modo habeas dominum in conſpectu tuo et ſit anima tua in manibustuis ſemper. Sunt I cogitationes de cibo. de indumento. et potu et conſimilibus/ quas exigentiororporalis expoſcit/ et hec noſtrecariū ſamiliariꝰ adheret. nobiſcumerum cō aluerūt a prima origine vtquaſi noſtra primogenita cenſeāturSi ergo hec cogitationes aut alijpͥnū motus quos lex peccati ſcribitini carne / ceperint aſcēdere et cōtamīnare cōſcientie tue lectū. dicas cumbeato iacob Ruben pͥmogenitꝰ mēus nō creſcas/ quia aſcēdiſti cubilepatris tui. et ſic in ſpū fortitudinisallidantur ad petram. peruuli babilonis Teraū cogitationis geriusdampnabile eſt. qd̓ de luxurie autſuꝑb. e. aut inuidie. vel alterius deteſtande iniquitatis ſterquilinio latenter obrepit. cuiꝰ fetorem ꝙ cidoexalare ꝑſenſeris querte animū cōgita terribilē in ſuis iudicijs deumcurre ad lacrimas/ illāqꝫ cogitationē de longe. auctoritate imꝑioſa cōhibeas Mors in illa eſt/ ideo ipſamnulla occaſioē tibi approximare pernuttos Ꝙ ſi tui dn̄ota non fuerittunc īmaculatus eris/ eritqꝫ ſub teappetitꝰ tuus ⁊tu dn̄aberis illius.Di ergo aliqua cogitatio virulēta.vel in modico tuos ſenſꝰ infecit. vulneratus es a ſerpēte/ curre ad ſerpētem eutū/ xp̄mqꝫ inuoca/ cui omniscogitatio cōfitetur. In corde cōtritoAl humili poteris cogitationē tua.mirabili ortificio humilitatis auferre ab oculis eiis. vt eam non videat qui omnia videt. Auferte inquitmalum cogitationum veſtrarum aboculis meis. O ꝙͣ minaibiles ⁊ terribiles oculi qͦs neqꝫ cogitatio ꝑudp̄teruolat. Deus erum ſicut videtactus ito honunū contemplatur affectus/ nec opus eſt vt quis ei teſtimoniū perhibeat de hominē Ipe tamen nullū poſt humulem cōfeſſionēvidet peccatum/ quoniā caritas operit multitudinem peccatoꝝ. Duperomnua ſtudeas an miſericordes oculos dei / humlis et miſerabilis opporere/ pre cūctis virtutibꝰ humilitasdeo familiariter ⁊ ꝯfidenter aſſiſtitHec deo cognata eſt et amica / hecſola ꝟtutem ſe eſſe ignorat/ ipſa deſuo cōtemptu ſit honorabilior et inſui abiectione. alias virtutes exigetes / dum ex eo proficit/ quo officitoīm diſpendic recōpenſat Humiliare ergo nec filio patris tui ſit dedecori humilitas. que nō dedecuit filium dei / deſcendit naaman de curruſuperbie in iordant. qui interp̄taturdeſcēſus ſiue humilitas. et a lepramūdatur Deſcende ⁊ tu atqꝫ humiliqre. ſi vis a peccato mūdari. Propterea ps dicit Memor ero tui de terra iordanis et hermonij a montemodico. Mons quidem modicuseſt ſuperbia huius vite. tam breuistam miſereˢ tam incerte. Et vndeſuꝑbiet terra Icinis. vermis fetēs.rep̄tans in palude ranuculus. cadouer putridum lutum vermibus ſcātens ⁊vile morticinum; Ieua mānus tuas in ſuperbias noſtras deuo. et confringe cornuā peccatorūHumilietur in puluere aīa noſtra.vt cū lamentatore ꝓph̓a ponamus