Sermo

non pecijt fundū. ſed illi predicti martires bini⁊ bini procedebāt tanꝙͣ miniſteriū beato bartholomeo prebentes. ⁊ ille eos tanꝙͣ dn̄s ſubſequebat̉. ⁊ ſic de armenia vſqꝫ in partes cecilie⁊ in inſulam que Iparis appellatur reuerenterdeduxerūt ſub ipſo hoſtienſi qͥ tūc preſens eratfuit reuelatū. Cū vero Bartholomeꝰ ab incoliſillius inſule cum multis hymnis laudibꝰ ⁊ cādelis fuiſſet receptꝰ. Mox quattuor martiresinde tranſeuntes ad alias terras illaꝝ regionum in qͥbꝰ vſqꝫ huc deuote recoluntur. Tertio ꝙ aīe ipſius dedit celeſte gaudiuꝫ. Ideo doctor ſepe noīatꝰ ꝯcludēs ẜmonē dicēs. Gaudebeate bartholomee ſol orbis cūcta illuminansos dei lingua ignita ſapientiā promēs fons igitur ſuauitatē emanans qͥ mare meabilibꝰ greſſibus ſanctificaſti. qui terrā purpureaꝫ tuo cruore feciſti: qui ad celos cōmeaſti. Nūc in mediodiuine aciei refulges. in ſplēdore immarceſſibilis glorie ſplendes. in exultatiōe iocūditatꝭ mirabiliter gaudes. Et hoc quo ad ſecundum.¶ Sermo ſecundus. De eodē apoſtolo.Acta eſt contetio inter diſcipulos Heſu. qͥs illoruꝫ videret̉ eſſe maior Luc̄. xxij. ¶ Plintꝰ in ſpeA cu. na. ⁊ Auicēna dicūt. Ꝙ inter apes vbi habitāt in alphearibꝰ ſumma ē pax ⁊ cōcordia. itavt inter ſe ad contentiones minime moueant̉.Sed ſi aliqua illaꝝ pacē attemptauerit infringere. hanc feriunt aculeis ⁊ interficiunt. Econtra inter leones ⁊ alias beſtias crudeles ſemꝑB eſt cōtentio ⁊ guerra. ¶ Spūaliter ita interhumiles qui ſignificant̉ per apes ſemper ē concordia. Quia ſciūt illud qd̓ dicit Hugo de ſan.vic. Ubi oīs aufert̉ gratia: ibi celerata regnatdiſcordia. Ideo legit̉ in vitaſpr̄ꝫ. Ꝙ duo fratres cū diu inuicem morarentur: cōtendere ſimul nō potuerunt. tandē dixit vnus alteri. Iaciamꝰ ⁊ nos litē: ſicut hoīes de mūdo. Cui illeNeſcio qualiter fit lis. Ad quē ille. Suppone īmedio latereꝫ: ⁊ ego dico meū. ⁊ tu vero dic nōſed meū. Poſita aut teſta in medio. dixit vnusmeum ē. ⁊ alter nō inqͥt: ſed meū. Et ille etiā tuum ē: tolle ergo ⁊ vade. Et ſic inter ſe contendere nō potuerunt. Sꝫ ſuperbi ⁊ iracūdi: ſemꝑhabent inter ſe cōtentiones. ẜm illud Prouer.xvij. Inter ſuperbos ſemꝑ iurgia ſunt. Sic̄ patet de rege Nabu chodo. babylonis: ⁊ Ezechierege inter quos erat cōtentio. vt alter alteriusdiuicias ⁊ regnū poſſideret. Et tandem Nabuchodo. ſuꝑato ezechia ſuccēdit domuꝫ eius etipſuꝫ vinctū duxit in babylonē Ut habetur. iiij

