Decimaquartationi non pōt hō in hac vita nec in mortis illa hora meliꝰ ſalubriuſqꝫ reſiſtere/ ꝙͣ dicēdo intra ſe vel cogitādo Credo in ſpm̄ ſcm̄ſcāmqꝫ eccl̓iam catholicā Aut credo ſicut tota cōio ſcōꝝ .ſ. apl̓orum/ martyrū ꝯfeſſoꝝ/ v̓ginūqꝫ/ qui fidē hāc p̄dicauerūt/ defēſarunt ⁊ miraculis in vita approbauerūt/ tande morte eā ꝯfitētespoſt mortemqꝫ ſignis ratificātes. Et ideo dicitur Apocal̓. ij..Eſto fidelis vſqꝫ ad mortē/ ſcꝫ incluſiue/ ⁊ dabo tibi coronaꝫ vi-te. ¶ Unde legitur de quodā magno doctore ſcd̓m dn̄m An-thoninū pͥma parte ſumme ti. v. caº. ij. Qui cū eſſet in extremisꝯſtitutus dyabolꝰ adueniēs ſuggerēdo menti ſue q̄ſiuit qͥd cre-deret: qui reſpōdit cogitatiōi id quod crederet eccl̓ia .ſ. ſymboli articulos ꝯtiuētes trinū ⁊ vnū dei filiū/ a virgine conceptū/ natumqꝫ/ ⁊ huiuſmodi. Cui ſubdit ſuggeſtio dyabolica. Nonnephiloſophia que ſcd̓m rōnem eſt vt didiciſti hoc docet impoſſibile fore. Et ſic intrās diſputationē ſuper hmōi exiſtimās pro-pria virtute ratōnis illā expellere in incredulitatē cecidit ⁊ mortuus eſt. Inde ad paucū tēpus aliꝰ doctor infirmatꝰ ad mortē-cui appares predictꝰ mortuus qꝛ ſibi familiaris ⁊ notꝰ interro-gauit de fide ſua ne forte erraret. Cui ille reſpōdit. Credo qd̓credit ſancta mater eccleſia. Et ille. quid credit ſancta mater eccleſia? Reſpōdit infirmus id quod ego credo. At ille iteruꝫ inquit. Et tū quid credis? Reſpondit idē quod prius ſcꝫ quodcredit eccleſia. Et ſic pluries interrogando nunꝙͣ potuit eū depredictis t̓minis educere nec in deſꝑationē ponere/ ꝓpt̓ qd̓ demum ille mortuꝰ exclamās dixit Heu michi qͣre nō ſic feci/ īfir-mus volui diſputare cū dyabolo/ ꝯfidēs ex ſuꝑbia mea de pro-prio ingenio ex quo ſuccubui de fide dubitans/ ⁊ ꝓpter hoc et̓-naliter dānatus ſum. ¶ Secūda tēpratio eſt deſꝑatiōis Namvt ſcūs vir climacus dicit duꝫ homo eſt ſanꝰ ꝑſuadet ei dyabo-lus ꝙ deus vere ⁊ infinite miſericors eſt/ ⁊ penitentiaꝫ hōis etiam in fine vite acceptet. idcirco interim non eē tam graue ꝑicu-lum vt fert̉. Sꝫ hora mortis iam imminēte ſuggerit hōi deū inflexibilem/ ac prorſus iuſtiſſimum eſſe/ nullumqꝫ manere peccatum inultū/ ⁊ penitētiā ex timore ꝓdeūtē eſſe inutilē. Tūc quoqꝫ reducit īfirmo ad meōriā vniuerſa pct̄a que fecit/ ⁊ ꝙͣta bona