In feſto paſce.

ad deū breuiores. De quo dr̄ Eſa. xxxvij. Superbia tua aſcendit in aures meas. ponā ergocirculū in naribus tuis. ⁊ frenū in labijs tuis.⁊ reducā te ī viā ꝑ quā veniſti. ⁊ ſequit̉. Egreſſus aūt ē angelus dn̄i. ⁊ ꝑcuſſit in caſtris aſſyrioꝝ centū octagintaqͥnqꝫ miliaº. ⁊ reuerſus ēSennacherib ꝑ viā ꝑ quaꝫ venit. ⁊ cū oraret ītemplo deū ſuū filij eius eū gladio ꝑcuſſeruntEt cauſaꝫ illiꝰ ponit Rabi ſalomō. ꝙ pͥncipesregni ſui erāt turbati cōtra eū. eo ꝙ filij eoruꝫ⁊ amici mortui erant propter ſuam ſuꝑbiam ⁊blaſphemiā contra deū iſrael. ꝓpter quod tractabāt de morte eius. Quod cū ad eiꝰ aures ꝑueniſſet. intrauit tēpluꝫ dei ſui orāsᵇ ⁊ ꝓmittēsꝙ ſi hoc ꝑiculum euaderet ī eiꝰ honorē duosfilios ſuos ſacrificaret. qd̓ illi intelligētes euꝫinterfecerunt ne ab eo interficerent̉ ¶ Sꝫ econtra iſte habuit pedes affectiōis ad deū longioC res ⁊ ad mundū breuiores. de quo refert Apiarius. c. xxj. di. Apud ſanctuꝫ victorē pariſiꝰcanonicꝰ regularis fuit vita. genere ⁊ lr̄is pollēs electꝰ ī ep̄m rēnuit dignitatē. ⁊ ꝑtinaci cōſtātia plurimoꝝ ⁊ maiorū cōſilio ſe ſubtraxitMoriturus aūt poſt multos ānos ſocius quidam eius qͥ eū dilexerat multū adiurauit eumquatenꝰ ad ſe ſi deus ꝑmitteret reſolutus morte rediret. Annuit ille. ⁊ ſtatim defunctꝰ ē. necmulti dies poſt morteꝫ effluxerūt. ecce aīa ẜmꝙ ꝓmiſerat rediēs eminus ī pariete ſignū crucis imp̄ſſit di. Nec dubites aut vacilles ī viſuſꝫ quere quid vis ⁊ me ſinas ad potiora tranſire. Mox ſociꝰ ad viſionē exultās ſollicitus inquit valde fui ne grauiſſimā ad minus penā inpurgatorio ſuſtineres. qꝛ vitaſti cōtra maioꝝcōſilium tam ꝑtinaciter p̄ſulatū in quo ſalutēanimarū tot ⁊ tanta facere potuiſſes. Cui aīaIn me ait hoc ordinauit clemētiſſima bonitasſaluatoris. qꝛ extūc timui. ⁊ nūc ſcio ſi ep̄atuscathedrā aſcēdiſſem ꝑpetue dānatiōis ꝑiculūincidiſſem. ⁊ hec dicēs cū ingenti choruſcatioDnis luce ꝑtranſiuit. ¶ Sed diceret qͥs. ex iſto miraculo ſequi videt̉ ꝙ ſtatus illoꝝ ep̄oꝝ ē multū ꝑiculoſus. qui d̓ monaſterijs religioſoꝝ adeccleſias ſumunt̉ gubernādas. Ad hoc dicūtdoctores. ꝙ ſi tales religioſi ex cupiditate etambitiōe aſſumāt eccl̓ias gubernādas non eſtdubiū qͥn eoꝝ ſtatꝰ ē ꝑiculoſus. Si v̓o ex obedientia gubernationē eccleſie acceptāt. vel ꝓpter electionē de eis factā arripiūt ep̄atuꝫ ſineipſoꝝ ꝓcuratiōe. ſtatū taliū non reputāt periculoſum. qꝛ nō ſunt facti ſui voti trāſgreſſoresſꝫ reꝝ eccleſiaſticaꝝ diſpēſatores. vt ptꝫ. xij.q. j. c. vl. ī glo. vbi dr̄. Papa ⁊ alij p̄lati eccl̓ieſiue mīſtri ſoluꝫ ſunt eccleſiaſticaꝝ reꝝ defenſores. Sed ſtatus illoꝝ religioſoꝝ qui ep̄atuꝫ

