.VI.Cx P.
CAPITVLVM. VI.Actum eſtauteꝫ ī ſabbato ſecundo primocuꝫ tranſirent ꝑ ſatavellebat diſcipuli eiꝰſpicas ⁊ māducabātconfricātes manibusſuis. Quida aūt phariſeoꝝ dicebant illisQuid facitis qd̓ nō licet in ſabbatis. Et reſpondes ih̓s ad eosdixit. Nec hoc legiſtis qd̓ fecit dauidcū eſuriſſet ipſe ⁊ quicū eo erant. quomō ītrauit in domū dei etpanes ꝓpoſicōis ſumpſit. ⁊ manducauit. ⁊dedit his qui cum ip̄o
dominꝰ cur diſcipuli eius nō ieiunarent. d̓ vtroqꝫieiunio reſpondit. et pͥmo de ieiunio tribulacōis.Sequit̉ em̄. Quibꝫ ipſe ait. Nūquid poteſtis filios ſponſi dū cū illis eſt ſponſus facere ieiunare.Criẜ. Quaſi dice̓t. preſens tempꝰ leticie eſt etalacritatis. Non igit̉ īmiſcenda ſunt triſtia. Ciril. Saluatoris em̄ noſtri in hoc ſeculo demōſtracio nihil aliud fuit ꝙͣ quedā feſtiuitas intelligibiliter quaſi qͣndam ſponſam cōpulās illi noſtraꝫnaturam. vt qͦndam ſterilis fecunda fierēt. igit̉filij ſponſi eſſe noſcunt̉. quicūqꝫ vocati ſūt ab eoꝑ nouā ⁊ euāgelicā diſciplinā nāt ſcribe cū phariſeis qͥ ſolam legis vmbram ꝯſiderāt. Augꝰ.de con. euan. Per hoc aūt ꝙ ſolus lucas dicit. Nōpoteſtis filios ſponſi facere ieiunare. intelligitureos ipſos qͥ loq̄bantur fuiſſe facturos vt lugētesieiunarent filij ſponſi. qm̄ ipſi eſſent ſponſum occiſuri. Ciril. Vbi vero ꝯceſſerat filiꝰ ſonſi ꝙ nōdecebat eos laborare tanꝙͣ qui ſpiritaleꝫ ſollēnitatem habebāt. ne inter nos anullaret̉ ieiuniū diſpenſatiue ſubiūgit dicens. veniēt autē dies cumablatus fuerit ab eis ſponſus. tūc ieiunabūt ī ill̓diebꝫ. Augꝰ. de q̄ſti. euan. Quaſi diceret. tuncdeſolabunt̉ ⁊ in merore ⁊ luctu erūt. donec eis ꝑſpiritūſanctū gaudia cōſolatoria retribuant̉.Ambro. Vel aliter. nō hoc ieiuniū relegatur. qͦꝯficitur caro. et corꝑis luxuria caſtigat. hoc ieiuniū nos ꝯmendat deo. Sed nō poſſumꝰ ieiunare qui xp̄m habemꝰ. ⁊ xp̄i carnem epulamur ⁊ ſāguinem. Baſi. filij etiam ſponſi ieiunare neq̄ūthoc eſt anime nutrimentū nō ſumere. nec viuere īomī verbo qd̓ de ore dei ꝓcedit. Ambro. Sedqui ſūt illi dies quibꝫ nobis xp̄s auferet̉. cū ipſedixerit. vobiſcum ero vſqꝫ ad ꝯſūmatōnē mundi.ſed nemo tibi xp̄m poteſt auferre. niſi te illi ipſeauferas. Beda. Qn̄diu em̄ ſponſus nobiſcum ēin leticia ſumꝰ. nec ieiunare poſſumꝰ nec lugere.Cū aūt ꝑ peccata ille recedit. tūc indicendū eſtieiuniū. et requirendꝰ luctus. Ambro. Deinqꝫde aīmi dictū eſt ieiunio vt ſeq̄ntia declarant. ſequit̉ em̄. Dicebat aūt ſil̓itudinem ad illos. qꝛ nemo ꝯmiſſuram .i. ꝑticulam ablatam a veſtimentonouo īmittit in veſtimentū vetus. appellauit vetus qd̓ exuendū apl̓us eſtimauit dicens. ſpoliatevos veterem hominē cū actibꝫ ſuis. In eadē igit̉forma ſeries ꝯuenit p̄ceptoꝝ. ne actus veteriset noui homīs miſceamꝰ. Augꝰ. de q̄ſti. euan.Vel aliter. dono ſpūſſancti p̄cepto. Genus autemieiunij qd̓ fit ꝑ leticiā. iam