Druckschrift 
Epistolae
Einzelbild herunterladen
 

philoſopho erudelitatē fati equalitas ꝯſolatur / merore depoſito talem tantū dilexiſtis auctorē cuiꝰobſeqͥa ꝯcueratis orātes illo doctore mi abili qꝛ mane vſqꝫ ad veſperam dlamauit / ſicut pullꝰ yrundinus I meditatus eſt vt colūba. ponēdo aīam ſcolarib. docendo deſijt et docuit deſinēdo. Plāctꝰ ſuꝑ mote ꝓfeſſoris iurꝭ Epl̓a C. xxiij.Vuis quilis ꝑfeſſoribus vniuerſis. p. Salutē attēderevltimū ante primū. Amaritudoamariſſima. et materia concreta doloribꝫ humanis nouiter mētibꝰcurrerūt vnicꝰ et ſingularisin quo velut in ſuo ꝓprio legesue iecāt viuebāt. eloquētie tubacōſilij plenitudo/ vox ppl̓i̓. ad finemet in fine optimꝰ ꝑſuaſor / oībus excellentiſſimꝰ iacobꝰ de regione iha̓xp̄i vitalē ſpm̄ regnauit attrieꝰeſt ni tepēte gloria vultꝰ eiusIn cuiꝰ occaſu non ſolū lūbardia ſole priuata ſuo Verūcciā maximaꝑs viuentiū/ continius lacrimis ingemiſcit / doloris gladius mulio viſcera ꝑforauit. nec īmerito.ipſe dn̄s legifer ſup̄mꝰ de p̄ſcriatis iuris ꝓpicibꝰ. ſenſus īformaretīformes. adhuc viuēs deſiuitinformare. licꝫ vt deſierit/tn̄ deſinit vt magiſter. qꝛ mortuip̄ē doret. ꝙͣtū ſit appellatio mortisdiffuilis/ vrolēta qꝛ reſiſtētia nullaeccīa. qꝛ ex modo neceſſitatis oēmſuꝑat ſilogiſmū. exceptioēs recipit/ dilatioēs aliquas attēdit.Verum qꝛ mirabilis ē iſta regulamortalium. nūqͣ fallitur/ et omnesfallit fallocia videlicet veridicāin crrdētia habet̉ Ipſa quidē eſtletige nebulo. triſticie genitrix/ dilatatio lacrimaꝝ. vnuiuerſe carnusexterminiū. ſingulariū deſtructiua Ideoqꝫ viri prudētes in doctoremortuo prudēter addiſcite quicqͥdpoſſit ꝙͣtum fortior exterminantāgeli. et diligēter attēdite legūfacdio mortis īꝑio reſiſtit. De eo qui creditur mortuus. Eula C. xru.Ittu rec horribilis et amaraac mea peruertēs gaudio inmerorem. nuper meis auribꝰ ionperuenit inogiſter nycolaus vnicus frater mneus qui crat ſpes vite inte. refugiū et tutela/ morte carnis vitā finiuit/ ad quā vlteriꝰredibit. De quo tanto ſūt mea diſcera conturbata. ac tepletus ſum doloribus infinitis. a planta pedispſqꝫ ad verticem capitis/ eſt mebrum quod non ſit poſitum in dolore Et merito quoniomi ipſum ſineſpe recuperatioīs amiſi qui fuit ocde oſſibꝰ meis et caro de carne mea. ac bona que habeo ipſo mediante percepi. net non in futuro ſperabam conſequi meliora. verumptamen quia hoc adme non aliundeniſi fama referente peruenit. de vita dubito. nec de morte conſto firmiſſima ratione Veſtram igitur amiciciam duxi preſentibus rogitōdum quatenus ſiue verum ſit veltrarium rationi/ michi veſtris lr̄s