inuicem diuidi. ꝙ credētes fiant vnūhoc edificat ad fidem. et hoc eciam a principio dixit. In hoc cognoſcent omnes quia mei eſtis diſcipuli. ſi dilectionem habueritis adinuicem. Si enimaltricantur. non dicent̉ pacifici magiſtri eſſe diſcipuli. Ae vero inquit non exn̄te pacifico. non confitebunt̉ a te miſſum Augꝰ. Deinde ſaluator noſter qui rogando patrem ſe hominē demōſtrabatnunc demonſtrat ſeipſum qm̄ cum patre deus eſt.facere ꝙ rogat. Vnde ſubdit. Et ego claritatemquam dediſti mihi. dedi illis. quam claritateꝫ. niſiimmortalitatē. quaꝫ natura humana in illo fueritacceptura. Propter immutabilitatē em̄ predeſtinacom̄s p̄teriti temꝑis verbis futura ſigͥficat. inmortalitatis autem claritatē quam ſibi a patre datam dicit eciam ſe ſibi dediſſe intelligend̓ et. Cumenim tacet filius in oꝑe patris oꝑaconem ſuā humilitatem ꝯmendat. Cū vero in oꝑe ſuo tacet oꝑacionem patris parilitatem ꝯmendat. Iſto igitur modo et hoc loco nec ſe fecit alienū a patris oꝑe quāuis dixerit. claritatem quā dediſti mihi. nec patrēfecit alienū ab oꝑe ſuo ꝙͣuis dixerit. dedi eis. Sicut autem ex eo ꝙ patrem ꝓ ſuis omnibꝰ rogauithoc fieri voluit. ut omnes vnū ſint. ita eciaꝫ ſuo beneficio id fieri voluit. Vnde adiunxit. Vt vnū ſintin nobis ſicut et nos vnum ſumꝰ Chriẜ. Vel claritatem dicit gloriam que ē ꝑ ſigna et dogmata ⁊ut vnanimes ſint. vnde ſubdit. Vt vnū ſint in nob̓ſicut et nos vnuꝫ ſumꝰ. Hec em̄ gloria ut ſint vnūeciam ſigniſ maior eſt. Vniue̓ſi em̄ qui ꝑ apoſtoloſcrediderūt. vnum ſūt. Et ſi quidā ex ip̄is diuiſi ſūthoc eorum deſidie fuit. qd̓ tamen eum non latuit.Hyla. Per acceptū igitur et datum honorē omnes vnum ſūt. Sed nonduꝫ apprehendo racōne qm̄datus honor vnum om̄es eſſe ꝑficiat. Sed dn̄s gͣdum quendam atqꝫ ordinē ꝯſumāde vnitatis expoſuit. cum ſubdit. ut vnum ſint in nobis. ut cum illein patre ꝑ naturaꝫ diuinitatis eſſet. nos contrameo ꝑ corꝑalem eius natiuitatē et ille iteꝝ m nobisꝑ ſacramenti eſſe miſteriuꝫ crederet̉ ꝑfecta ꝑ mediatorem vnitas doceret̉ Chriẜ. Alibi vero aitde ſe et patrē. Veniemꝰ. et manſionē apud eum faciemus. illic quidem ſabellianoꝝ obſtruēs ora dūſcilicet ponit duas ꝑſonas. Hic vero arrij ſuſpicōnem deſtruit. cum patrem ꝑ ſe dicit diſcipul̓ aduenire Augꝰ. Neqꝫ tamen hͦ ita dictum ē tanꝙͣ pater non in nobis aut nos in patre non ſimꝰ. ſꝫ ꝑ hͦmediatorem inter deum et hominem ſe breuit intimauit. Qd̓ vero addidit. ut ſint ꝯſumati in vnum.oſtendit eo ꝑduci reꝯciliacōnem que fit ꝑ mediatorem. ut ꝑfecta beatitudinē ꝑfruam̉. vnde id qd̓ſequitur. ut cognoſcat mūdꝰ quia tu me miſiſti. nōſic accipiendū puto. tamꝙͣ iteꝝ dixerit. ut credatmundꝰ. Quādiū em̄ credimꝰ qd̓ non videmꝰ. nōdūſumꝰ conſumati ſicut erimꝰ. cum meruerimꝰ videreqd̓ credimꝰ. Qn̄ ergo de ꝯſumacōne loquit̉. taliseſt intelligenda cognicō. qualis erit ꝑ ſpeciem. n̄qualis nunc eſt ꝑ fidem. Ip̄i quippe credētes ſunt