De ſanctis Marcello et Antonio

tet. Quibꝰ dicentibꝰ ſanati ſūt. ¶ Pōtifex idoloꝝ ad eū venit dicēs Dn̄e eccedeꝰ meꝰ vt te venientē vidit ꝯtinuo fugāarripuit. Cui dum dicerē qͣre fugis ait.Uirtutē huiꝰ Felicis ferre nō poſſū Siergo deꝰ meꝰ ita te timet quāto magꝭ. egotimere te debeo Queꝫ cū felix in fide inſtruxiſſet baptizari ſe fecit Adorātibusapollinē dixit. Si vere deꝰ apollo ē dicat mihi qͥd eſt qd̓ in manu nūc clauſumteneo. Habebat āt ī manu cedulā ī quaor̄o dominica erat ſcripta. Quo nihil reſpondēte gētiles ꝯuerſi ſūt. Tādē miſſacelebrata ⁊ ppl̓o data pace ī pauimentuꝫin or̄oe ſe ꝓijciēs migrauit ad dn̄mxx.ADe fācto Marcello.Arcellꝰ dictꝰ ē quaſi arcēs malūa ſe Uel dr̄ marcellꝰ qͣſi maria ꝑcellēs .i. mūdanas aduerſitatesꝑcutiēs et ꝯculcās. Aſſimilat̉ enī mūdꝰmari. qꝛ ſicut dicit Chryſ. ſuꝑ mathe. Inmari ē ſonꝰ ꝯfuſꝰ. timor. ꝯtinuus. imagomortis. vndaꝝ ꝯtētio infatigabil̓ īcōſtātia iugis.Arcellꝰ cū rome ſummꝰ pōtifexeſſꝫ et maximianū īꝑatorē de ni¶ mia in chr̄ianos ſeuicia īcrepaē̓tet in quādā domo cuiuſdā matrone ī eccleſiā ꝯſecrata miſſā ageret. iratꝰ imperator domū illā fecit ſtabulū iumentorū. ⁊eūdeꝫ marcelluꝫ ibidē ad ſeruitiū cū cuſtodia aīaliū deputauit In qͦ ſeruitio ꝑmultos annos in dn̄o reqͥeuit circa annos dn̄i.cclxxxvij.xxi.ADe ſancto Antonio.Ntoniꝰ dicit̉ ab ana qd̓ ē ſurſuꝫet tenens. qͣſi ſuꝑna tenēs et mūdana deſpiciēs Deſpexit āt mūdū. qꝛ īmūdꝰ. inqͥetꝰ. trāſitoriꝰ. deceptiu⁊ amarꝰ. De his dic̄ Augꝰ. O mūde immūde qͥd ꝑſtrepis qͥd auertē nos conarꝭ.

tenere nos vis fugiēs. qͥd facēs ſi maneres. quē nō deciꝑes dulcis qͥ amarꝰ dulcia alimēta mētiris? Eius vitā anaſtaſiꝰſcripſit.G.Nthoniꝰ cū. xx. eſſet annoꝝ ⁊ audiret legi ī eccleſia. ſi vis ꝑfectꝰ eēvade et vende oīa q̄ habes ⁊ dapauꝑibꝰ. oīa ſua vendens pauꝑibus erogauit et heremiticā vitā duxit. Hic īnumerabilia demonū tētamenta ſuſtinuit.Quadā vice dū ſpūm fornicatiōis ꝟtute dei ſuꝑaſſꝫ diabolꝰ in ſpecie pueri nigri ante eū ꝓſtratꝰ apparuit. et ſe ab eovictū cōfeſſꝰ eſt. Nā et hoc p̄cibꝰ impetrauit. vt videret fornicationis demonēiuuenibꝰ inſidiantē Quē cū in p̄dicta forma vidiſſet dixit Uiliſſima mihi apparuiſti ſpecie. te vltra nō timebo ¶ Alia vice dū in qͦdā tumulo latitae̓t multitudodemonū eū adeo lacēauit ꝙ miniſter eiqͣſi mortuū euꝫ ꝓprijs hūeris aſportae̓tCūqꝫ eū oēs qui cōuenerāt quaſi mortuuꝫ pl̓oraſſent. dolentibꝰ cūctis ſubitoantoniꝰ reuiuiſcit. et a miniſtro ad p̄dictum tumulū ſe iterū portari fecit. Quicū ibi ex dolore vulneꝝ ꝓſtratꝰ iaceret.ex ꝟtute aī ad ꝯflictū demōes excitabatTūc illi ī formis varijs ferarū apparuerunt. et eū iterū dentibꝰ cornibꝰ et vniguibꝰ crudeliſſime lacerauerūt Tūc ſubito ſplēdor mirabilis ibi apparuit et demones cūctos fugauit Anthoniꝰ āt ꝯtinuo ſanatꝰ eſt. ibiqꝫ chriſtū adeſſe intelligens ait. Ubi eras bone ieſu vbi eras.qͣre a pͥncipio n̄ fuiſti h̓ vt me adiuuaēs⁊ vulne̓a mea ſanaēs. Cui dn̄s. Antonih̓ erā. ſꝫ expectabā vide̓ c̓tamē tuū Nūcāt qꝛ virilit̓ dimicaſti. ī toto orbe te faciānoīari Tāti āt feruorꝭ. erat ꝙ cū maximianꝰ īꝑator chr̄ianos occide̓t. ip̄e martyres ſequebat̉ vt cū eis martyr fieri mereret̉. et vehemēt̓ t̓ſtabat̉ eo ꝙ ſibi martyriū nō daret̉ C Cuꝫ autem in alteram heremum pergeret. argenteum diſcum repperit. et iutra ſe ſic dicere cepit