Legendaxxvij
rij habent etiam vt pauperes dn̄os ſuosvocent Omnes igitur ſuos famulos cōuocauit. eiſqꝫ dixit Eūtes per totā ciuitateꝫ conſcribite mihi vſqꝫ ad vnū oēsdn̄os meos Illis vero non intelligentibus dixit Quos vos egenos. et mendicos vocatis. iſtos ego dominꝰ et auxiliatores predicō Iſti enī nobis vere auxiliari et celeſte regnū donare poterūt Uolens hoīes ad elemoſynā inuitare narrare ꝯſueuit ꝙ pauꝑibꝰ ſemel ſe ad ſolēcalefacientibꝰ. ceperūt inuiceꝫ de elemoſynatoribꝰ ꝯferre et bonos collaudareet malos vituperare Erat āt qͥdaꝫ telonarius noīe petrus. diues valde et p̄potens. ſed nimis pauꝑibus īmiſericors. ꝙad domū ſuā accedentes cū īdignationenimia repellebat Cū ergo nullꝰ illoruꝫinuētꝰ fuiſſꝫ qͥ in domo ſua elemoſynamrecepiſſet. vnꝰ illoꝝ dixit Quid vultꝭ. mihi dare ſi ego hodie ab eo elemoſynā accipiaꝫ Et facientibꝰ cū eo pactuꝫ ad domuꝫ eiꝰ venit. et elemoſynaꝫ poſtulauitAt ille domū reuertens. et paupereꝫ p̄foribꝰ. vidēs. cuꝫ mancipium eiꝰ panesſiliginis ī domū deferret. ille lapide nōīueniens. panem ſiliginis arripuit. et cūfurore inde eū percuſſit Quē protinusarripiens pauper ad ſocios redijt et ꝙde manu eius elemoſynam acceꝑit indicauit Poſt duos dies infirmatꝰ ad mortem. vidit ſe ante iudiciuꝫ ſtare. et mauros quoſdam ſuꝑ ſtaterā eius mala appe̓dere. Ex altera aūt ꝑte ſtatera quidamdealbati triſtes ſtabāt eo ꝙ nihil qd̓ ibiapponerent inuenire valebant Tūc vnꝰeoꝝ dixit Uere nihil habemus niſi vnūpanē̓ ſiliginis. quē ante duos dies chr̄odedit coactꝰ Queꝫ dū ſuꝑ ſtaterā ponerent equalitas vt ſibi videbat̉ facta eſt.dixerūtqꝫ ei. Adauge ad ſiligineꝫ hancalioqͥn te mauri apprehendent Euigilāsaūt et liberatꝰ dicebat. Pape. Si vna ſiligo quaꝫ ꝑ furorem iactaui ita profuit.qͣnto magis omnia ſua indigentibꝰ elar
giri? Quadam igit̉ die cum optimis veſtibus indutus ꝑ viam pergeret quidānaufragus ab eo veſtimentum aliqd̓ poſtulabat Cōtinuo ille precioſo veſtimento ſe expoliauit. et illi dedit Qd̓ ille accipiens ſtatim vendidit Cū āt telonariusrediret et veſtimentum ſuſpenſum videret contriſtatus ē valde. adeo vt nęccibum ſumere vellet dicens Quoniamnon fui dignus vt mei memoriam haberet egenꝰ Et ecce dum dormiret viditq̄ndam ſuꝑ ſolem fulgentem. et ſuꝑ caput crucem ferentem. ⁊ habentem indutum veſtimentum qd̓ dederat egeno. etdicentem ſibi. Quid ploras petre Quicum cauſam ſue triſticie ſibi dixiſſet. illeait Cognoſcis hoc Et ille Etiam dn̄eEt dominꝰ ad eum Illo ego veſtior exquo mihi dediſti. ⁊ gratias ago bone voluntati tue. quoniam frigore affligebaret cooꝑuiſti me In ſe ergo reuerſꝰ. cepitegenos beatificare ac dicere Uiuit dn̄snon moriar donec fiam vnꝰ ex eis Dāsergo pauperibꝰ que habebat. ⁊ accerſitonotario ſuo dixit ei Secretuꝫ volo tibicōmitte. quod ſi propalaueris aut ſi menon audieris barbaris vendaꝫ te Dāſqꝫei decem libras auri dixit ei Uade ī ſanctam ciuitateꝫ et merces tibi emē. et mealicui chriſtiano vēde. ⁊ pauperibꝰ p̄ciūtribue Illo autem recuſante dixit ei Sime nō audieris ego barbaris vendaꝫ teDucens ergo eū vt dixerat cuidā argētario veſtibꝰ ſordidis īdutū tāqͣꝫ ſuū ẜuūvēdidit. ⁊ xxxͣ nūmiſmata īde accipienspauꝑibꝰ erogauit Petrꝰ gͦ oīa officia vilia faciebat. ita ꝙ ab oībꝰ ꝯtēnebat̉. ⁊ abalijs ẜuis freq̄nt̓ ꝑcutiebat̉. et ec̄ iaꝫ amēs appellabat̉ Dn̄s āt freq̄nt̉ ſibi apꝑebat. ⁊ veſtimēta ⁊ nūmiſmata on̄dēs ip̄ꝫꝯſolabat̉ Ueꝝ īꝑatore ⁊ vniuerſis de amiſſiōe tāti viri dolētibꝰ. qͥdā vicini eiꝰconſtantinopolim ad viſitandū loca ſancta venerunt. et a domino ipſius inuitati. cū prāderent ſibi ad inuicem in aure