Sermo

Quid faciemꝰ tibi: ⁊ ceſſabit tribulatio? Et illeTollite me inqͥt ⁊ mittite in mare mundi. Quiaꝓbat magiſter li. iij. diſt j. Ꝙ cōueniens fuit ꝙmitteret̉ filiꝰ ⁊ nō pater: vel ſpūſſanctꝰ. Sic inquiens. Non pr̄ in carne: nec ſpūſſanctꝰ. ſed ſolus filiꝰ miſſus eſt. qd̓ iō factum ē. vt qͥ erat in diuinitate dei filiꝰ. in hūanitate fieret filiꝰ homīsNon pr̄ nec ſpūſſanctꝰ carnē induit. ne aliꝰ indiuinitate eſſet filius: ⁊ alius in humanitate Etne ideꝫ in diuinitate eēt pater ⁊ filiꝰ in hūanitate. Si deus pr̄ de homine naſceret̉. hec ille. Etqꝛ vt dicit ibidem mgr̄. Opera trinitatis ſunt īdiuiſa abextra. Ieo tulerunt eum pater ⁊ ſpirituſſanctꝰ. ⁊ miſerunt ipſuꝫ in mari huiꝰ mūdi⁊ ipſe filius ſe miſit. ⁊ tribulationes ⁊ tempeſtuoſe clamationes ceſſauerunt. Ideo dixerūt ſancti patres tribulationibꝰ qͥetati illud. Thob̓.iij. Non delectaris in perditionibus nr̄is. quiapoſt tempeſtatē: tranquillū facis. ⁊ poſt lacrīationē ⁊ fletū: exultationē infundis. Sꝫ dn̄s ſpirituſſanctꝰ preꝑauit piſcē magnū .i. beataꝫ v̓ginem Mariā. ẜm illud ꝙ predixit angelꝰ Luc̄. j.Spūſſanctꝰ ſuperueniet in te. ⁊ virtus altiſſimiobumbrauit tibi. Et illa accepit hodie chriſtuꝫin vteꝝ ſuū. ¶ Gaudeāt ⁊ demū peccatores. qꝛiſte venit hodie in carnē. qui ꝓiecit poſt tergumſuuꝫ oīa peccata Iſa. xxxviij. Iſte hodie miſſuſeſt ad nos. qͥ eſt frater noſter. ſponſus noſter p̄ꝑatus miſereri. ⁊ tegere oīa peccata noſtra ⁊ ꝓicere ea in ꝓfundū maris. ⁊ remittere qͣſi nunꝙͣfuiſſent: dumodo cōuertere voluerimꝰ: ⁊ de cetero abſtinere. Sic̄ ait amandus libro. j. ca. iiijIdeo dicit apoſtolꝰ. j. ad thi. j. Fidelis ẜmo .i.verus ⁊ omni acceptione dignꝰ. qꝛ chriſtꝰ Heſus venit in hunc mundū pctōres ſaluos facereEt hoc quo ad pͥmū. ¶ Quantum ad ſecundūſciendū. Ꝙ ad experientiā videmꝰ qn̄ venit tempus calidū anni. arbores vndiqꝫ ramos viridibuſqꝫ folijs pulcre veſtiunt̉ floribuſqꝫ fulciunt̉.⁊ fructibꝰ circūquaqꝫ replebuntur. Si aūt venerit frigiditas: que caliditate cōtrariat̉. floreſdeſtruit atqꝫ fructꝰ. Cuiꝰ rō ſcd̓m nat̉ales eſt.qꝛ in calido temperato arbores in humore habundant. qui ſe diffundit deſcendenſ a radice ⁊arborē facit germinare. In hyeme aūt frigoreidem humor relinquēs ramos: radici ſe infundit. Ideo arbor tali humore orbata ſterilis efficit̉ ⁊ areſcit. Si aūt eadē arbor pͥoribꝰ debꝫ cōronari folijs ⁊ floribꝰ. Acc̄io eſt bonū nunciump̄cedere. ⁊ hoc ē ver: qd̓ incipit in kathedra petri. ẜm illud poete. Uer petro detur. eſtas exinde ſequet̉. At hoc portat bonū nunciū ꝙ arbores pͥſtinū recipiunt decorē. ¶ Miſtice ꝑ arborem in ꝓpoſito. pͥmo intelligo hoīem. qꝛ ſic̄ abE arbore veniūt fructꝰ. ita ab adaꝫ pͥmo homine

