Decimaſeptimagere. Et non ſolum eſt ſpecioſitas in ipſo tam ſumma et infini-ra/ ſed etiam omnis perfectio ſine menſura ⁊ termino. Nonneetiam iuxta ſerieꝫ tercij Regū/ omnes reges terre deſiderabātfaciem Salomonis videre vt audirent ſapientiā eius? Similiter ſi vir tam fortis vt Sampſon/ aut robuſtꝰ pugil vt Iudasmachabeus/ atqꝫ tam ſanctus ⁊ tantorū patrator miraculoꝝ vifuit digniſſimus Petrus princeps apoſtoloꝝ. Ꝙ ſi aliquis eſſet nunc inter homines viuens in quo iſta omnia ſimul conſiſte-rent/ qui ſcꝫ eſſet tam ſapiēs vt Salomon/ fortis vt Sampſon-victorioſus vt Machabeus/ tam ſanctus ⁊ in miraculis taꝫ ex-cellens vt Petrus apl̓us: nonne ad illū videnduꝫ concurrerettotus mundus? Et tamē hec omnia in illo eſſent finite ⁊ men-ſurate. Cur ergo non accēdimur ad obtinendū facialē dei aſpectum/ in quo omnia iſta infinita ſunt que clare ⁊ per ſpeciē intu-eri tanto eſt deſiderabilius ⁊ iocūdius/ quanto ipſe pre vniuer-ſis ⁊ ſingulis creaturis eſt purior/ pulcrior/ ſapiētior/ dulcior/ ⁊cͣ.Ibi enim ſancti deum ardētiſſime ⁊ ſinceriſſime diligētes / ymmo ꝙͣ ſeipſos de infinita perfectione deifica excellētiſſime glo-riantur/ ⁊ de omni eius ſublimitate/ ſapientia/ ⁊ opulētia/ ꝙ debeatitudine propria. Reflectentes etiā conſiderationē ſuaꝫ ſu-per ſeipſos quo ad dona vniuerſa ipſis collata/ cum gratiarū a-ctione pleniſſima deum intuent̉. Alia particula huius laterꝭ ⁊gaudij concernit chriſti ſuperbene dictaꝫ humanitatem. Procuius intellectu notandū ſcd̓m magiſtrū Iohannē de tambacoin tractatu de delitijs ſenſibilibꝰ paradiſi Ꝙ beati duplex gaudium habebunt/ vnū eſſentiale quod habebunt de creatore vi-ſo ⁊ amato. Aliud accidētale de creatura cognita ⁊ amata. Sꝫcum in homine ſit corpus ⁊ anima/ quorum vtrūqꝫ beatificatureſſentialiter ⁊ accidētaliter: Idcirco eſſentiale gaudiū adhuceſt duplex/ ſcd̓m ꝙ in xp̄o duo reperiunt̉. vnū eſt anime/ ⁊ erᵗ viſio ⁊ fruitio diuine eſſentie in ſe ⁊ per ſe. Et quia deus in ſe nonpoteſt cognoſci a corꝑeis ſenſibꝰ: Idcirco vt iſti ſenſus deo be-atificent̉/ eſt aliud gaudiū eēntiale corꝑis qd̓ hēbimꝰ de xp̄i humanitate ꝑcepta/ qꝛ ibi eſt t̓minꝰ ⁊ finis/ ⁊ ſūmuꝫ a ſenſibꝰ hūa-nis deſiderabiliſſimū vt ſenſus noſtri maiora obtinere nequeāt