De ſcō Iohāne elemoſynario

dixerunt. Quāſil̓is eſt puer iſte dn̄o petro telonario Et curioſe reſpicientibusvnꝰ dixit Uere dn̄s petrꝰ cͦ Surgā et tenebo eū. Qd̓ ille aduertēs latent̓ fugit.Erat āt hoſtiariꝰ ſurdꝰ et mutꝰ. qͥ ꝑ ſignūhoſtiū aꝑiebat Cui petrꝰ vt ſibi aperiretnō ſignis ſꝫ v̓bis imꝑauit Et ille ꝯtinuoaudic̄s. et loquelā recipiēs. ſibiqꝫ rn̄dēsei aperuit. et domū ingrediēs cūctio deeiꝰ loq̄la mirantibꝰ dixit Ille qͥ coqͥnamfaciebat exijt ⁊ fugit. ſed videte ne dei ſitẜuꝰ. Cū eī mihi dixit. tibi dico aꝑi. moxex ore eiꝰ flāma exijt. q̄ līguā ⁊ aures meas retigit. et ꝯtinuo auditū ⁊ loq̄lā recepi Et exiliētes vniuerſi ⁊ ꝯcurrētes peū ip̄m āpliꝰ īuenire nō potuerūt Tuncoēs de domo illa penitētiā egerūt eo ꝙtalē viꝝ ſic vilit̓ tractauerūt B ¶ Monachꝰ qͥdā Uitalis nomine volēs ſanctūiohanneꝫ tētare. ſi poſſꝫ ſibi ꝟbis ꝑſuaderi. ⁊ ad ſcādalū facile inclinari. Ingrepiēs ergo ciuitatē. oēs publicas mētrices ꝯſcripſit Intrabat ergo ad illas ꝑ ordineꝫ dicens cuilibꝫ Dona mihi nocteꝫiſtam ⁊ noli fornicari. Ipſe āt domū eiꝰintrans in āgulo flexis genibꝰ tota nocte ī or̄oe ſtabat. ⁊ ꝓ illa orabat. ⁊ poſteamane exibat p̄cipiēs cuilibꝫ ne alicui reuelaēt Una āt vitā eiꝰ manifeſtauit Queſtatim orante ſene a demōe vexari cepitCui oēs dicebāt. Reddidit tibi deꝰ qͦdmerebaris. quoniā mētita es Ut fornicet̉ enī ingredit̉ peſſimꝰ iſte. et nō ꝓpteralid̓ Ueſpe āt facto dicebat p̄dictus Uitalis cūctis audic̄tibꝰ Uolo ire qͥa talisdn̄a expectat me Multis ꝟo illū criminantibꝰ reſpondebat Nūqͥd ego nō habeo corpꝰ vt oēs. aut monachis ſolū iratus eſt deꝰ. vere et ip̄i hoīes ſūt vt ceteri Dicebat āt qͥdā. Accipe tibi mulierēvnā abba. et muta habituꝫ. vt non ſcādalizes alios Ille āt fingens ſe iratumdicebat Ue̓ nō audiaꝫ vos. ite a me Quivult ſcādalizari ſcādalizetur. ⁊ collidettrōtē ī parietē Nunqͥd iudices ꝯſtituti

eſt ſuꝑ me a deo; Ite et de vobis curāhabete. vos ꝓ me non reddetis rōnemHec āt cū clamore dicebat. Cūqꝫ ad beatuꝫ iohānē querimonia deferret̉. cor eiꝰdeꝰ indurauit ne his fideꝫ adhibēt Dep̄cabat̉ āt deū vt poſt morteꝫ ſuaꝫ opꝰ ſuuꝫ alicui reuelaret. vt nō īputaret̉ ī peccatū his qͥ de eo ſcandalizabantur Multas igit̉ de p̄dictis mulieribꝰ ad ꝯuerſionē perduxit. ⁊ in monaſterio plurimascollocauit. Quodā mane duꝫ ab vna illarum egrederet̉ obuiauit ei quidaꝫ īgrediens ad fornicandū cū ea danſqꝫ eī alapam dixit Uſqꝫ quo peſſime non emendas te ab his tuis immundicijs. Et illeCrede mihi accipies a me talē alapamvt tota alexandria ꝯgreget̉ Et ecce poſtmodū diabolꝰ in ſpecie mauri ſibi alapādedit dicens Hec ē alapa quā mittit tibiabbas vitalis Et ſtatim a demōe vexat̉ita ꝙ ad voces eiꝰ oēs currebāt Sꝫ tamen penitēs ꝑ eiꝰ or̄oneꝫ liberatꝰ ē Uiraūt dei morti appropinquās hāc ſcripturam reliqͥt Nolite ante tempus iudicare Mulieribus autem confitentibꝰ quefaciebat. oēs glorificabāt deum. et precipue beatus iohannes dicens Quoniamalapam quam ille accepit accepiſſem/ etego ¶ Quidā pauper in habitu peregrini ad iohannē venit. et ab eo elemoſynāpoſtulauit. At ille vocato diſpenſatoredixit Da ei ſex nūmiſmata Que ille accipens et abiēs. habitū mutauit. et iteꝝad hr̄iarcham rediens ab eo elemoſynāpoſtulauit Ille autem diſpenſatore vocato dixit Da ei ſex aureos Quos cū ſibi dediſſet ⁊ ille abiſſet dixit ei diſpenſator Per orationes tuas pater. iſte idemhodie mutato habitu bis accepit Beatꝰautem iohannes quaſi hoc ſe neſcire diſſimulauit Iterū ille tertio habitum mutans ad beatum iohannē venit. ⁊ elemoſynam poſtulauit. tūc diſpenſator beatum iohannem tetigit innuens ꝙ illeeſſet. Cui beatus iohannes reſpondit.