renouati in vitam ſpiritalem ꝯueniētiſſime celebrāt. qd̓ anteꝙͣ accipiant. dicit eos eſſe tanꝙͣ vetera veſtimenta. qͥbusincōuenient̓ pannꝰ nouꝰ aſſuitur .i. aliqua ꝑticula doctrine que ad noue vite temꝑantiam ꝑtinetqꝛ ſi hoc fiat et ipſa doctrina qd̓ amodo ſcindit̉.que docet generale ieiuniū non a cōcupiſcētia ciborum tm̄ ſed ab omī leticia tꝑaliū delectacōnumcuiꝰ ꝑticulam q̄ ad cibos ꝑtinet. dicit non oportere homībꝫ adhuc veteri ꝯſuetudini deditis impartiri. qꝛ et illic quaſi ꝯciſio videt̉ fieri. et ipſivetuſtati non ꝯuenit. Dicit etiaꝫ eos eſſe ſimilesveteribꝫ vtribꝫ. Vnde ſequit̉. Et nemo mittit vinum nouū in vtres veteres. Ambro. ffragilitaſ
humane ꝯdicionis aꝑitur. cū corpora noſtra exuuijs defunctoꝝ aīmaliū ꝯparant̉. Augꝰ. de q̄ſti. euan. Veteribꝫ aut vtribꝫ ꝯꝑant̉ apl̓i. qͥ vinonouo qͣſi ſpiritalibꝫ p̄ceptis facilius diſ rumpunt̉ꝙͣ ꝯtineant. vnde ſequit̉. Alioquin rumpit vinūnouū vtres. et ipſū effundet̉. ⁊ vtres ꝑeūt. Erūtaūt noui vtres cū poſt aſcenſionē accepto deſiderio ꝯſolacōnis eius. orando ⁊ ſperādo īnouabunt̉Vnde ſequit̉. Sed nouū vinū in vtres nouos mittendū eſt. et vtraqꝫ ꝯſeruant̉. Beda. Viio ſiqͥdēintus reficimur. veſte aūt foris tegimur. Veſtisergo ſūt bona oꝑa que foris agimꝰ. quibꝫ coramhomībus lucemus. vinū feruor fidei. ſpei ⁊ caritatis. Aliter. Veteres vtres ſūt ſcribe ⁊ phariſeinouus pannus et nouū vinū. precepta euangelij.Grego. niſenus. Vinuꝫ em̄ de nouo elicitum ꝓpt̓feruorem naturalis humidi fumoſū eſt deſpumiāſnaturali agitacōne a ſe mate rialem īmundiciem.Tale nouū teſtamentū eſt qd̓ anti qui vtres quiꝓpter incredulitateꝫ inueterati ſūt non capiunt.ymo ſcindūtur excellentia doctrine. necnon et gͣciam ſpūs incaſſum fluere faciūt. qꝛ in maliuolaꝫaīam non intrabit ſapientia Beda. Sed cuicūqꝫanime nondū innouate ſꝫ in vetuſtate malicie perſeueranti. nouoꝝ miſterioꝝ ſacramēta nō debe̓tꝯmitti. qui etiam p̄ceptis euangelicis preceptalegis miſcere volūt. vt galathe. vniū nouū in vtres veteres mittūt. Sequit̉. Et nemo bibens vetus ſtatim vult nouū. dicit em̄ vetus meliꝰ eſt. qꝛiudeis vite veteris ſaluua imbutis. noue gracie p̄cepta ſordebant. qꝛ maioꝝ traditōibꝫ ꝯmacl̓atidulcedineꝫ ſpiritalium verboꝝ ꝑciꝑe n̄ valebātAmbroſi. Non ſolumꝯprehenſione verborum ſed etiam ip̄o vſu ſpecieqꝫ geſtoruꝫincipit hominē dn̄sveteris obẜuacōnelegis exuere. Vndedicitur. ffactum ē ātin ſabbato ſcd̓o primo cū tranſiret ꝑ ſata. vellebāt diſcipl̓ieius ſpicas. ⁊ mandūcabāt confricantesmani bꝫ ſuis. BedaNon habentes enimdiſcipuli ſpaciū manducandi ꝓpt̓ importunitate turbarum.eſuriebāt vt homīesſꝫ vellētes ſpicas inediam ꝯſolabant̉. qd̓eſt indiciū auſterioris vite. non p̄paratas eſcas ſꝫ ſimpliceſq̄rere cibos. Theo.Dicit aūt in ſabbatoſecūdo primo. qꝛ iudei omnem feſtiuitatem ſabbatū nuncuꝑabāt. requies enim