Dn̄ica prima poſt trini.

cis hoc contra deum eſt ⁊ contra propriam ſalutem. Secundum eſt adulantium falſitas. totenim ſunt adulatores diuitū de familijs de amicis de vicinis de extraneiſqꝫ ꝙ proprios defectus non poſſunt aduertere. Naꝫ dicit SapiēsCcc̄i. xiij. Diuiti decepto multi recuperatores.Locutus eſt ſuperbiam et multi iuſtificauerūtillum. Et infra. diues inquit locutus eſt et omnes tacuerunt et verbum illius vſqꝫ ad nubesperducent et hec duo impediuerunt hunc diuitem ꝙ propriam non cognouit ſalutem. Cū autem apparuerit veritas domini adijciēs penaset ſublatis adulatoribus decipientibus animaſſe cognouit. ſed tarde fuit. Nam Luc̄. xvj. dicitur. ꝙ cum eſſet in tormentis eleuans oculos vidit Abraam et Lazarum a longe et bene a longe. quia longe ē dominus ab impijs. Prouerb̓.xv. Et psͣ. cxviij. Longe a peccatoribus ſalus.et quia vidit eos a longe. ideo clamauit paterAbraam miſerere mei. clamauit enim pre dolore. Iuxta illud Eſa. lxv. Clamabitis pre dolore cordis et pre contritione ſpiritus vlulabitisSed ꝙ clamās petijt ſibi miſereri ſtulta fuit petitio. quia iam fuit extra ſtatum merendi et miſericordie. et hoc innuit cum dicit. Inter nos ⁊vos chaos magnum firmatum eſt. vt hi qui volunt hinc tranſire ad vos non poſſunt neqꝫ indehuc tranſmeare. Et chaos hoc magnum ponitur pro impoſſibilitate merendi quo ad damnatos. ⁊ pro impoſſibilitate compatiendi quo adbeatos qui beati in gratia confirmati non poſſunt comꝑati damnatis quia de dei iuſticia nongaudēt. Nec damnati mereri poſſunt beatis cōſociari quia ſunt obſtinati ⁊ extra ſtatum merēdi et hoc eſt obſtaculum īpediens ne poſſint adinuicem peruenire. Simile ponit magiſter ī. iiijdiſt. vlt̓. c. iiij. dicens. Quod eſt chaos inter bonos ⁊ malos. niſi hinc iuſticia inde iniquitas q̄nullo modo ſociari valent. Adeo enī ſancti deiaddicti ſunt iuſticie vt nulla compaſſione ad reprobos tranſire valeant. ideo hortatur Sapiens quemlibet qui vult vt ibi miſericordiam habeat. ꝙ hic anime ſue miſericordiam faciat. Cūdicit. Miſerere aīe tue placens deo. Ecc̄i. xxx.¶ Tertio hic diuites non habent cognitionē pauperis proximi. Nolūt enim cognoſcere defectꝰipſorum in platea degentium ⁊ clamantium vtcongrue conueniat eis illud Hiere. Thren̄. iiij.Denigrata eſt facies eoꝝ ſuper carbones. ⁊ nōſunt cogniti in plateis. Quia vidi in pluribuschariſtie necnon alijs anni temporibus incedere pauperes in ſolis ardoribus ⁊ iacere in platearum pulueribus vt facies eorum quaſi denigrata videretur. Pauci tn̄ diuites hoc attendere voluerunt vt eorum inopiam prebendo ho-

ſpitia releuaſſent. ⁊ fortaſſis illis contingit et qͥbuſdam adhuc contingit. ſicut accidit huic diuiti ad cuiꝰ ianuam pauꝑ Lazarus mendicus vlceribus plenus iacebat cupiens ſaturari de micis que cadebant de menſa eius ⁊ nemo illi dabat. Sed ⁊ canes mitiores huic diuiti veniebāt⁊ lingebant vlcera eius. Sed quid ſequitur attende. Iactū eſt inquit vt moreretur mendicus⁊ portatus eſt ab angelis in ſinum abrae. mortuus eſt autē et diues ⁊ ſepultus eſt in inferno.Sed vide mirabile. diues qui hic Lazarum cognoſcere nolebat ipſum ibi in requie cognoſcebat. Et cui micam panis denegabat. aque guttam ab ipſo poſtulabat dicens. Pater Abraaꝫmitte Lazarum vt intingat extremum digiti ſuiin aquā vt refrigeret linguam meam. qꝛ crutiorin hac .ſ. lingua flāmea. ideo dicit btūs Gregꝰ.in omel̓. ſuper illud Luc̄. xvj. Diues iſte qui Lazaro pauperi menſe ſue minima dare noluit ininferno ad querenda minima peruenit. Secundo ideo iſte diuitie temporales ſunt periculoſequia repellunt ſecuritatem ab eſtimatione. Cuꝫenim diues per diuitias ſuas eſtimat ſecuritatem inuenire ſtatim incipit timorem habere.Semper enim ſunt in timore perdendi pecunias terras et theſaurum. Et cum ſunt ſine ſecuritate. ſunt et per conſequens ſine intrinſeca iocunditate. Unde Augꝰ. li. vj. confeſſionum. narrat. ꝙ tranſiens per quendam vicum vidit pauperem iacentem et iocundantem et ingemuit loquens ad ſocios ſuos. omnibus inquit conatibus quibus laboramus nihil vellemus niſi adſecuram leticiam peruenire quo nos iſte mendicus preceſſit. et ſubdit. Ite letabatur et egoanxius eraꝫ. iſte ſecurus. ego trepidus. Refertetiam in annulo parte. ij. cap̄. lxxxviij. ꝙ apudmontem peſſulanum fuit quidam pauper nomine Rubinus qui morabatur ſub gradu cuiuſdādiuitis viri. ſed auari. Iſte pauper habebat vigellam quam poſt laborem in communi ſtratotetigit. et aliquando quattuor ⁊ aliquando qͥnqꝫ denarios lucratus eſt de quibus ſolaciummagnum fecit. Econtra vero dominus ſuꝰ auarus diues nunꝙͣ letabatur. Cui vxor. dominemi Aubinus nihil habet et ſemper iocundaturet vos abundetis et ſemper triſtis eſtis. cui illeego auferam leticiam illam. vnaqꝫ dierum ſaccumqꝫ plenum pecunia per feneſtram latenterin cameram Rubini proiecit. ille inuenta totadie cogitauit quid agere poſſet ⁊ emere et tantum penitꝰ dimiſit. Poſt aliquot dies dixit auarus vxori. quare mō nō cantat Rubinꝰ; ⁊ vxorneſcio inquit. quia iam diu non cantauit. dixitille. reddam ei cantum. Et deſcendit ad eum petijt pecuniam. qui non audens negare reſtituit