in patella ⁊ terantur. z. v. mirabolanoruꝫ kebuloruꝫ emblicorum belliricorum radrcū liꝗritie ro. ſꝗnanti: ana. xEt cōfice cū zucharo taberzet ⁊ dentur ex eo. 3. iiij. cumaqua maloꝝ. Item aliud confortans ſtomacū: ⁊ exiccāſhumiditatem eius cuꝫ frigiditate. ℟. trium mirobolanoꝝ p̄dictorum radicū liꝗritie: zinziberis xiloalōēs crudi: nūcis muſ. gallie rōſarū ſpice ſquinati maſtic. oīuꝫ an̄z. x. muſci. 3. j. limature acuū ẜm ponduſ medicinarum q̄infundātur in vīo odorifero ſeptem diebus: deindeⁱ frigantur in ſartagine ⁊ teratur ⁊ liniat̉ cū oleo de amigdalis dulcibꝰ. Et conficiantur cū melle: ⁊ dent̉ ex eo aure. ij. cū vino odorifero ātiquo aut miua aromatica. Etfi quidem detineatur ꝑꝑ ſtipticitatem eius ī ſtomaco pꝰipſum ſumatur mane. 3. j. cū geleniabin vel caſſiafi. qm̄educit abſtergendo ⁊ confortat. Trifera mundificās ſtomacuꝫ mollificatum ab hūiditate ⁊ reſoluēs ventoſitatem ⁊ calefacit ipſum. ℟. mirobo. citrinoꝝ. 3. xx. mirob.nigrorū emblicorū: ⁊ belliricorum ana. 3. x. radicum liꝗritie paſſulaꝝ mundatarum ab interioribus ſuis ana. 3. vmaſtic. cinami ana. 3. ij. terantur ⁊ cribellētur: ⁊ liniant̉cum butiro vacino. Et conficiantur cum melle diſpūato: ⁊ adminiſtretur pondus. 3. ij. cū aqͣ tepida. Ell̓m adhūiditatem ſtomaci cuius ꝑmixtio eſt. ℟. mirobolano.emblicoꝝ zinziberis ana. 3. ij. heil aniſi maſtic. ana. 3. iij.terantur ⁊ cribellentur. Et confice cō melle: ⁊ detur exeo pondus. 3. ij. cū aqͣ calida vel vino ⁊ eſt exꝑtum. Iteꝫaliud de nerſinthia ⁊ accipe ante cibū ⁊ poſt. Et confertei in cuius ſtōaco ē hūiditas mūcilaginoſa. ℟. heil pondus. 3. jͣ. cardamomi cinami ana. 3. j. muſci. ꝯ. iij. zinziberis. 3. vj. macropiꝑis. ꝯ. v. gare. cinamo. ana. 3. ij. zucharitaberzet. 3. xxx. terantur ⁊ conficiantur ⁊ dant̉. 3. ij. Cōfectio farmaci de ſuco citoniorum quam poſuit G. adillos ꝗ diſcraſiam frigidam ⁊ª humidam ſtomaci habentaccachochimiam aggregāt flegmaticā ⁊ que a capite īfluxam vel colericam vel vtrunqꝫ ⁊ cōfortat ⁊ prohibet nerecipiat ſuperfluitates influxas ⁊ reſoluens ⁊ exiccans q̄influxa eſt ⁊ gn̄ata ꝓuocat appetitū ⁊ iuuat eos qui nonbene digerunt. ℟. ſucci citoniorum nouoꝝ ⁊ ſtifantiumideſt ponticorum ſextaria duo romanorum mellis electi: ⁊ diſpumati tantundem aceti ſextarium. i. 5. decoquātur ſuper carbones moderate ⁊ miſceantur: ziziberis. ⁊iiij. piperis albi. z. ij. ⁊ ita inſimiul ardentibus carbonibus coque quouſqꝫ ad mediaꝫ cōſiſtentiam in quali ſtomatica farmacorum conſtruūtur. ¶ Hoc etiam farmacum ꝯfert his qui imbecille hn̄t epar doſis eſt cōclear .i.cōmēſuratum in ieiunio: ante cibuꝫ per. ij. vel. iij. horasneque nocet etiam ſi poſt cibum accipiat quis. Sꝫ ita cōfectum confert his qui diſcraſiatum ẜm frigiditateꝫ hn̄tſtōacum ⁊ cachochimiam flegmaticā aggregāt. Illis autem qui diſcraſiatum hn̄t ẜm caliditatem ⁊ plenum col̓aauferatur zinziber: ⁊ piper. Sed illis qui medij ſunt dīdium p̄dicte ꝯmoderationis zinzi. īmitte. aromaticū ro.deſcriptione Gabrielis ⁊ elefagine boni ſaporis eſt cōueniens in hoc caſu vbi adſint diſpōnes ī ꝗbꝰ eū lauda.