Domica prima poſt paſce

arnaꝝ elatione ſuꝑbie tumidū fraude malicieobſcuꝝ qd̓ mare ꝙͣtū ſeuiat attēdat qͥſqꝫ in ſeoccultas tēptationū cogitatiōes ītelligit. hecille. Et ꝙͣuis ſenſus nr̄i ⁊ cor nr̄m d̓ facili īmittūt cogitatiōes tn̄ tertiū hoſtiū .ſ. rō mētꝭ. qꝛ ēferreū. iō difficilē ingreſſum hꝫ cogitādo malaEt certe vt dic̄ Augꝰ. Cogitatio ꝙͣtūcūqꝫ turpis mentē nō polluit. ſi rō nō ꝯſentit. Sꝫ ſi angelꝰ .i. diuinꝰ inſtinctꝰ ibi ſit. tunc vltro aperit̉qn̄ ſcꝫ ex īſtinctu diuīo rō iudicat eſſe bonū qͥdſibi ſit intromittēdū. Et nota ſic̄ hētur ex tractatu de inſtinctiōibꝰ. Inſtinctꝰ diuinꝰ diſcernip̄t qͣdruplici ſigno notabili ¶ Primū ē ſi illd̓ adP qd̓ inſtigaris. exēplo xp̄i ⁊ ſctōꝝ te magꝭ ꝯformet. qꝛ exquo deꝰ ſūme bonꝰ ē certū ē ꝙ ꝑ ſuūinſtinctū nō ducit hoīeꝫ niſi in id qd̓ ſibi ē ꝯueniēs ⁊ optimū hoc ē gͦ exemplis xp̄i ꝯformariIle v̓o inſtinctꝰ qͥ ducit hoīeꝫ ab exēplis xp̄i.neceſſario ē ꝯtrariꝰ inſtinctui diuino. Iuxta illud Mat. xij. ⁊ Auc̄. xj. Qui nō ē mecum ꝯtrame ē. et Ioh̓. x. Ego ſum hoſtiū. ſcꝫ qd̓ īgredientē ī verā btītudinē inducit. Nā exēpla v̓tuoſa nob̓ ꝑ xp̄m oſtēſa inducūt hoīeꝫ ad verā beatitudinē indubitāter. Et iō ſubdit ꝑ me ſi qͥsintroierit ſaluabit̉. Qui aūt non intrat ꝑ hoſtiū. ſꝫ aſcēdit aliunde ille fur ē ⁊ latro ꝑ qd̓ innuit ꝙ ille inſtinctꝰ qͥ hoīeꝫ ducit ab exemplisxp̄i aīaꝫ ſpūaliter necat. et et̓na btītudine priuat. qꝛ dic̄ talē inſtinctū furē ⁊ latronē. Scd̓ꝫſignū ē. ꝙ ſi illud ad qd̓ inſtigarꝭ te magꝭ mētehuiliat. ita ꝙ ſequēdo illū inſtinctū ex eo magis hūilieris ꝙͣ ſine ipſo. Iſtē inſtinctꝰ ē diuinus. ⁊ ī verā btītudinē directiuꝰ. Qd̓ ſic videri pōt. Nā ſic̄ ſuꝑbia fuit occaſio pͥmo angelo⁊ etiā pͥmo hoī ſui lapſus ⁊ dānationis. ſic humilitas ecōtrario ē via recta hoī in verā beatitudinē directiua. vn̄ dr̄ Mat. ij. Per aliā viāreuerſi ſunt ī regionē ſuā. Suꝑ quo dic̄ GregꝭSicut ab et̓na patria ꝑ ſuꝑbiā receſſimꝰ. ita ꝑaliā viā ſcꝫ hūilitatis redire debemus. ita xp̄shāc viā v̓bo ⁊ exēplo docuit dicens. Diſcite ame qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde. Mat. xj. Etbū xp̄s ꝑ exēpla ſue hūilitatꝭ nob̓ certaꝫ viamoſtēdit et̓ne felicitatis Quia ſicut roſa ad p̄ſentiā vernalis roris ⁊ ad feruorē ſolis naturalit̓ſe aperit ſic cor humanuꝫ ex feruore mititatisdilatat̉. ⁊ ad recipiēduꝫ diuinos influxꝰ capaciꝰ reddit̉. iō dicit xp̄s. diſcite a me qꝛ mitꝭ ſumTertiū ſignū ē. ſi illud ad qd̓ inſtigaris magismētaliter te ꝯfirmet. ⁊ cor tuū ꝯgreget. Namexꝑimēto ꝓbamꝰ ꝙ ꝙͣto magis hō in ſemetipſo recolligit̉ ⁊ cordi ſuo vicinior exiſtit. tantopotētior ē ad temptatiōes qͣſlibet recipiēdas.Cōſtat ꝙ diuinꝰ inſtinctꝰ hoīem ab exterioribus ſeculi tumultibus reuocat ⁊ īuitatad ſim-

