Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
XCVIIIr
Einzelbild herunterladen
 

XCVIII

infra. Ideoqꝫ mādamꝰ qͣtenp̄dictā mulierē ⁊ virū recepto ſaa cramēto: ꝙ vr̄o debeāt ſtare mādato: ab excōicationis vinculoabſoluatis. deinde tā mulierē qͣꝫpͥoriſſaꝫ ⁊ moniales p̄ſcripti monaſterij an̄ veſtrā p̄ſentiā cōuocantes: ſi legitime ꝓbatū fueritb nō timore mortis p̄dictā mulierē religionē intraſſe: aut qd̓ fecitpoſtmodū ratū habuiſſe: ip̄amad monaſteriū redire. ⁊ habitūdepoſitū reaſſumere cenſura eccleſiaſtica compellatis. Dem epiſcopo vigornien̄. Qui per mētū amiſſionis patrimonij ſuo beneficio renūciat5GIcC illud repetere poteſt.4IBbas ſancti cadimūdi a

qͦ. r. p̄ſen. lator patrimoniū ſuūtenere dinoſcit̉: milites ⁊ burgēſes ad domū eius ſic̄ accepimdeſtinauit: qͥ eū a domo ⁊ vniu̓ſa poſſeſſiōe expellerēt niſi eccleſiā ſuā penitus abiuraſſet. qd̓ cūdidētr. tali mō coactꝰ feciſſet: abbas alij ꝯceſſit ſupͣdictā eccleſiā Qn̄ qꝛ q̄ metu ⁊ vi fiūt de iure debēt in irritū reuocari: mandamꝰ qͣtenus p̄dicto. r. cū integritate reſtituas vniuerſa. Lemens tercius. Qui terrore laicorū electionide ſe facte renūciat ſi renūciatioiuramēto vel fide firmata nō ſitregimini ad qd̓ electus erat p̄fici poterit hoc dicit cōprehēdendo vtrūqꝫ intellectū.