Legum. xxv. Idē Iaie. xxxix. Ita etiā fuit cōtentio inter diſcipulos Iheſu qui adhuc erantcarnales. ⁊ ex quadā elatione vnꝰ alteri preferri verbis cōtendebat. ſicut de hoc dicit euāgelium. Facta eſt contentio. In quibꝰ verbis triadeſcribunt̉. Primo diſcipuloꝝ carnalitas acōtentione. ibi. Facta eſt ꝯtentio. Scd̓o ſaluatoris fidelitas in correctionē. Tertio premiorum multiplicitas in ꝓmiſſione. Primo tangitur diſcipuloꝝ carnalitas: cū dicit euāgeliūFacta eſt cōtentio. Circa quod eſt ſcienduꝫ adexperientiaꝫ audimꝰ qn̄ cordule ſimul conuenientes ad citharaꝫ iunguntur dulces melodie ⁊concordia reddunt̉ q̄ faciūt alleuiationes hoībus: ⁊ etiā poſſeſſis a demonibꝰ. Sicut hoc legitur j. Reguꝫ. xvj. de ſaul. Qui cū a ſpū maligno vexaret̉. dixerūt ad eum ſerui. Ecce ſpūsmalignꝰ exagitat te. q̄rat̉ aūt regi qͥ pſallat cithara manu ſua ⁊ leuiꝰ ferat. Queſitꝰ eſt igiturdauid qui quotiēs arripiebat ſpūs ſaul percutiebat citharam ⁊ ille meliꝰ ferebat ⁊ reuocillabatur. Quia vt dicit lyra ſuper eodē loco. Melodia bene cōcordās attrahit ad ſe mentis attentionē. ſic ꝙ hoīes audientes melodias: vix aliqua circa ſe percipiūt. ⁊ per ꝯn̄s ab alio retrahit. ⁊ ſic pōt alleuiare afflictionē a demone cauſatam in hoīe. Ecōtra aūt ſi cordule que ſimulnō conueniūt ſuperāt aliud inſtrumētum muſicum reddunt̉ diſſonantie inepte: ⁊ corde abinuicem corrumpunt̉. Sicut probāt nal̓ales decordula facta de īteſtinis lupi. q̄ ſi iungant̉ cordis factis de inteſtinis ouis cordis diſſonātiaꝫ⁊ diſcordiā ſimul faciūt: ⁊ ſe inuicē deſtruunt etcorrūpunt Recte ſicut plume aqͥle adiūcte plumis colūbe eaſ excoriāt ⁊ corrodūt. ſi diu in eodem loco mittunt̉. ¶ Spūaliter ſic ē de hoībꝰ Cqn̄ ſunt cū illis cū quibꝰ ꝯueniūt in moribꝰ dulcem reddūt laudis ⁊ cōfeſſionis melodiā. Si ātiungant̉ cū diſcordātibꝰ in moribꝰ ⁊ in fide. ecōtra reddūt ineptas ꝯtētiones ⁊ diſcordias. Figurā habemꝰ de petro apl̓o h̓ cuꝫ eſſet iunctusxp̄o: ⁊ alijs apl̓is dulcē fecit ſonū alte etiā ꝯfeſſionis qn̄ dixit. Tu es xꝰ filiꝰ dei viui. Math̓.xvj. Sꝫ cum iunctꝰ fuit lupis .i. phariſeis in domo cayphe diſtortū fec̄ ſonū. dicēte euāgeliſta.ꝙ cepit anathematizare ⁊ iurare ꝙ nō nouiſſꝫhoīem Math̓. xxvj. Uide ꝙͣ diſſonās vox quēprius cōfitebatur deū ⁊ hoīem. hūc iam abnegando ſoluēdo cōmemorat hoīem. Sic apl̓i qn̄fuerunt inuicē iuncti in humilitatę dulcem fecerunt ſonuꝫ confeſſionis. iuncti aut in elationedederūt ſonuꝫ cōtentionis. Sicut de hoc diciteuangeliſta. Facta eſt cōtentio .ſ. in v̓bis interdiſcipulos Heſu: quis eoꝝ videret̉ eē maior.Sed diceret quis. Un̄ ſurrexit illa cōtenti D