de ſolo ſibi ꝓcurant titulo. nō videt̉ excuſabilis. cū tales nō ſint reꝝ eccleſiaſticaꝝ defenſores. ſꝫ ſolū pecuniaꝝ cumulatores. ⁊ ſui voti callidiſſimi trāſgreſſores. ideo īter oēs periculoſiſſima ē vita illoꝝ religioſoꝝ qui ad altiſſimā pauꝑtateꝫ voto ſolēni ſunt aſtricti. oēmꝓprietateꝫ tam ꝑſonalē ꝙͣ cōmunē abdicātestanꝙͣ de craſtino nō cogitātes. ⁊ tn̄ adeptꝭ epiſcopatibus volūt pecunias ī dānatiōis cumulū congregare. cum tamē abdicatio ꝓprietatꝭadeo ē annexa regule monachali. ꝙ ꝯtra eamſummꝰ pontifex nō poſſit licentiā indulgere vtextra de ſta. mona. Cū ad monaſteriū. Quareetiā dicunt iuriſꝑiti. ꝙ ſine canonica electiōe ⁊obediētia religioſum ēp̄atum acceptare ē a religione curialiter apoſtatare. Et nota ꝙ p̄dicatores debēt narrare populis qͥd geſtū ſit de illis qͥ ꝑ hāc viā mōtoſam ſuꝑbie trāſierūt. ⁊ qͥdadhuc contingit his qui in ea vadunt (Naꝫ de ⁊pͥmo de bono ſemine malā meſſem colligūt. qd̓ſemē melius nō eſt ꝙͣ gratia. ex qua orit̉ eis vitiū ſuꝑbie. Ipſi colligūt d̓ vite ſpinas. ⁊ d̓ ficutribulos. Mat. vij. Scd̓o ſuꝑbi d̓ vita moriūt̉de ſanitate egrotāt. de medicamētis interficiūtur. Iixͣ illud Grego. Qui de virtutibus ſuꝑbit nō gladio ſed medicamine ſe ꝑmit aut īterficit. q. d. Suꝑbus de hoc ꝙ ſe viuere credit ⁊ſanū eſſe ſuꝑbit ⁊ ſic ex ſanitate infirmitatē recipit. ⁊ ex vita morit̉. Tertio ſuꝑbus ſua p̄cioſa ꝓ luto vēdit. dū ꝓ gloria vel laude humanaſe ⁊ ſua ꝯſumit. Iuxͣ illud Greg. Ualde bonaſua diiudicāt qͥ ad mercedem eoꝝ ſufficere fauores hūanos putāt. Quarto vilia care emit.dū ꝓ vento ſuꝑbie regnū celoꝝ amittit. De illo vento dicit Aug. Qui nō tumet vēto ſuperbie nō cremabit̉ igne gehēne. Quīto infelix ſuperbus ē. qꝛ ignominioſe a modico vēto deijcitur. ẜm illud Iob. xx. Tollet eū ventꝰ vrens ⁊auferet eū d̓ loco ſuo turbo. Sexto ſuꝑbia arefecit hominē. ⁊ oīa bona que ī homine ſunt. etquaſi p̄parat eū incendio infernali. ideo dicit̉Ecc̄i. vj. Nō te extollas ī cogitatiōe aīe tue velut taurus. ne forte collidatur virtꝰ tua ꝑ ſtulticiā. ⁊ folia tua comedat ⁊ fructus tuos ꝑdat⁊ relinquaris velut lignū aridū in hyeme. Septimo ſuꝑbia hoīem ⁊ bona ſua quaſi imꝑceptibiliter occidit. Unde Iob. xliiij. Conſumatbrachia illius pͥmogenita mors. Glo. Primogenita mors ē ſuperbia initiū oīs peccati. Ecce hec narrat p̄dicatores his qͥ ambulant ī viaſuꝑbie alta ⁊ mōtoſa Secūda via ē ſpinoſa. et F xvihanc eligūt ⁊ ambulant cupidi ⁊ auari. Quiaſaluator dic̄ Luc̄. viij. ꝙ diuitie ſūt ſpine. ⁊ hocideo. qꝛ habēt punctiones laboris ī acqͥſition. timoris ī cuſtodiēdo. doloris ī amittēdo