¶ Capitulū octauū de cura egritudinū ī plaſmate ⁊ pͥmo d̓ r̄gīne eiꝰ cuiꝰ ſtōacꝰ ē rotūdꝰ ⁊ ꝑuꝰ ⁊ ꝓtēſuſ magnꝰ.Tomaco etiam qn̄qꝫ accidit egritudo īſtrumentalis in figura qꝛ cū debeat naturali rereſſeᶠ oblōgꝰ ſit rotundus ⁊ in ꝙͣtitate qꝛ ſit ꝑuꝰ ꝑ ꝯꝑatōnem ad corpus ꝓ quo coquere ci-bum habet ac in ſitu qꝛ ſit ſuperiꝰ nimis ⁊ iuxta dyaſrasma ꝓpenſus ⁊ qn̄qꝫ tales egritudines ei ſimul contingere pn̄t: ⁊ qn̄qꝫ vnaqꝫ per ſe. Unde G. ait māifeſtū ꝗnduo ⁊ tria peccata ſic ineſſe pn̄t vt ꝙ ſtomacus ſit rotundus paruus ⁊ propenſus iuxta diafragma. Cuius cā eſtinterior tantum: qꝛ error nature ſolū ꝙͣtum ad figuram⁊ ſitum: ⁊ eius cauſe ⁊ materie ꝙͣtū ad paruitatē ⁊ cognoſcitur ex tumore rotūdo tenſione ⁊ malitiaⁱ anhelitꝰ apd̓cibi repletionem apparente in ſuperiori ventre ⁊ ructatio proprie abſqꝫ quod tactus iuueniat dolorem in eo ⁊priuatione eius apud inantitionē. Et tamen curari nōpoteſt ſecūdum G. in tegni ſicut nec mala ſigura ⁊ ſitusaliorum membrorum inferiorū. Et proprie in p̄cedentibus multum vſtra natiuitatem ⁊ maxime poſt auguntum pōt tn̄ alleuiari ⁊ remediari a prauitate ⁊ nocumēto ipſius cū regimine ꝯueniente ⁊ proprie cibi ⁊ potus.Et eſt. vj. cibus detur facil̓ digeſtionis ⁊ potus parum⁊ ſepe ꝓut G. edocuit. Et in alijs regatur non naturalibus ꝓut digeſtioni complende ꝯueniūt: quod infra dicemus diuino auxilio ꝯfidentes. Paruitas vero eiuscurari poterit per additionem cibi ⁊ potus calidi ⁊ hūidi paulatine factam ⁊ per fricationeꝫ catapl̓ata empl̓a exrubificantibus trahentibus ſanguineꝫ ad ip̄m dōec magnitudinē ſufficientē accipiat conuenientem corpori infra adoloſcentiam donec corpus ſit in augumento. Et ētalis paruitas toti corpori nociua: ſicut ſuꝑflua eſt magntudo in quo ſunt corrigibiles magis qua in alijs membris interioribus: tū propter poſitionem eius cum iuxtaexteriora magis alijs membris ſint ſituatus: ita ꝙ abſqꝫmulto medio poteſt attingi: tum etiam qꝛ eius officiumeſt primo recipere cibum ⁊ potum ab exteriori ⁊ medicinas quibus augumentari poterit infra adoloſcentiaꝫ: ⁊poſt ipſam naturali completo augumento dilatari ⁊ extendi vt dictum eſt non tamen augumentari vere cumverum augumentum a natura ſit ſola ⁊ terminus eiusprefixus. Inquit enim Galienus ſolius igitur natureē diſtrahere vndiqꝫ facere ꝯtinuum ſibi manens ⁊ principaleꝫ cuſtodiens ſpeciem: corpus adhuc. Et hec eſt augumentatio ſine influenti ⁊ applicato cibo non potēſ fieri. Ariſtoteles quoque ait omnium .n. natura ꝯſtantiuꝫterminus ē ⁊ ratio magnitudinis ⁊ augumenti qꝛ ad vigeſimum quintum annum: vel trigeſimū vt Iohannitius dicit. Magnitudo quoqꝫ cum faſcia cincta ⁊ ſtricte ſuꝑligata: ⁊ cum paucitate cibi ⁊ potus ⁊ ꝗete curat.¶ Capitulum nonum de cura egritudinuꝫ ſtomaci invij. ſcilicet oppilationis eius.Ccidit ēt ſtōaco egritudo īſtrum̄tal̓ ī poris ⁊ductibꝰ ⁊ viis eiꝰ q̄ opilatio ē ꝓhibens traſitū eiꝰ qd̓ vēire ab alijs m̄bris ad eū ordinauit natura eiꝰ qͣꝫ qd̓ ab eo īpellit̉ ad alia īſtituit ⁊ expelliPōt aūt eē multiplex vna q̄ eſt ī neruis q̄ ſunt īter cerbrum ⁊ os eiª cōtinuātes: ꝓhibēs trāſitū ſpūs ſeſibil̓ adip̄m. Secūda eē pōt ī poro que eſt inter ſplenem ⁊ ipſiprohibēs trāſituꝫ ml̓ie quam trāſmiti ordinauit natur:ad eiꝰ excītandū appetitū. Tertia eē pōt in via que eſt inter os ⁊ ip̄ꝫ prohibeſ trāſitum cibi vt eſt oppilatio merde qua ſupra diximꝰ. Quarta poteſt eē popilatio quein venis que ſunt inter epar ⁊ ipſum per quas conſueuit illi epar mitterę ſanguinē ad nutriemdum ipſum.