Dn̄ica xiiij. poſt trinita.

de differentijs aſtrorū differentia tertia. Sꝫ deſuꝑficie terre tm̄ quarta pars ē habitabilis necilla tota. Tum ꝓpter partes propinquas equinoxiali ex vna parte vbi eſt nimius calor. Tumpropter partes propinquas polo artico ex parte boreali. Quid ergo magnū eſt dato etiā ꝙ homo ꝑ totū mundū qui non eſt pars puncti poſſet nomen ſuum diuulgare. Quia dicit̉ Iob. xxjGaudium hypocrite ad inſtar puncti. Secūdoſic probat. Impoſſibile eſt nomen ſuum diuulgare per totum mundum. ⁊ hoc ꝓpter difficultatēitineris ⁊ defectum cōmunicationis ⁊ cōuictusquia non omnes homines ſibi idem corporaliacommunicant. Tertio dato ꝙ poſſent ad gloriam incedere vbiqꝫ. quia quod vna gens approbat alia deridet ⁊ damnat. Quarto quia homines moriuntur ⁊ memoria hominis peribit. vnde quis habet memoriam fidelis Fabricij vl̓ Cathonis. Iacent nomina eorum in paucis litterꝭnec tamen nos qui legimus litteras ꝑ lr̄as habemus noticiam perſonarum. Quinto ſic. ille qͥintendit ſic viuere in nomine ſuo in memoriamhominū facit ſibi duas mortes. vnam corporis⁊ aliam ſui noīs. quia neceſſario a memorijs hominū cadat. Ad illud ponit idem Boetiꝰ duasrōnes li. ij. ꝓſa ſexta. Prima illud qd̓ falſa opinione confert̉ non debet eſſe de iure magni ponderis apud hominem. Sed plures nomen falſi vulgi opinionis obtinuerunt. Secundo id qd̓falſo iudicio det̉ nō ꝑſeuerat diu. non debet eſſemagni ponderis apud animū virtuoſi ſed fauorpopularis nunꝙͣ prouenit ẜm verum iudiciumvel ſi proueniat ẜm verum iudicium non diu durat. quia populus nunꝙͣ perſenerabit diu ī vnoſed quod iſti plac et alteri diſplicet. igitur fauorpopuli non debet hominem multū mouere. Patet ergo vanitas eorum qui nomē ſuum pompoſe magnificant ad oſtentationē. De talibꝰ legit̉Gen̄. xj. de filijs Noe pꝰ diluuiū qͥ dixerūt. Lelebremus nomē nr̄m atqꝫ diuidamur in vniuerſasterras. et ceperunt edificare turrim cuius cacumen attingeret celum. Et quid accidit. Certe volebant ſibi facere nomen honoris. ⁊ fecerunt ſibi nomen confuſionis. Et idcirco vocatum eſt nomen eius babel. id eſt. cōfuſio. De talibus etiam ha bet̉ exemplū j. Machab̓. xxj. ꝙIoſeph ⁊ Lacharias principes iudeoꝝ dixer̄t.Faciamus ⁊ ipſi nobis nomen. ⁊ eamus pugnare contra gentes. Et ſequitur. Teciderūt in dieilla ad duo milia virorū. Ideo de illis orat psͣ.Diſperdat dominus vniuerſa labia doloſa. etlinguam magniloquam. Qui dixerunt linguamnoſtram magnificabimus labia noſtra. ⁊cͣ. ⁊ iterum non apponat magnificare ſe homo ſuper

terram. Secundo magnificant ſe ſimulatores ꝓdoloſi. cuiuſmodi ſunt adulatores. Iſti directemagnificant alios. ⁊ ex cōſequenti magnificātſeipſos. Nā per hoc ꝙ alijs adulantes eos magnificant ab eis econtrario magnificari ſperāt.Iactatores ⁊ adulatores ſemper ſunt boni amici. Eſt enim adulatio quaſi ſpeculum ſuperbie.Senes quorum oculi incipiunt caligari habentquoddam inſtrumentum quod tenent inter oculum ⁊ litteram quam volunt legere. ⁊ ſtatim littera que in ſe eſt valde gracilis apparet groſſaꝓpter denſitatem lapidis tranſparentis qui eſtin illo inſtrumento. ꝑ cuiꝰ medium tranſit littera ad oculum. Ito modo ꝯtingit aliqn̄ ꝙ hō ꝑuus eſt ⁊ humilis in oculis ꝓprijs ſatis parumreputās de ſe ipſo. Sꝫ ſi accedit vnꝰ adulator ⁊attribuit ei gratias ⁊ virtutes mirabiles quarūforſitan nullam habet. vel ſi forte aliquam illaꝫextendit ⁊ mendaciter ampliabit ſe nobilem virum. Seneca dic̄ epiſtola. ij. Incredibile eſt qͥnmagnos viros dulcedo orationis abducat. Dehis ſimulatoribus doloſis loquitur Alanus deplanctu nature. Adulatores a voluntate vultūab animo verbum. a mente linguam. ab intellectu loquelam amplo defenſionis interuallo diſſibulant. Plerumqꝫ forinſeca dealbatione laudis arrident quos interna mentis ſubſanatiōepleroſqꝫ etiam exterius plauſibus applaudēdocollaudant. quos interius contradictoria deriſione defraudant. foris quidē vultū applaudūtvirgineo. intus vero ſcorpionis pungunt aculeo. Foris adulationis mellicas compluunt imbres. intus autem detractionis euomunt tempeſtates. hec ille Contra iſtos magnificatoresdicit ſapiens Eccleſiaſtici. x. Gloria diuituꝫ honoratorum ⁊ pauperum. timor dei eſt. Noli deſpicere hominem iuſtum pauperem. ⁊ noli magnificare virum diuitem peccatorem. Tertio vero ſe vitioſe magnificant perquiſitores pecunioſi qui videlicet dilatant horrea. pecora. armēta et familiam multiplicant. ⁊ ſuper vacuas ha Sbitationes edificant. Sic magnificatꝰ fuit Nabal in monte Carmeli. de quo primi Regumxxv. Homo ille magnus nimis durus. peſſimus et malicioſus erat. Calis etiam fuit aliquādo Salomon qui dicebat. Magnificaui operamea. Edificaui mihi domos. plantaui vineas.feci hortos et pomeria. et conſeui ea cūctis generibus arborum Eccleſiaſtes. ij. De iſta magnificatione excuſauit ſe Dauid in psͣ. clj. Neqꝫinquit ambulaui in maguis neqꝫ in mirabilibus⁊cͣ. Quarto ſe malicioſe magnificant monſtruoſi peccatores. Nlaturaliter enim qn̄ in aliquo indiuiduo multe ſpecies cōcurrunt monſtrum dr̄