Sermo.liij.
Uia largitatis cōtra auariciam. via caſtitatiscontra luxuriam. via mititatis contra iracundiam ⁊ inuidiam. via ſobrietatis contra gulā.⁊ via operoſitatis contra accidiaꝫ. De ſunt viede quibus dicit ſapiens Prouerb̓. iij. Uie eiusvie pulchre. Quia non debet ſe homo fatigareaut ambulare ſolummodo in vna illarū viarūſed nunc in vna ⁊ iterū in alia. vt interdū ſit humilis ⁊ cōtemplatiuꝰ aliqn̄ operoſus. aliquando actiuꝰ. Querit enī Ariſto. de ꝓblematibusꝑticula. v. ꝓblemate. lxx. Quare homo magisfatigat in ꝯtinuando diu viā planā ꝙͣ ambulādo viā nō planā. ſꝫ aliquātulū mōtoſaꝫ ⁊ valloſam. Et rn̄det. ꝙ hec ē cā. qꝛ qn̄ hō incedit cōtinue ⁊ vniformit̓ fatigat īſtrumēta ſiue ꝑtes corporis qͥbꝰ ambulat. ſic̄ genua. crura ⁊ tibias.Un̄ qꝛ in iſtis inſtrumētis ambulādi ꝯtinue tenet̉ vna forma motꝰ in via plana. ideo cōuenithoī maior fatigatio ⁊ maior labor. In ꝓceſſuv̓o nō plano vbi aliqn̄ aſcēdit̉. ⁊ interdū deſcēdit̉ nō ſꝑ tenet̉ eadē forma in īſtrumētis hmōinec tales ꝑtes vniformit̉ vexant̉ continue. ſedalternatim. qꝛ aſcēdēdo plꝰ laboramꝰ in genubus ⁊ tibijs. deſcendendo v̓o in femoribꝰ. et ꝓpter iſtā alternationē laboris ꝑtē ſupra genu.⁊ reliquā ſub genū ī via nō plana ꝯtingit minorlabor ⁊ minor fatigatio. alternati igit ambuleO mus nūc valloſa. nūc mōtoſa ¶ Iſto modo nūcmoralit̓ ꝯtīgit ī viuēdo v̓tuoſe. Fragilitas enīhumana nullo modo ꝑmittit ꝙ mēs ⁊ ſtudiumhoīs vniformiter extendat̉ in ꝯtēplatione. neciteꝝ expedit ꝙ hō ſꝑ deſcēdat ad oꝑa vite actiue circa mūdū. qꝛ tūc fieret nimis aridꝰ ⁊ indeuctus. ⁊ ideo ſic̄ hō ē cōpoſitꝰ ex aīa ⁊ corꝑe.de quorū numero fatigal̓ corpꝰ ꝑ orōnes. vigꝭlias. ſtudia ⁊ ꝯtēplatiōes. ⁊ aīa deſiccat̉ ⁊ fatigat̉ deſcendēdo ⁊ ſe occupādo circa tꝑalia ꝓximis diſpēſando. ⁊ ſic alternatī ⁊ viciſſim debemus īcedere. ⁊ quātūcūqꝫ poſſumꝰ fatigationē⁊ tediū deuitemꝰ in ẜuiēdo deo ⁊ interdū aſcēdere contēplando. Et poſtea deſcēdere ꝓximūiuuando. I cuiꝰ figura Iacob vidit angelosaſcēdētes ⁊ deſcēdētes de celo ad terraꝫ. ⁊ deterra ad celū viciſſim Gen̄. xxviij. Neo legit̉ īvitaſpatrū p̄dicatorū. ꝙ qͥdā iuuenis queſiuita fratre gardiano qui fuit homo ſanctus quideſſet ſibi vtilius vel orōnibꝰ inſiſtere. ſeu ſe ſtudijs ſcripturarū occupare. Cui ille reſpondit.Quid inquit eſt meliꝰ ſemꝑ bibere aut comedere. At ideo vtiqꝫ ſic̄ iſta cōpetēt alternatim fieri ſic ⁊ illa Et notāter orat dauid ad dn̄m vtfaciat ſibi viā notā in qua debet ambulare. cuꝫait. Notā fac̄ mihi viaꝫ in qua ambulem. ⁊ hocneceſſe habēt petere oēs alij hoīes. qꝛ dicit ſapiēs. Epvia que videt̉ hominibꝰ iuſta. nouiſſi-
