Dn̄ica nona poſt trinita.

que vitium illud quā plurimum abhorrebat.Cui vice quadam ſicut erat ſolita in oratione poſita. glorioſus Hieronymus apparēs locum illuꝫ immenſo illuſtrans lumine precepiteidem vt abbatiſſaꝫ ceteraſqꝫ moniales manecongregaret. nuncians ꝙ niſi a peccato iaminueterato manum extraherent. vltionem diuinam ſubito expectarent. his dictis diſparuit crepuſculo diei veniente omnes in capitulopropulſato tintinabulo congregauit. aſſurgēsin medio que viderat et audierat omnibus patefecit. ſit omnibus monialibus ſubito irriſioilico ex hoc hanc exclamant fatuam. et prenimia ebrietate illa fortaſſis ſomniaſſe ¶ Illaauteꝫ patientie ſcuto ſe muniens accepta contumelia gaudens redijt ad orationes ſupplicans ne continue quod audierat eueniret.Tranſactis igitur diebus decem nocte mediapredicta moniali orationi incumbenti. glorioſus Hieronymus iterum apparuit. ⁊ que pͥusnunciauerat nunciauit. ad quem. Quis es domine talia mandans? Hieronymus inquiensille ego ſum. ⁊ ab eius oculis euanuit. Illa vero ſciēs earum duriciam. quid ageret. quid vediceret neſciens. Tandem malens a monialibus inſana et ebria reputari ꝙͣ diuinis contraire preceptis. Congregatis iterum monialibꝰque viderat et audierat voluit intimare. Atvt eam aſſurgere peſtifere conſpexerunt diuini iuſti iudicij ſibi de proximo affuturi anteꝙͣverba inciperet de capitulo cum magnis cachinnationibus exierunt. Sed tranſactis tribus diebus dormienti ſanctimoniali. glorioſus Hieronymus in effabili quadam ſocietatequaſi fallatus angelorum. nocte apparēs media eā excitauit. eamqꝫ iuſſit protinꝰ vt de illoexiret monaſterio ne ſubito diuinam ſententiam expectaret. cum illa vero multis lachrymis ſupplicaret ne hoc fieret. Ait ei Hieronymus ad abbatiſſam et ceteras moniales. Perge omni mora poſtpoſita nuncians eiſdem ꝙniſi peniteant hac nocte diuinam ſentiant vltionem. Si autem in ſua permanebunt maliciavel duricia ſtatim exiens amplius in monaſterio non moreris. his finitis abſceſſit. Hec ergo audiēs ſanctimonialis anxiaqꝫ plena triſticijs. capitolium adijt et campanaꝫ cepit vehementer vt ad capitulum accederent reſonare.Quo abbatiſſa a ſomno euigilās cognoſcēſqꝫab hac fore pulſatam campanam iracūda adcapitulum properat. At vbi illam vidit dirisnimis verbis increꝑans nullum voluit audire verbum promittens ꝙ niſi ceſſaret hec agere ſecum amplius in monaſterio non maneret

Cui ſanctimonialis. ne tardes inquit queſoagere que promittis profecto me cognoſcas īhoc loco non manſuram. glorioſus equidemHieronymus tantum mihi hoc iudicium futurum ſtatim monaſterium patefecit. hec abbatiſſa audiens deridere cepit hanc. eſtimās eaꝫveſano capite iſta fari. Et hoſtiariaꝫ ꝯuocansiuſſit vt hanc protinus de monaſterio effugaret. mandans eidem vt aliqua hora ſic extradimiſſam poſtmodū faceret introire vt ſic abinceptis operibus iam ceſſaret. hac de re ſanctimonialis domina ꝙͣ citius potuit de monaſterio eſt egreſſa. Pene limen ſanctimonialisilla exceſſerat ſubito totum corruit monaſterium omnes opprimens virgines moniales.ita ꝙ ex his aliqua viua non remanſit. Sꝫ vtinam alia adhuc monaſteria hāc abuſionē peſſimam dimitterent. ⁊ omnia ſimul communiahaberent. quia felix quem faciunt aliena pericula cautum. ne ſimul cum illis eternam damnationem ſibi theſaurizarent. Sed potius pieviuendo ſimul vitam eternam poſſiderent. adquam nos perducat ⁊cͣ.¶ Dominica nona poſt trinitatis. Sermo primus.Edit popul̓meus manducare et bibere et ſurrexit ludere. Ita ſcribitur originaliter Exodi. xxxij. Et tranſumptiue habe­ Itur in epiſtola hodierna que ſcribitur primaad Corintheos. x. Dicunt naturales ꝙ arbores que tempore floris ſui precindūtur vermeſcunt et ad edificia que diu ſtare debent nō valebunt. Quod approbat Theophilus ī breuiloquio diuerſarum artiuꝫ dicens. Cunqꝫ viroris ſui ī tempore arbor p̄ſciſa fuerit vermibusquidem in poſterum plena euenit atqꝫ ad hocpro conſtruendis edificijs non valebit. cuiusratio eſt. Nam omnis pinguedo ad corruptionem magis attendit. Sunt autem eo temporearbores que florent magis pingues. vnde etGalerus refert de his quibus de aluo pinguedo in vermes aut pediculos protinus tranſmutatur. Moraliter per arbores ad preſensintellige homines. quia interrogat Innocentius d̓ vita humane conditionis. li. viij. Quidinquit eſt homo? Et reſpondet. niſi quedaꝫ arbor euerſa cuius radices ſunt crines. cuiꝰ trūcus caput cum collo ſtipes. pectus cum aluo.