Sermoxiij.

mee panes die ac nocte. dum dr̄ mihi quotidievbi eſt deus tuꝰ? At beatus Gregꝰ ſuper illudIob. iij. Anteꝙͣ comedam ſuſpiro dicit. luctuſuo anima paſcitur cuꝫ flendo ad ſuperna gaudia ſubleuat̉. et intus qͥdem doloris ſui gemitum tollerat Sꝫ eo refectiōis pabulū p̄paratG quouis amoris lachrymoſe manat. Quantumad ſcd̓ꝫ ponit impioꝝ gaudium ſiue exultationem. cū dicit. mundus qͥdem gaudebit. Proquo notandū ꝙ mūdus iſte ſignificatur ꝑ mare. per qd̓ filij iſrael tranſierunt ad terraꝫ promiſſiouis. Sap̄. x. et hoc ꝓpter tria. Primo ꝓpter inqͥetudinem tempeſtatis. in mari enī eſtabūdantia fluctuū ⁊ ventoꝝ. vnde qui ſunt inmari ſemꝑ ſunt ī ꝑiculo. Ixta illd̓ Ecc̄i. xliij.Qui nauigāt mare enarrat ꝑicula eius. Sic inpn̄ti vita ſunt ſemꝑ ꝓcelle inundatiōis vndarum. Modo homo depͥmitur ꝑ aduerſitatem.modo alleuiatur per ꝓſperitatē. modo lāguetper infirmitatem. modo gaudet per ſanitateꝫ.modo dolet. modo ridet. modo circūdat̉ amicorum turbis. modo terroribꝰ inimicoꝝ. mōexaltat̉ ad ſublimitateꝫ. modo humiliatur adpaupertatem. At hoc tangit psͣ. xcij. Mirabiles elationes maris. Sed quare mundani ⁊ iuuenes pn̄tis tēporis huius. tm̄ diligunt mūdūcum tot varietates ſunt in eo. An̄dit Macrobius. ij. ſaturnalium ꝓpe fineꝫ. ꝙ aqua marisꝓiecta in ignem flammā nō extinguit ſed accēdit. Cuius ratio ē naturalis pinguēdo aq̄ marine que eſt denſa ſalſa pinguis ⁊ grauis. Moraliter aqua maris eſt gaudium ⁊ iocunditasſecularis que iocunditas adiuncta flāme iuuenilis ardoris eā accendit vltra omnem modūrecte ratiōis. vt dicit holkot. lec. xxxiij. ideogaudent ī mari huiꝰ mundi. Sed ſi reſpicerentfinē certe hic non gauderent̉. d̓ hoc Hugo ī li.de vanitate reꝝ mundanaꝝ ꝑ moduꝫ dialogivbi cum diſcipulus ſuus videre dixit nauigātes in mari in magna tranqͥllitate ⁊ aeris ſerenitate. homineſqꝫ in naui diſcūbentes ad epulas et canentes in lyris ⁊ thybijs et citharis. īomni genere dulcis cantilene auditum mulcētes. piſceſqꝫ in omni leticia alludentes. Hugodixit. qͥd tibi videt̉? rn̄dit diſcipulꝰ. Quid niſimagnum gaudiū magnaqꝫ iocunditas. ⁊ ſi poſſet eſſe diuturna felicitas. Et Hugo. Itud gͦ ēꝓpterea. quia mūdꝰ tibi placet. diſcipulꝰ. Curmihi diſplicere debeat ignoro? Hugo. Iige inqͥt pauliſper oculū donec videas finem. ⁊ poſtpaululum. Quid inqͥt vides? diſcipulꝰ. Uideoinqͥt nigreſcerecelū. nubes ventis agitari. mare conturbari. fluctus ītumeſcere. ⁊ nauim qͣſia fundo euerti. Hugo. Quid inqͥt tibi videtur?diſcipulus. Heu ait qͥd laudaui. o miſeri qͥd vo