ma aūt eius ducunt ad mortem .ſ. culpe ⁊ gehēne. Prouerb̓. xiiij. ⁊. xvj. Et ſcire hanc viā .ſ. ſuperbie. auaricie. ⁊cͣ. multis nota eſt. Sed nō ēfinaliter ſolacioſa. Sed ſcire viam bonam multum confert ad ſolacium ambulātibus. qꝛ ceteris paribꝰ ipſa dicit̉ ambulanti breuior ꝙͣ viaignota eiuſdem quantitatis. Nā Ariſto. de ꝓblematibus ꝑte. v. ꝓblemate. xxv. querit. quare ambulātes viā ⁊ neſcientes quāta ipſa ē apparet nobis longior ꝙͣ quādo ſcimꝰ eam. ⁊ frequenter eius quantitatē exꝑti. Et rn̄dit ꝙ aīain tali via ꝑalogiſat̉ quodāmodo in ſeipſa. Experit̉ enī aīa iſtā conſequētiā eſſe certam. Sciomenſuram huiꝰ vie. ergo eſt finita. Et quia neſcit mēſurā alteriꝰ vie. ideo arguit qͣſi a negation antecedentis huiꝰ vie. neſcio menſuram.igitur ē īfinita. Et ſic iudicio decipit̉. ¶ Ito modo moraliter hoīes dati vitijs non iudicant ꝙalij hoīes poſſunt viuere virtuoſe. Un̄ hō luxurioſus mirat̉ quō aliquis poſſit ſeruare ꝑpetuācontinētiam. Nō guloſus eſtimat ꝙ nullꝰ pōtfacere abſtinentiā. Hō īiuſtꝰ ⁊ cupidꝰ credit ꝙomnis hō cupit habere diuitiarum abundātiā.⁊ ideo oīs homo iudicat aliū ẜm ſemetipſum. ſicut docet Chryẜ. de oꝑe īꝑfecto. omel̓. xxxvj.Oīs hō ẜm ſe eſtīat alteꝝ. nō enī pōt ip̄e meliꝰſentire de aliquo ꝙͣ ſentit de ſeipſo. Ecce fornicarius neminē eſtimat eſſe caſtū. Caſtus nō facile ſuſpicat̉ de fornicatione. Suꝑbus nemineꝫputat humilē. Dumilis neminē credit ſuꝑbum⁊ ſic de alijs. Eſt ergo cā quare via virtutis etpenitentie ⁊ ſancte religionis putat̉ laborioſa⁊ difficilis. ipſa in experientia ⁊ ignorantia. Etꝙ homo. id eſt anima paralogiſat̉ a ſeip̄a ſuntenī multi quibus in quadrageſima p̄cedēti cōfitentibꝰ ē penitētia iniūcta ſalutaris vt videlicꝫamodo teneāt vias v̓tutū .ſ. hūilitatis. largitatis ⁊cͣ. Sꝫ qꝛ ignorāt ꝓfectū ipſarū ideo declinat ad priores. Quibꝰ dicit Hiere. vj. State ſuper vias .ſ. v̓tutis. videte ⁊ interrogate de ſemitis antiqͥs q̄ ſit via bona. ⁊ ābulate in ea. ⁊ īuenietꝭ requiē aīabꝰ vr̄is. ad quā nos ꝑducat ⁊cͣ.¶ Feria ſecunda paſce. 7.)Ane nobiſcumdn̄e. qm̄ adueſꝑaſcit. ⁊ īclinata ē iā dies Iuc̄. xxiiij. Exꝑiētia docet. ⁊ ſic ē qn̄ īfirmꝰhꝫ circa ſe medicū bonū ⁊ fidelē tūc īfirmitasſua aliqͣntulū mitigat̉. Et volente igit̉ recederemedico. rogat ipſuꝫ vt dignet̉ manere. Et huiꝰmitigatiōis īfirmitatꝭ cā ē duplex. Una ē medici cū infirmo ꝯfabulatio. de qͣ dicit Philaretꝰī tractatu d̓ criſi. Cōfabulatio qͥdē lāguētꝭ vnaB b 2