Druckschrift 
Catena aurea
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

CAPI.XII.

dn̄s. vt bone arbores ſimus. et bonos fructꝰ producere poſſimus. Vbi em̄ ait. Facite arborem bonam et fructum eius bonum. eſt preceptū ſalubrecui obedientia eſt neceſſaria. Qd̓ aūt dicit. facitearborem malam et fructum eius malum. non p̄deceptum eſt vt faciatis. ſed monicō vt caueatis. ꝯtra hos enim dixit qui putabant ſe cum mali eēntbona loqui poſſe. Prius em̄ eſt mutandus homo.vt operā mutentur. Si enim manet homo ī eo ꝙmalus eſt. bona opera habere non poteſt. Si manet in eo ꝙ bonum eſt. mala opera habere nō poteſt. Omnes ergo malas arbores xp̄us inuenit. ſꝫdedit poteſtatem filios dei fieri credentibꝫ in nomine eius. Chriẜ. Qui vero non ꝓ ſeipſo ſed ꝓſpū ſācto facit ſermonem. eos ꝯuenienter īerepatdicens ꝓgenies viꝑarum. quō poteſtis bona loqui. cum ſitis mali. Hoc autem dixit et eos incuſāſet eoꝝ que dicta ſunt demonſtracōnem ex ip̄ẜ p̄ben s. qͣſi dice̓t. Ecce vos cum ſitis arbores male.non poteſtis ferre fructum bonum. Non ergo miror ꝙ hec loquimī. etem̄ male nutriti eſtis amal̓ꝓgenitoribus et mentem malam habetis. et videꝙ non dixit. Qualiter poteſtis bona loqui cū ſitisꝓgenies viꝑarum. Nihil enim hoc ad illud ꝑtinet. ſed qualiter poteſtis bona loqui cū ſitis mali. Progenies aūt viꝑarum dixit. qꝛ in ꝓgenitoribꝫ gloriabantur. vt ergo excluderet eoꝝ ſuꝑbiam. ſeꝑauit eos a cognacōne abraam. attribuēſeis ꝓgenitores ſimiliū moꝝ. Vel ꝓgenies viꝑarum. id eſt filios et imitatores diaboli eos appellat qꝛ ſcienter bonis oꝑibus detrahunt quoddiabolicum eſt. vnde ſequitur. Ex abundantia em̄cordis os loquitur. ille homo ex abūdancia cordis loquitur. qui non ignorat ex qua intencōe ꝟba promant̉. qd̓ aꝑciꝰ oſtendere volens. ſubiūgit. Bonus homo de bono theſauro ꝓfert bonaet malus homo d̓ malo theſauro ꝓfert mala. theſaurus cordis intencō eſt cogitacōnis ex qua internus arbiter iudicat ꝓuentum operis vt aliqn̄maiora minorem habeant mercedem. aliqn̄ ob incuriam cordis tepidi. maioꝝ virtutū operā oſtētantes. minora adn̄o premia ſorciūtur Chriẜ.Ex his etiam demonſtrat ſuā deitatem ſcientē cordis occulta. qm̄ non verboꝝ ſolum. ſed etiā malarum cogitacōnū exoluent vindictam. Eſt aūt nature ꝯuenientia ſuperemanantis intus nequ cie ꝟba ꝑ os extra effundi. Quare cum audieris hoīemmale loquentem multo ampliorem eſtimes nequiciam ꝙͣ verba demonſtrant. Qd̓ em̄ exteriꝰ dicit̉.eſt ſuꝑeffluentia eius qd̓ intus eſt. in quo eos vehementer tētigit. Si em̄ qd̓ dictū eſt ab eis ita ēmalum. excogita radix verboꝝ ꝙͣ magna eſt. Cōtiygit autem̄ hoc decenter. Lingua enim confuſamultociens non repente effundit nequiciam. Corautem nullum hominū habens teſtem ſine timorequecūqꝫ vult ꝑturit mala. dei em̄ non multa curaeſt ei. Sed cū augetur multitudo maloꝝ que intus ſūt. que interim occultabant̉. extra per verbaꝓueniūt. Et ideo dicit. ex abundantia cordis osloquitur. et ꝙ homo de theſauris cordis loquit̉.Hiero. In hoc autem ꝙ dicit. Bonus homo debono theſauro ⁊cͣ. Vel ipſos iudeos deum blaſfe