mala vt hypocriſis: vt. c. ꝙ interrogaſti. ⁊. c. certe. ⁊. c. cauete. ſimulatio mali: qn̄qꝫ bona ē vt fuit ſimulatio Dauid qͥ ſimulabatfurorē: vt. c. vtilē. ⁊. c. dn̄s. ⁊ cōſe. diſt. ij. acceſſerūt. vbi dicit̉: ferebat̉ Dauid manibꝰ ſuis. ſꝫ manibꝰ ſuis nemo portat̉. xp̄s em̄manibꝰ ferebat̉: de cōſe. diſt. ij. acceſſerūt. a Qd̓ vr̄o: ſic. jͣ. deſen. ex. tenore. ſed cōisforma ē: ꝙ iuret qͥ abſoluit̉ ſtare mādatiseccl̓ie. jͣ. de ap. ad hoc:⁊. jͣ. de ſen. ex. cū deſideres. ſꝫ nō refert quocūqꝫ iſtoꝝ modoꝝ iuretqꝛ licꝫ iuret ſtare mādato iudicis ꝑ illā formā nō intelligit̉ aliudqͣꝫ per aliā nec magisaſtringit̉: qꝛ mādatūſuū dꝫ eſſe ẜm ius necad aliud extēdit̉: quianec de alio intendūtb Mortis. Sed qͣliter pōt hͦ ꝓbari: cū ſitnegatiua? rn̄. iſta negatiua includit ī ſe affirmatiuā hāc .ſ. ſpōtereligionē ītrauit. ſi. sͣ.de renūc. ſuꝑ hoc. Dehac negatiua dictū ē.sͣ. de elcc. bone. Et hācnegatiuā debēt ꝓbare moniales. q̄ mulierē illā repetebāt. ſꝫ videt̉ ꝙ potiꝰ mulier illa debuit ꝓbare. ꝙ timore mortis intraſſet: qꝛ moniales fucrūt ī qͣſi poſſeſſiōe illiusſiue monaſteriū: ⁊ qͣſi fundata erat intētio monachaꝝ ꝑ talempoſſeſſionē ⁊ cohabitionē ⁊ veli ſuſceptionē. ⁊ mulier allegarevidet̉ mētū mortis. ſꝫ qui hͦ allegat illud dꝫ ꝓbare. ff. qd̓ me. cānō eſt. rn̄det̉. ꝙ verū ē hͨ. ſꝫ qꝛ ꝯſtabat de ꝓteſtatiōe volūtatis abinitio facta adhuc p̄ſumit̉ nolle. xxj. q. ij. lothariꝰ. ff. de leg. iij. ſ.qͥs. in pͥn. ⁊ qͥ volūtatē īmutatā allegat. hoc ꝓbare dꝫ: vt h. ⁊. ff.de ꝓba. eū qͥ. C. de teſta. ſancimꝰ. ⁊. C. de ap. p̄cipimꝰ. in fi. ⁊. ff.de le. iij. fideicōmiſſa. §. ſi rē. ⁊. ff. de le. j. ſi mihi. §. interdū. ſꝫ hocnō habet̉ ex hac lr̄a. ꝙ ꝯſtaret de ꝓteſtatiōe: niſi ꝑ narrationēp̄miſſam. Iō alit̓ dr̄ eoip̄o. ꝙ mulier h̓ nō ꝓbat: intelligunt̉ moniales ꝓbaſſe ſuā intētionē p̄ſūptiue: cū de facto cōſtaret: lꝫ nōde forma facti. C. qui mili. nō poſ. ſuꝑ ſeruis. li. xij. vel monialesſpōte onus ꝓbādi ſubire volebāt. vū̄ mos eis gerēdꝰ fuit. jͣ. dereſti. ſpo. licꝫ. in fi. ff. d̓ ꝓba. circa eū. ⁊ talis metꝰ bn̄ excuſat ſiuetimor: ⁊ metꝰ ſtupri ⁊ timor ſeruitutꝭ ⁊ metꝰ ꝟboꝝ. ff. e. iſti qͥdeꝫ⁊. C. de trāſac. int̓poſitas. ⁊. jͣ. c. ꝓxi. ⁊ q̄ fiūt iuſto timpre reuocant̉. C. de re. cre. l. generalit̓. Uel dic ꝙ vtraqꝫ ꝑs dꝫ docere deiure ſuo: ſil̓e. sͣ. de renū. ſuꝑ hoc. Pern̄. c Poſtmodū. q. d. ſiꝯſtaret de metu ab initio: ⁊ poſtea ſponte ratū habuit votū ſuūtenuit ſil̓e. jͣ. de regu. ſignificatū. ⁊. c. cū virū. vbi habes ꝙ iſtudqd̓ ab initio nō tenebat: ꝑ ratihabitionē roborat̉: ſic etiā ī mr̄imonio carnali. jͣ. de ſpō. ad id qd̓. ⁊. jͣ. de deſpō. impu. de illis. ī fi.no. ⁊ alid̓ colligit̉ h̓ manifeſte: ꝙ aliqͥs vxoratꝰ vel vxor alicuiꝰetiā iuuenis. ſi viuēte altero ſciente ⁊ ꝯſentiēte intret religionēꝓfitēdo de timore aliquo etiā iuſto: vt h̓ crat: ⁊ poſtea ratū hēatſpōte vel interī etiā mortuo marito ꝙ intantū teneat votū: ꝙ n̄poſſit vlteriꝰ ad ſeculū redire: ⁊ ſi redierit: cōpelli dꝫ reuerteread monaſteriū. ⁊ tn̄ viuēte marito nō tenebat votū vſqꝫquaqꝫꝙͣtū ad maritū qͥn poſſit eā reuocare: ar. ad idē. jͣ. de ꝯuerſa. co.iug. ex ꝑte ꝯſuluit. Cōtra e. ti. placet. quidā intrauit: vbi de hocEt dic poſtmodū .i. poſt mortē viri. Et ita planū ē: qꝛ viuēte viro metꝰ mortis durare intelligit̉ qd̓ ex eo colligit̉: qꝛ an̄ mortēmariti nō fuit auſa exire. vel dic ꝙ mulier iſta hūit viri aſſenſū:qd̓ pꝫ ī antiqͣ decre. qꝛ maritꝰ duxit ep̄os ad monaſteriū: vt illimulieri velū imponerēt: ſiue miſit illos vt hic dr̄. sͣ. ꝟ. ep̄i ꝟo. etita cōſenſit. ſed caſtitatē nō ꝓmiſit. ⁊ ita ſolēnizauit votū ſuū ſiſpōte hͦ fecit. ſi ꝟo timore mortis hͦ fecit ⁊ poſtmodū tractu tꝑisratū hūit tenuit votū ratihabitiōe ſequēti. cū vtroqꝫ caſu habuerit viri aſſenſū. ſꝫ ſtandū videt̉ illis iuribꝰ. jͣ. de ꝯuer. cōiu. c. cūſis. ⁊. c. ad apl̓icā. ſꝫ intellige illas ẜm qd̓ notat̉ in. c. vxoratus. jͣ.de cōuer. cōiuga. in no. ſed pone.

