ClxxvLegenda

credas. Hec tria cuſtodi et bene tibi exrit. Ille aūt vt promiſerat eam dimiſit.Philomēa igit̉ ꝑ aera volitās dixit eiUe tibi hō qͣꝫ malū conſiliū habuiſti. ⁊qͣꝫ magnū theſaurū hodie ꝑdidiſti. Eſteī ī meis viſceribꝰ margarita. q̄ ſtrucionis ouū ſua vincit magnitudīe Qd̓ illeaudiēs valde cōtriſtatꝰ ē ꝙ eā dimiſerit. et eā app̄hendere conabat̉ di. Ueniin domū meā. et oēm tibi humanitatemexhibebo. ⁊ honorifice te dimittā. Cuiphilomēa. Nūc pro certo cognoui te fatuū eē. Nā ex his q̄ tibi dixi nullū ꝓfectū habuiſti. qꝛ et de me ꝑdita. ſꝫ irrecuꝑabili doles. et me tentaſti caꝑe cū nequeas meo itīere ꝑgere. et inſuꝑ margaritā tam grandem in meis viſceribꝰ credidiſti eē. cū ego tota ad magnitudineꝫoui ſtrucionis nō valeā ꝑtingere. Sicergo ſtulti ſūt illi qͥ confidūt in idol̓. qͥaplaſmatos a ſe adorāt. ⁊ cuſtoditos a ſecuſtodes ſuos appellāt ¶ Cepitqꝫ ꝯͣ fallacē mūdi delectationē et vanitatē ml̓ta diſputare et plura ad hoc exēpla adducere dicens. Qui corꝑales delectationes deſiderāt. et aīas ſuas fame mort ꝑmittūt. ſil̓es ſunt cuidā hoī qͥ dū a facievnicornis. ne ab eo d̓uoraret̉ velociꝰ fugeret. in qͦddā barathrū magnū cecidit.dū aūt caderet manibꝰ arbuſtulā qͣndaꝫapprehendit. et in baſe quadā lubrica etinſtabili pedes fixit. Reſpiciens verovidit duos mures vnū album et aliumnigrū inceſſanter radicē arbuſtule quaꝫapprehend erat corrodentes. et iam ꝓpeerat vt ip̄am abſcīderent In fundo ātbarathri vidit draconē terribileꝫ ſpirātem ignem. et aperto ore ipſum deuoratre cupientem. Super baſem vero vbipedes tenebat vidit qͣttuor aſpidū capita inde ꝓdeuntia. Eleuans aūt oculosvidit exiguū mellis de ramis illiꝰ arbuſtule ſtillās Oblituſqꝫ periculū quo vndiqꝫ poſitus erat. ſeipſum dulcedini illius modici mellis totum dedit. Uni-

cornis aūt mortis tenet figurā. q̄ hoīemſꝑ ꝑſequitur et apprehendere cupit Barathrum vero mundꝰ eſt omnibus mal̓plenus. Arbuſtula vero vniuſcuiuſqꝫvita eſt. que per horas diei et noctis qͣſiper murem albū ⁊ nigrū inceſſanter coſumitur. ⁊ inſciſioni appropīquat Baſisvero qͣttuor aſpidū corpª ex quattuor ēlemētis cōpoſitū. qͥbꝰ inordinatis corꝑis compago diſſoluit̉ Draco terribilisos inferni cunctos deuorare cupiens.Dulcedo ramuſculi d̓lectatio fallax mudi ꝑ quā hō ſeducit̉ vt ꝑiculū ſuum mīme intueat̉. E ¶ Addidit qͦꝫ dicens.Sil̓es ſunt iterū mūdi amatores homīqui tres amicos habuit. quoꝝ vnuꝫ pl̓ꝰqꝫ ſe. ſcd̓m tantū quātum ſe. tertiū minꝰqꝫ ſe et quaſi nihil dilexit In magno ītaqꝫ ꝑiculo poſitꝰ. et a rege citatꝰ. cucurrit ad primū amicum eiꝰ auxiliū q̄rens:et qualiter eum dilexerit ſemꝑ cōmemorans. Cui ille Neſcio quis ſis o hō. habeo alios amicos cuꝫ qͥbus me hodie letari oportet. quos ⁊ amicos amodo poſſidebo. p̄beo tn̄ tibi duo ciliciola vt habeas qͥbus valeas operiri Confuſꝰ igit̉ad ſcd̓m venit. et ſil̓iter eiꝰ auxiliū poſtulauit. Cui ille. Non vacat mihi tecumſubire agonem. curis etenī multis circūdor. modicū tn̄ vſqꝫ ad oſtiū palatij teſociabo. et ſtatim domum reuertar proprijs vacans negocijs Triſtis igitur ⁊deſperans ad tertium amicum perrexitſibiqꝫ facie demiſſa dixit Non habeo osloquendi ad te. quoniam vt debui monamaui te Sed in tribulatione circūdatus et ab amicis deſtitutꝰ. rogo vt mihiauxilium feras. ⁊ mihi veniam prebeasEt ille hilari vultū dixit Certe amicūchariſſimū fateor te eſſe. et tui licet modici bn̄ficij non immemor. p̄cedam te. etapud regem interueniam pro te. ne inmanibus tradet te inimicorum Primꝰigit̉ amicus eſt diuitiarum poſſeſſio. proquibus homo multis periculis ſubiacꝫ