Tunc reſponderūt eiquidam de ſcribis etphariſeis dicētes. magiſter volumus a te ſignum videre. Qui reſpondens ait illis Generacio mala et adultera ſignum querit. et

Dico autem vobis ꝙomne verbuꝫ ocioſuꝫquod locuti fuerīt homines reddent rōneꝫde eo ī die iudicij. Exverbis enim tuis iuſtificaberis. ⁊ ex verbistuis condemnaberis.

mantes oſtendit d̓ quali theſauro blaſfemiā proferant. Vel cū ſuꝑiori queſtione heret ſentenctaꝙ quō non poſſit bonus homo ꝓ ferre mala. necmalus bona. ſic non poſſit xp̄s mala nec diabolusbona opera facere.Chri. Poſt p̄miſſa eis dominꝰ ml̓tum timorem incutitoſtendens ꝙ vltimādabunt vindictaꝫ qͥtalia deliquerūt. vn̄dicit. Dico em̄ vobiſꝙ omne verbū ocioſum qd̓ locuti fuerīthomines. reddet ronem de eo in die iudicij. Hiero. Et eſenſus. Si ocioſumverbum qd̓ nequaꝙͣedificat audientes.non eſt abſqꝫ ꝑiculo eius qui loquitur. et in dieiudicij reddet vnuſquiſqꝫ rōnem ẜmonum ſuorū.qͣntomagis vos qui operā ſancti ſpūs calūniamīet dicitis me in beelzebub eijcere demonia reddituri eſtis rōnem calūnie veſtre. Chriẜ. Nō aūtdixit qd̓ locuti eſtis vos ſimul quidem omnē hominū erudiens genꝰ. ſimul autem minꝰ oneroſumfaciens ſuū ſermonem. ocioſum aūt verbuꝫ eſt qd̓mendax eſt. qd̓ calūniam habet. Quidam auteꝫ dicunt. qm̄ et vanum. quale eſt qd̓ riſum mouet iordinatum. vel turpe. vel inuerecundū. Grego.in omē. Vel ociōſum verbum eſt. qd̓ aut vtilitaterectitudīs. autrōne iuſte neceſſitatis caret quodſcꝫ ſine vtilitate et loquentis dicit̉ et audientis. ſiomiſſis ſerijs de rebꝫ friuolis loquam̉. et fabl̓asnarremꝰ antiquas. Ceteꝝ qui ſcurrilia replicat.et cachinnis ora diſſoluit. et aliquid ꝓfert turpitudīs. hic non ocioſi verbi ſꝫ criminoſi tenebiturreus Remi. Ex ſuꝑioribꝫ autem verbis adhucſequens dependet ſentencia cū dicitur. Ex verbiſenim tuis iuſtificaberis et ex verbis tuis ꝯdenaberis. Non eſt autem dubiū. quia vnuſquiſqͣꝫ d̓ ꝟbis ſuis malis que loquit̉ condemnabit̉. Verutn̄quia ex bonis verbis non iuſtificat̉ quis niſi ex intimo corde et deuota intencōne ea proferat.Chriẜ. Vide autem quia non eſt oneroſum hociudiciū. non ex quibꝫ alius dixit d̓ te. ſed ex quibꝫipſe locutus es ſentencias iudex feret. Non igit̉accuſatos timere oportet. ſed accuſantes. Nō em̄illi coguntur accuſare. ſed pro his malis que audeirūt. ſed hi pro his que maledixerunt.Chriẜ. Quia dn̄s ſupei ius multociēs ꝟbis inuerecūdā phariſeoꝝ obſtruxerat.linguam. rurſus adopera veniūt. quodadmiras euāgeliſtadicit. Tūc rn̄deruntei quidam de ſcribiset phariſeis dicētesMagiſter volumusa te ſignum videre.