plicitatē ⁊ ītimitatē cordis ſui. Sic̄ ptꝫ ī virisreligioſis quoꝝ facies ē ſimplex. et oculi eoꝝdep̄ſſi Ad deſignādū ꝙ cor eoꝝ ſit elōgatū abaffectione terrenoꝝ. ⁊ in deo ſolo delectetur.Gaudia aūt mūdi ſunt ipſis penalia ⁊ afflictiua. qꝛ nō hn̄t cū illis ꝯuenientiā. Ioh̓. xv. Si:de mūdo fuiſſetꝭ mūdꝰ vtiqꝫ qd̓ ſuū erat diligeret. hi ſolitarij eē appetūt. ne tumultꝰ exterioripſis pnīaꝫ ītercludat. hec oīa ſigna diuini inſtinctꝰ innuit ꝓpheta dicēs psͣ. lxiij. Accedathō ad cor altū .i. ſecretū. ẜm augꝰ. Et exaltabit̉ deꝰ .ſ. ꝑfluxꝰ .ſ. diuine pietatꝭ. Hō enī in tātā ꝑfectionē ſb̓uehit̉ ꝙ efficit̉ forma ⁊ ſpeculūoībꝰ recte veniēdi ip̄m ꝯtēplantibꝰ. Quartumſignū ē ſi illud a quo inſtigarꝭ maiori te v̓tutuꝫopulētia refecerit. Nā ſicut deꝰ ē bonū ſummūita ſꝑ mouet hoīeꝫ ꝑ ſuū inſtinctū ad illud qd̓ē optimū. iō qͥ ſincerit̓ paret diuinis inſtinctibus ille iugiter ī ſuis actibꝰ attingit qd̓ eſt ſibioptimū ⁊ deo gͣtuꝫ. ex his iā dictis ptꝫ qn̄ qͥlibet hō dꝫ ītima cordis vel mētis hoſtia aꝑire.⁊ inſtinctibꝰ ꝯſentire. Scd̓o vidēdū ē qͥbꝰ ſeris Qhe fores vel hec hoſtia ſunt claudēda. Ubi nota hoſtia ſenſitiuū exteriora ſine magna difficultate pn̄t ſerari. qꝛ ipſoꝝ obiecta ſūt exͣ qͣrefacilit̓ pn̄t excludi ⁊ hoſtia cuſtodiri vicꝫ oculos claudēdo. aures obſtruendo; ⁊ ſic de alijsſenſibꝰ. Sicut fecit ille p̄ſbyter d̓ quo ī vitaſpatrū. li. iiij. c. lxxij. Qui aſcēdit de ſichi ad ep̄malexādrie. et qn̄ reuerſus ē īterrogauerūt frēsqͥd vidiſſet ī ciuitate. ille ait. credite mihi fratres. ecce faciē hoīs non vidi. niſi tm̄ faciē ep̄i.Ab hac reuelatione fratres ꝓfecerūt. vt ſe cuſtodirēt ab excellētia oculoꝝ. idē legit̉ ī eodeꝫli. c. ccxxix. abbas ſiluanꝰ habuit diſcipulū qͥiuit rigare ortū. et dū iret ad mittendā aquamtegebat faciē d̓ cucullo tm̄ ad pedes nitentes. ītēdēoCōtigit aūt vt qͥdā ſuꝑueniret ⁊ ꝯſiderās a lōge qͥd feciſſet ⁊ dixit ei. dic mihi abbaſ vt qͥd tegiſti faciē. ⁊ ſic adaquabas ortum. dixit ei. filijne viderēt oculi mei arbores. ⁊ occuparet̉ animus meꝰ ab oꝑe ſuo ī ꝯſideratiōe eaꝝ. Itē legit̉ ī vitaſpatꝝ de quodaꝫ ſene qͥ noluit videremulierē. de quo cū q̄reret̉. Quare. rn̄dit. qꝛ cogitatiōes ſunt ſic̄ pictores inqͥetātes ex memoratione reꝝ viſaꝝ. Itē de alio qͥ noluit videreſororē ſuā alloqͥ niſi clauſis oculis. Itē de democrito ph̓o. qͥ eruit ſibi oculos qꝛ mulieresſine ꝯcupīa videre nō potuit. ſꝫ hec cautela nōcōmēdat̉ niſi ſpūaliter accipit̉. ẜm illud Mat.xviij. Si oculꝰ tuꝰ ſcādalizat te erue eū. ⁊ eijceabs te. Eruēdus eſt enī oculus pctī ⁊ nō nature Scd̓m aūt hoſtiū. ſcꝫ imaginatiōis vl̓ cor­ Adis nō ſic facile cuſtodit̉ qꝛ hꝫ obiectuꝫ ſuū p̄ſens omni tꝑe. Sūt tn̄ aliq̄ ſere ſeu cautele in qͦ