¶ Ad nr̄m ⁊cͣ. Cōſuetudo non valetvt ẜm dictum populi prelati debeant iudicare in cauſis eccleſiaſticisNota glo. q̄ dicit ꝙ qn̄qꝫ minorireuelatur qd̓ moior neſtit et ꝙ fucilius inuenitur qd̓ a pluribꝰ q̄rit̉Quāto de benignitate ⁊cͣ. Racōnecōſuetudinis ſimplices p̄ſbiteri nōpn̄t in frontibus criſmare. Nō g.in fine que dicit ꝙ hereticꝰ poteſtbaptiſare tꝑe neceſſitatis cū boptiſmus ſit ianua oīm ſacramentorūIpſe tn̄ hereticus nō debet ſacͣmētum eucciriſtie miniſtrare neqꝫ debet ab eo recipiCū inter nos ⁊cͣ. Nō valet cōſuetudo ꝑ quā ſentēcia interdicti violatur. Nō g. que ponit aliquos caſus in quibus nō hobet locū cōſuetudo nec eciam preſcripcio. Et dicit de obedienciaCū olim lundon̄ ⁊cͣ. Noua dignitus regi debet iuxta cōſuetudinemvicinarū ſimiliū dignitutū dummōnulli preiudiciū ficit. Nō glo. queinter cetera dicit ꝙ ẜm dignitutēſuā quis eſt honorandus. Item ꝙlicet verba priuilegiorum generaliter loquartur nō tn̄ ſūt interpretanda in preiudicium aliorum etall̓. glo. concor.Cū venerabilis ⁊cͣ. Nō valet conſuetudo per quam ſine ſuperiorisſui licencia poſſet quis dimitte̓ ſuāprelaturā. Notri g. ꝙ prelatus veleciā ſimplex clericus ſine licencioepiſcopi renūciare non p̄t bn̄ficioTum dilectus filius ⁊cͣ. De conſuetudine poteſt induci ꝙ vna eccleſia de collegio alterius eccleſie teneatur ꝑrelatū eligere. Nō g. quoliter cōſuetudines ſūt interpretādeet id qd̓ diſcrepat a iure communireducendum ē ad ius commune ſipoteſt fieri ne perect et g. all̓.Cum cōſuetudinis vſus ⁊cͣ. Cōſuetudines eccleſie canoniē ſine cōſenſu ep̄i neq̄unt īmuture Nō g. quein fine ſui reprobet inuenire nouitates et ꝙ in rebus nouis inſtituēdis euidens debet eſſe neceſſitasEx parte veſtra ⁊cͣ. Nō volet conſuetudo ꝑ quā quis inducitur adpeccandum vel qd̓ diſſipandū bona ſua. No g. que determinat devicio ꝓdigalitatis qd̓ viciū ſe eſſeveritutem ſepe mentitur Et ponitquis ſit auorus ⁊ quis dicit̉ largꝰCum tanto ⁊cͣ. Conſuetudo nō derogat iuri diuino cuius trāſgreſſiopeccatū inducit Nec iuri poſitiuoniſi ſit racionabilis et preſcripta.Et vide g. que dicit ꝙ illa cōſuetudo dicitur quā iura nō improbantnec obuiat iuri naturali Vide g.que eſt inagiſtralis in hac ꝑte¶ Titulus de cōſuetudine li. vi.Conſuetudinem ⁊cͣ. Pretextu cōſuetudinis eciā iurate vel quantocūqꝫtꝑe obſeruate nō poteſt quis niſivnicum perſonatum dignitatē velperpetuum officium ſimul cū canonic et prebenda in aliqua eccleſiacibſqꝫ diſpenſacōne ſe. ap. obtinereet contra preſūptum irritum ē Nōg. que tangit aliquid de iuramento temerarioNon putamus ⁊cͣ. Nō valet cōſuetudo ꝙ de officiali epiſcopi ad epiſcopum appelletur Nō glo. quedocet quid ſit oppellacō et dicit ꝙnō valet cōſuetudo ꝙ ad imnorem