biſcum in mari. o infelices. ecce illa leticia vr̄aquomodo tam cito īmutata ē. ⁊ vita veſtra adquā miſeriā deuoluta pͥus vob̓ exultantibꝰ piſces maris alluſerunt. nunc vos naufragos ⁊ſubmerſos miſerabilit̓ in paſtū recipiunt Hugo. Quid tibi videt̉? diſcipulus. Nanitas eſt ⁊vanitatum vanitas. Sic eſt de illis qui gaudētin hoc mundo. Simileꝫ dialogum fecit Augode mercatoribꝰ ꝑ viam cuꝫ multis mercibus ⁊magnis de omni genere p̄cioſaꝝ reꝝ quibꝰ ꝓſpere cum gaudio magno īcedentibꝰ ſuꝑuenitcuneus armatoꝝ. qͥ oīa rapuerunt et viros qͥeffugere non poterāt occiderūt. Que vidēs diſcipulus exclamauit. o miſeꝝ gaudiū mūdi vanitas. ⁊ vanitas vanitatū. Sil̓es dialogos fecit in eodeꝫ li. de diuitibꝰ de nuptijs ꝓponensmulta ⁊ varia eoꝝ gaudia. Sed omnia in finecū triſticia cōcluduntur. in fine gͦ ſubinfert hugo loquens ad diſcipulū. Reſpice gͦ hūc miſerum mundum ⁊ magis miſeros qͥ diligunt illūiſte eſt quē putabamus aliqn̄ eſſe nobis amicūin quo nobis temꝑa lōga ꝓmiſimꝰ. vitaꝫ quietam. pacem tranquillā. felicitatem perpetuaꝫiſte ē cuiꝰ pulchritudinē dileximꝰ. cuiꝰ ſpeciemlaudauimꝰ. cuiꝰ iocūditatē ꝯcupiuimꝰ. Et certe nunc vide ꝙͣ vana ſunt oīa hec ⁊ nunꝙͣ ſapientibꝰ. aut v̓tutꝭ amatoribꝰ appetēda. vbi enīſunt p̄ces noſtre vbi ſunt illi diuites ⁊ potētesquos olim ī huiꝰ mūdi gl̓ia claros vidimꝰ vbipoſtremo ſunt oēs de quoꝝ amicitia ⁊ familiaritate p̄ſumebamꝰ. certe tranſierunt vniuerſian̄ nos. ⁊ nos ſoli relicti ſumꝰ poſt eos. hec hugo Eſt ⁊ alia cauſa qͣre hoīes in mūdo gaudēt h⁊ ipſum diligunt. ſcꝫ ꝓpter pulchritudinē reꝝmundanaꝝ. Nam legit̉ in geſtis romanorum. viae l icaiumQuidam rex duas filias habuit. vna erat pulcherrima et oībꝰ gratioſa. alia nigra et oībusodioſa. rex v̓o pulchrā roſa mundi. nigr̄aꝫ v̓ogratia plena appellauit. deinde p̄cones ꝑ totum mundū emiſit ꝓmulgari quicūqꝫ filiā ſuāin matrimoniuꝫ. videlꝫ rōſam mūdi acciperetnihil cū ea niſi pulchritudinē poſſideret. Quiaūt nigrā totū regnū ſuū poſt eiꝰ abſceſſum obtineret. Multi gͦ hoc ꝓmiſſum regis audiētesvndiqꝫ cōfluūt ⁊ ſpreta nigra pulchrā petunt.Quod gr̄a plena vidēs. flere cepit. cui rex. obquā cauſam affligit̉ aīa tua? Cui illa. Nō eſt qͥme viſitet omnes de ſorore mea curant. ſed medeſpiciūt. Ait enī pater. O filia ignoras. quiaomnia mea tua ſunt. ⁊ qͥ te deſpōſauerit. regnūmeum obtinebit. illa ſic confortata ceſſauit afletū. Spūaliter auteꝫ ille rex eſt xp̄s qͥ eſt rexmagnus ſuꝑ omnē terrā. vt inqͥt psͣ. xlvj. Hichabes dn̄as filias. Prima ⁊ pulchra q̄ dr̄ roſamūdi. eſt mūdus qͥ dr̄ pulcher. ideo qꝛ .j. Ioh̓.