Feria tertia pentecoſtes

conſolatur ſpirituſſanctus dulcedinem infundendo. quia Ecc̄i. xxiiij. dicit̉. Spūs meus ſuꝑmel dulcis. Et Sap̄. xij. O ꝙͣ ſuauis et bonꝰ eſtdomine ſpiritus tuus ī nobis. Si quis hāc dulcedineꝫ ſemel guſtauerit de dulcedine mūdi nōcurabit. Iuxta illud Greg̓. Guſtato ſpiritu deſipit omnis caro. Ideo dicit Bern̄. quē nō temptabit dulcedo illa que mortem facit dulciſſimāEt Rich̓. de ſan. vic. Quod eſt cor tam lapideum vel durum ꝙ diuina preſentia benignitateN nō emolliat ⁊ ſua dulcedine non alliciat ¶ Certio bonitas ſpirituſſancti eſt ex gratie infuſionequia ipſe eſt torrens inebriās electos ſuos plenitudine gratie. Sicut patet de apoſtolis quosadeo adīpleuit ſua gratia vt a iudeis muſto pleni putarentur Act̉. ij. ⁊ hoc predixit dauid psͣ.xxxv. Inebriabunt̉ ab vbertate domus tue ettorrente voluptatis tue potabis eos. Quod exponit Amb̓. dicens. Domꝰ hec eccleſia ē vbertatis domus. redundantia gratiarum. torrensvoluptatis ſpirituſſancti. quaſi diceret. hi quiſunt in eccleſia dei inebriantur ex vbertate gratiarum ⁊ ſpūſſanctꝰ potat eos torrēte voluptatis. Et ſubdit Amb̓. Ceſſauit hic torrens ī populo iudeorum. quia erat illa plebs fide aridaſterilis operibus captiua peccatis. Quod eniꝫflue ret non bibentibus. Sed contaminantibusſagros meatus cū ipſum fontem negarent. Torrens ille iſtis ceſſauit vt nobis abundaret et ſitim humane captiuitatꝭ auerteret. ſicut torrēsin auſtro. Et ſubdit. hic eſt ille torrens voluptatis quem in Gen̄. legimus fontem qui inundatparadiſum ⁊ diuiditur in quattuor flumina quecircūeunt totam terram. Ex hoc etiā fonte virtutes profluunt ſpūales. prudentia. temperantia. fortitudo. ⁊ iuſticia. Bonus fons gratie etſplendoris eiuſdem atqꝫ nature. Cuiꝰ ⁊ illud flumen eſt. de quo in psͣ. xliij. dicit. Numinis impetus letificat ciuitatē dei. hec Amb̓ De hoc fonte ſpirituſſancti exquo haurimus aquas gratiarum. dicit psͣ. xlj. Quemadmodū deſiderat ceruus ad fontes aquarum. ita deſiderat ad te anima mea deus. Ad hunc fontē debet quilibet noſtrum currere. quaſi ceruus nō ſitiens venenaſerpentum. ſed viuam aquam gratiarum. qͣ mētis interna inundantur. peccata lauantur. ⁊ ocO cultorum errores mundātur ¶ Quarto apparetbonitas ſpiri tuſſancti ex gratie ſb̓tractiōe. Sicut enim ex bonitate ſua nobis gratiam infundit. ſic ex eadem bonitate nobis gratiam interdum ſubtrahit. ⁊ hoc facit ꝓpter multas cauſas. Prima vt propria confidentia euitetur. Sienim homo ſemper haberet gratiam ſpirituſſancti poſſet de ſua ſanctitate confidere. et ſe cūnihil ſit aliquid eſſe reputare cum dicat psͣ. viij

Quid eſt homo ꝙ memor es eius aut filius hominis quia reputas eum. quaſi diceret. nihil eſtniſi cinis ⁊ puluis. Qui ergo reputat ſe aliquideſſe cum nihil ſit ſeipſum ſeducit. ideo ſancti etelecti homines ꝙͣto perfectiores ſunt tanto humiliores exiſtunt. Sicut abraaꝫ qui dixit Gen̄.xviij. Loquar ad dominum cum ſim cinis ⁊ puluis. Et ſanctꝰ Paulus qui ait. j. Coꝝ. xv. Gratia eius in me vacua non fuit. id eſt. carens bonis operibus. poſtea dixit ſe primum inter peccatores .j. Timo j. Chriſtus ieſus venit ī huncmundum peccatores ſaluos facere quorum primus ego ſum. intellige inter illos qui de peccato ad gratiam reuocant̉. quia hec reuocatio fuit in paulo valde mirabilis propter quod eccleſia eam ſolennizat. ⁊ ſic li primus excellentiamnotat vocationis. Et ſil̓iter legit̉ de btō Franciſco qui dixit ſe eſſe maximum peccatorem totius mūdi. ⁊ hoc contingit ex eo ꝙ ꝙͣto ſeip̄osrecognoſcūt. tanto magis ſe indignos dep̄hendunt. Iuxta illd̓ Greḡ. iij. moral̓. Scī viri quoaltius apud deum virtute dignitatis ꝓficiūt eoſubtilius ſe indignos eſſe dep̄hendunt. qꝛ dū ꝓpinqui luci fiunt quicquid eos in ſeipſis latebatinueniunt. ne ergo bonus homo cadat in ſpūalem ſuperbiam que aliquando peior eſt et magis nociua ꝙͣ ſecularis pompa. ideo deus aliqͣndo ſubtrahit ſibi gratiam ſpiritualemqꝫ conſolationem. Et etiam ne homo credat a ſeipſo habere illam gratiam vel ex meritis ſuis. Sed vtcognoſcat ꝙ illa gratia detur ſibi ex ſola ſpirituſſancti bonitate ⁊ liberalitate ⁊ non ꝓpt̓ ſuamerita. Nam minimam guttā bonitatis dei nōpoſſumus mereri a nobiſmetipſis. Secūda cauſa vt homo comprobetur. Uult eniꝫ ſpirituſſanctus interdum gratiam ſubtrahere ab hominevolens eum probare vtrum velit abire ⁊ conſolationem a creaturis querere quando conſolationem non poteſt ab eo habere. ſic̄ probat ſpōſus fidem ⁊ dilectionem ſue ſponſe. verbi gratia. vt mercator ſimularet ſe ire ad nundinas ⁊abſconderet ſe in domo volēs videre que vxorfaciat eo abſente vel quid loqui de eo velit. velſi de receſſu eius doleret vl̓ de reditu gauderetSic ſpirituſſanctus aliquādo tardat venire cuꝫdulcedine gratie ſue vt ſic probat conſtantiamfidelis anime an velit alium virum accipere eoabſente vel velit ſe propter euꝫ ab adulterio ſpirituali continere. id eſt. an velit conſolationemalienam a creaturis querere vel ſi velit libenterſine conſolatione eſſe. vel vtrum velit firmit̓ ſtare et non ab eo recedere. Si autem querit anima conſolationem a creaturis poſtꝙͣ diuinamamiſit facit ſicut mulier que abſente viro proprio ad alium ſe tranſfert. ideo debet facere ſic̄