Legenda Cxvi

cuidā ruſtico materia ſic ſe offerente decordis inſtabilitate ī or̄one ē cōq̄ſtus ¶Qd̓ ille audiēs mox eū deſpexit. et ī oratiōibꝰ ſuis cor firmum ⁊ ſtabile hr̄e ſedixit Uolēs āt bern̄. eū ꝯuīcē ⁊ a ſua temeritate coercē̓ dixit Seq̄ſtrae̓ pauliſꝑa nobis. ⁊ tota qͣ poteris ītentione orationē dn̄icā inchoato Quā ſi abſqꝫ aliqͣcordis digreſſione ⁊ vagatiōe finire poteris inmētum cui inſideo tuū ꝓculdubio mox habebis Tu āt mihi ī fide tuaſpondeas. ꝙ ſi aliud ibidē cogitauerishoc mihi aliqͣtenꝰ nō celab̓ Letat̉ ille. ⁊tāqͣꝫ iumentū iam lucratū ſe reputās audacter ſecedit. ⁊ ſeip̄m recolligens oratiōeꝫ dn̄icā dicere inchoauit Uix or̄onis expleuit dimidiū ⁊ ecce importunacogitatio de ſella cordi ſuo ſe ingēit vtꝝcā hr̄e debeat cuꝫ iumēto Quod ille aduertens. cōcitꝰ ad bern̄. redijt ⁊ qͥd ī ipſaor̄one ſolicite cogitauerit īdicauit ⁊ deſe poſtea temere non p̄ſumpſit H ¶ Fr̄robertus eius monachus et ẜm ſcl̓m ꝓpinquꝰ. in adoleſcentia ſua quorundamperſuaſione deceptus cluniacū ſe ꝯtulerat Uenerabilis āt pr̄ poſtqͣꝫ aliquādiudiſſimulauit eūdē ſtatuit ꝑ epl̓am reuocare. Quam cū ſub diuo dictaret. ⁊ alius monachus eam ex ore ſuo conſcriberet. ſubito inopinatus imber erupit. ethic qui ſcribebat chartā cōplicare voluit Cui bern̄ Opus dei eſt ſcribere ne formides Scripſit ergo epl̓am in medio ībre ſine imbre Cū enī vndiqꝫ plueret. ibideꝫ tamen moleſtiā imbris virtus expulit charitatꝭ Cuꝫ quoddaꝫ monaſteriuꝫqd̓ vir dei ꝯſtruxēat occupaſſꝫ muſcaruincredibilis multitudo. ita vt oībꝰ graueꝫ moleſtiā generarent. ille dixit. egoexcōico eas. Hane aūt oēs ꝑit̓ mortuas inuenerūt ¶ Cuꝫ a ſūmo pōtifice mediolanū miſſus fuiſſet vt ip̄os cuꝫ ecc̄iarecōciliaret. ⁊ iā papiā rediſſet. quidamvxorem ſuam demoniacam ad eū adduxit Hoxqꝫ ꝑ os miſere mulieris diabo-

ius ī ꝯtumelias eius ꝓrupit dicēs Nō̓me de anicula mea hic porrulos edēs ⁊braſicas deuorās pellet At vir dei ip̄aꝫad ecc̄iaꝫ btī ſyri remiſit Btūs āt ſyrushoſpiti ſuo deferre voluit. nec eidē aliquid curatōis īpēdit Sicqꝫ iterū ad beatuꝫ bern̄. adducta eſt Tūc diabolꝰ peros eiꝰ garrire cepit ac dicē Nō me expellet ſyrulꝰ nec eijciet bernardinlꝰ. Ad hecẜuꝰ dei rn̄dit Nec ſyrꝰ nec bernardꝰ teeijciet. ſꝫ dn̄s ieſꝰ chr̄s Mox vt ille orationē effudit. ſpūs nequā dixit Quā libētegrederer ab hac anicula gͣuit̉ moleſttꝰ ī ea Quā libent̉ egrederer̄. ſꝫ nō poſſūqꝛ n̄ vult magnꝰ dn̄s Cui ſcūs. Et qͥs ēmagnꝰ dn̄s Cui ille ieſus nazarenꝰ. Adque vir dei Uidiſti ne vnqͣꝫ eū Quo rn̄tdente. etiā ait Ubi eū vidiſti Et ille Ingl̓ia Et ſcūs Et tu in gl̓ia fuiſti Quo rn̄dente vtiqꝫ ait Qūo inde exiſti. Et illeCū lucifero multi cecidimꝰ Hec āt oīavoce lugubri ꝑ os vetule oībꝰ audientibꝰ loq̄bat̉ Dixitqꝫ eī vir dei Nūqͥd in ililaꝫ gl̓iam rediē velles At ille miro mōcachinnās ait Modo tardatū eſt. Tuncorante viro dei demon de muliere exiuit. Sꝫ cū vir dei receſſiſſꝫ. diabolꝰ iteruꝫ ip̄am īuaſit Uir āt eius poſt euꝫ accurrēs qd̓ acciderat indicauit Ille autēcollo eiꝰ alligari chartulā ꝯtinētē hec ꝟba p̄cepit In noīe dn̄i noſtri ieſu chr̄i p̄cipto tibi demon ne hanc muliereꝫ amodo contingere preſumas. Qd̓ cum factūfuiſſet ad eam poſtea non eſt auſus accedere. ¶ Apud aquitaniam quedam mulier miſerabilis erat. que a quodam demone petulante. et incubo vexabatur.Sex enim annis abuſus eſt. et incredibili vexauit libidine Adueniente autēilluc viro dei demon mulieri ne ad euꝫaccederet vehementer minatur qꝛ nil eiprodeſſe poſſet. et recedente eo ip̄e qͥ eiꝰfuerat amator. crudeliſſimꝰ fieree ꝑſecutor At illa ſecure ad virū dei acceſſit.⁊ q̄ patētur cū ml̓to gemitu enarrauit.