om̄s hoīes originalit̓ ꝓceſſerūt. Hūc hoīem .ſ.pͥmuꝫ pulcerrime ornauit ramis pulcerrimis.floribꝰ v̓tutū. ⁊ fructibꝰ boni oꝑis. Quia vt legitur Gen̄. j. Deꝰ creauit ipſuꝫ ad imaginē ſuaꝫ⁊ poſuit eū in locū amenū fructuoſe arboribusmagnū. ⁊ magno fonte fecūdatū. Et vt ait mgr̄li. ij. ſen. di. xvij. Dedit ſibi lignū vite ad edēdūꝙ diuinā accepit hāc vim. ⁊ qͥ ex eiꝰ fructu cōmederet. corpꝰ ſtabili ſanitate: ⁊ perpetua ſoliditate firmaret̉. nec vlla infirmitate: vel etatisimbecillitate indeteriꝰ vel in occaſuꝫ labereturIdeo dicit in eodē. diſ. xix. Ꝙ pͥmus hō fuit immortal̓. ꝙ nō habuit ex natura. ſed ex ligno vite habebat nō poſſe mori. Cui cōſonat Aug. ſuper Gen̄. Quodāmodo creatus eſt homo im­ Fmortalis. qd̓ erat ei ex ligno vite: nō de cōdition nature. mortalis erat cōditiōe corꝑis aīal̓Immortalis bn̄ficio ꝯditoris. Deditqꝫ primisparentibꝰ hāc prerogatiuā. vt ſi nō peccaſſentſine omni peccato ⁊ macula in paradiſo carnali copula ꝯueniſſent. Et fuiſſet ibi thorꝰ immaculatꝰ: ⁊ permixtio ſine ꝯcupīa. atqꝫ genitalibꝰ⁊ ceteris imꝑaſſent. ⁊ ibi nullū motū illicitū ſenſiſſent. vt dicit in eo. li. di. xxij. ¶ Iuit etiā adamꝑfectꝰ creatꝰ in ꝯgnitione ſcie. qꝛ oībꝰ animātibꝰ impoſuit noīa. vt on̄derꝫ vt ſinguloꝝ noticiam haberet que oīa propter ipſuꝫ creata eſſent⁊ ab illo regenda. ¶ Dicit mgr̄ vbi sͣ. diſt. xxiij.hoꝝ omniū deꝰ. Idem ibibeꝫ. diſ. xv. Sane dici pōt ꝙ creata nihil homini nocuiſſent ſi nonpeccaſſet Puniendoꝝ nāqꝫ vicioꝝ ⁊ terrenoꝝnihil probāde ⁊ perficiēde v̓tutis eā nocere ceperūt. Sed ipſe adā dn̄atꝰ fuiſſet omnibꝰ creaturis. ẜm illud Gen̄. j. Dominamini piſcibꝰ maris: ⁊ volatilibꝰ celi: ⁊ vniuerſis animantibꝰ q̄ſunt ſuꝑ terrā. Si enim euocaſſet piſceꝫ de mari: volucrem de aere: beſtiam de nemore. veniēdo ſtatim tanꝙͣ dn̄o ſuo obediſſet. Nec etiaꝫ abalijs elemētis impedimentū habuiſſet. Si iacuiſſet in igne non arſiſſet. aqua non ſubmerſus.terra non ipſum oppreſſiſſet. Aer non ſuffocaſſet. ¶ Inſuper preditus fuit. iiij. virtutibus. miſericordia: ⁊ v̓itate. iuſticia: ⁊ pace. Ita decenter ornatꝰ fuit adā tanꝙͣ pulcra arbor in ſtatucalido innocētie. Et de hoc ſtatu. vt dicit magr̄li. ij. diſ. xxij. Tranſferendus erat cum vniuerſa poteſtate ſua in meliorē dignioremqꝫ ſtatumvt celeſti eterno bono in celis parato frueretur¶ Sed dyabolus vt ibidem diſ. xxj. Uidēs ho­ Gminem ꝑ obediētie humilitatē poſſe aſcenderevnde ip̄e ꝑ ſuꝑbiā rūerat ⁊ corruerat. inuidit eiEt quia per violentiam nocere non potuit adfraudem ſe cōuertit. vt dolo hominem ſupplantaret: quē virtute ſuꝑare neqͥerat. Ne aūt frauſſua maniſeſtaretur. In ſua ſpecie non venit: ne