lxxxiiijSermo

¶ De eadem dn̄ica. Sermo. .ij.Cce defunctefferebat̉ filius vnicꝰ matris ſue.Prudens agricola agrū ꝓpriū ocioſum exiſtere nō permittit dū tempꝰ eſt germinis. Quādoenī inde eleuat frumentū interdum ſeminat rapas vel aliud quod naſcit̉ ꝓ illo tempore. Ideoſollicitꝰ eſt cū mature ſunt ſegētes ipſas metereIuxta illud Iohelis. iij. Mitte falcem quia mature ſunt ſegētes. Ipūaliter per agricolā intelligitur deꝰ pater teſte chriſto. Ioh̓. xv. Ego ſumvitis vera. ⁊ pater meus agricola eſt. Ager eſtpn̄s eccl̓ia catholica. Sꝫ fruges qͥlibet nr̄m inhoc agro debet fructificari. Uidemꝰ etiam ꝙ ſemina in agro etiaꝫ ſi ſiqua ſunt indigeſta ⁊ acerba ſicut cū maturis metunt̉. Sic loquēdo ad ꝓpoſitum deꝰ in p̄ſenti vita tempus merendi nobis cōcedit. vt dicit Diero. xiij. q. ij. c. In p̄ſentiſeculo ad maturā meſſem deuenientes reportamur in horreo dn̄i .ſ. in vitam eternam ⁊ nō tradamur cum paleis ad cōburendū. Et niſi temꝑeaccepto ꝑducat ager eccleſie fruges debitas. ſinō fructiferos nō ꝑmittit nos amplius diuino īagro eccleſie ſeu campomundi ꝑſiſtere. ſed falce mortis nos de campo vite preſentis abſcidetſiue dulces perduxerimus fructus ſeu acerbosEt hoc figuratū eſt Apoc̄. xiiij. vbi Iohānes vidit cuidam angelo precipi vt meteret. quia mature eſſent meſſes. Uenit inquit hora vt mētant̉Et miſit falcem ſuam in terram ⁊ meſſuit. Et ſequitur immediate ꝙ alius exiuit qui habuit falcem acutam. Et angelus qui habebat poteſtatēſuper ignem ⁊ aquam dixit illi qui habebat falcem acutam. Mitte falcem. ⁊ vindemia botrosvinee. Qui fecit ⁊ vindemiauit. ⁊ miſit in lacumire dei. Spiritualiter per falcem intellige mortēhumanam Ratio eſt. quamuis ſpice dum ſuntin agro vna alia maior atqꝫ longior eſt vel ſit. tamen verſus radicem per falcis deciſionem omnes īueniunt̉ equales. Sic facit mors humanaNam in agro eccleſie atqꝫ preſentis vite vnꝰ eſtmaior atqꝫ excelſior alio nobilitate ⁊ diuitiarūmagnitudine. tamen morte illos metente ſi quiſaſpiciat omnes equales recipiet. Ideo dic̄ Proſper in ſententijs. Reſpice ſepulcra quis ſeruusquis dominus. quis diues. quis pauper. diſcerne ſi potes vinctum a rege. a debili fortem. etpulchruꝫ a deformi? quaſi diceret. nō potes diſcernere. quia omnes ſunt equales. Sed ꝑ pͥmāfalcem metentē meſſem ſubaudi mortē iuſtoruꝫqui de campo aduerſitatꝭ vite preſentis vbi eſtibus multarum afflictionū probati arentes venerunt ad perfertam maturitatē metuntur. ne am

plius grandines ⁊ tempeſtates eos conterant.⁊ nec cadat ſuper eos ſol neqꝫ vllus eſtus. Peralium vero angelum falcem acutam tenentē cuiangelus poteſtatem habens ſuper ignem dicitvt vindemiaret botros ſubaudi necem damnatorum que peſſima eſt ẜm psͣ. Diabolus enim qͥhabet poteſtatem ignis infernalis vel ſupplicijdomino permittēte iubet eos vindemiare de vlnea preſentis vite. quando videlicet completaeſt malicia eorum. igitur proijciunt̉ in prelium.vulgariter preſſe. inferni vbi conculcabuntur. ideſt. prement eternaliter. Et iam amplius meritorum fructus producere nequiunt. quia hic facere noluerunt. Ideo dicit Augꝰ .j. ꝯfeẜ. Illa ēpena peccati iuſtiſſima vt amittat vnuſquiſqꝫ illud quod vti bene nouerit. cum tamen ſine omni facultate poſſet ſi vellet. ⁊ quid ſciens non facit et amittit ſcire quod rectum eſt. ⁊ qui rectuꝫfacere cum poſſet noluit amittit poſſe cum velitquaſi dice. Damnati iam vellent facere oꝑa meritoria ſed non poſſunt. quia cum poterant facere noluerūt. Sed de iſtis damnatis non fuit iſtemortuus. quia alias non fuiſſet ſuſcitatus. ſꝫ fuit de iſtis in purgatorio exiſtentibus vel in lymbo. ideo eum dominus ſuſcitauit a morte vt dic̄euangelium. in quo principaliter tria tāgit. Primo defuncti delationem ibi. defunctus efferebatur. Secundo fletus inhibitionem ibi. Noli flere. Tertio mortui ſuſcitationem ibi. Adoleſcēstibi dico ſurge. Circa proſecutionem diuiſionismortis in primo ſermone facte hic dicā de alijstribus mortibus. videlicet carnalis reſolutiōisclauſtralis conuerſationis ⁊ infernalis cruciationis. Mors ergo carnalis reſolutionis eſt ineuitabilis. quia omnes morimur ⁊ quaſi aqua īterrā dilabimur. ij. Reḡ. xiiij. Et licet hoīes ī Mterdum hic diu viuunt. tamen ad mortis terminum neceſſe eſt vt perueniant. quod probat̉ in ſimili. quia nulla eſt via adeo longa que aliqn̄ nōcōſūmat̉ per itinerantium aſſiduitatem ⁊ ad terminū perueniatur ad quē. Moraliter preſensvita eſt via quedam inter terminos incluſa. videlicet inter natiuitatem ⁊ mortem. Inter viatores omnes ſumus ⁊ oportet deuenire ad terminum ⁊ ad portaꝫ mortis que dicitur eſſe finis vite preſentis ⁊ initium ſequētis. Ideo aīaduertere debemus aliqua que contingunt homini morienti videlicet dimiſſionem charorum amicorūamiſſionē bonorū terrenorū. ꝑditionē dierumgratioſorū. priuationē mundanorū gaudiorumcōſecutionē mortaliū peccatorū. occurſionē ſeuorum demoniorū. ⁊ ingreſſionē ꝯfiniū ignotorum. Primo enī aīaduertere oportet dimiſſionēcharorū amicoꝝ. Solꝰ enī moriēs hinc receditnullꝰ enī amicoꝝ qͥbꝰ h̓ magnā amicitiā on̄diſtiA A