Bbas. Prima ꝑs narrat factū. Scd̓a dat iudices: ibiIyn q. Ab. d Coactꝰ. No. ꝙ ſiqͥs ꝑ metū amiſſiōis rerū ſuaꝝ aliqͥd faciat vl̓ iuret ſe factuꝝ: ⁊ illud adimplet iuramētū: pōt repete̓ ꝙ tali mō fecit vel abiurauit: ar. l. di. p̄ſb̓ros. Et intellige d̓ talibꝰ rebꝰ ſi ne qͥbꝰ vita corꝑis admittit̉ vl̓ patit̉ grauēiacturaꝫ. xxij. q. iiij. §.vlt. ꝟ. quiſqͥs gͦ. ar. ꝯͣ.xxxij. q. vij. oēs cauſatiōes ſꝫ nō tangit hoc.No. gͦ circa hāc materiā ꝙ ea q̄ ꝑ timorē vl̓metū fiūt qͥ poſſit cadere in cōſtantē virūtenent. ⁊ obligat̉ qͥs ꝑhͦ lꝫ coactꝰ: ⁊ iuramētū ſuꝑ hͦ factū tenet:dū tn̄ tale ſit factū ſuꝑqͦ iurat̉ vl̓ qd̓ ꝓmittit̉ſiue etiā tradit̉: qd̓ ſeruari poſſit ſine interitu ſalutꝭ eterne al̓s nōtenet iuramentū. xxij.q. iiij. ſi aliqͥd: ar. sͣ. depac. pactōes: qꝛ ꝓ nullo mētu debꝫ qͥs pctm̄oꝑari mortale. jͣ. e. ſacrꝭ. ⁊ potiꝰ q̄libet malapati qͣꝫ malo ꝯſentirexxxij. q. v. ita ne. et itatenent ea que ꝑ mētūfiūt et iuramētū. jͣ. eo.ad audiētiā. Et hͦ id̓o: qꝛ coacta volūtas ē volūtas. xv. q. j. merito q̄rit̉. ſed ꝯͣ: hic dat̉ actio qd̓ me. cā. ⁊ ꝓbato metu reſtituit̉ ꝑofficiū iudicꝭ ei qd̓ dedit vl̓ tradidit: aut abſoluet̉ ſi ꝓmiſit. ff. el. metū. §. ſꝫ quoqꝫ p̄tor. nec refert in hͦ caſu qͥs metū fecit: anisqͥ poſſidet: an aliꝰ dūmō ꝓbet ſe ꝑ mētū rē ꝑdidiſſe: qꝛ metꝰ iuſta in ſe hꝫ ignorāt. e cām. ff. e. ſi cū exceptiōe. §. in hac. ⁊ pōt agētā ꝯͣ poſſidentē ꝙͣ ꝯͣ illū qͥ metū intulit. ff. e. ti. l. pedius. jͣ. rn̄. ſꝫ ſiab vno ꝯſeqͥt̉ ius ſuū. ꝯͣ aliū age̓ pōt: vt ī p̄dicta. l. pediꝰ. §. vl. infi. ſic. ff. de dolo. l. ſi pl̓es. ⁊. ff. de eo. ꝑ quā fac. erit. l. j. §. ſi pl̓es. Cde ꝯdi. furti. l. j. ar. ꝯͣ. ff. ad. l. aqͥl̓. Itē mela. §. ſꝫ ſi plures. ſꝫ illud ēpena hͦ int̓eſſe. ⁊ pena vniꝰ nō liberat aliū: vt in. l. Itē mela. §.ſꝫ ſi plures. Et ē verū: ꝙ ſubuenit̉ mētū paſſo. niſi culpa ſua inciderit ī metu. ff. e. ſi mulier. ⁊. xxij. q. iiij. int̓ cetera: ar. ꝯͣ. jͣ. de ſpō.veniēs. ⁊ ibi culpa ſua īcidit ī mētū: ⁊ tn̄ n̄ tenet mr̄imoniū ꝯͣctūꝑ mētū. ſolue hͦ ꝯͣriū ꝑ diſtinctionē talē. Tenēt gͦ q̄ ꝑ mētu fiūt⁊ ſubuenit̉ mētū paſſis: niſi culpa ſua incidāt ī metu. Ab iſta doctrina ſiue generalitate excipiūt̉ caſus: ī qͥbꝰ fallit etiā ſi culpaincidiſſet ī mētū. Nō nocet ⁊ pͥmo ī cā mrimoniali qͣliſcūqꝫ metus int̓ueniat culpa ſua vel ſine culpa. Mr̄imoniū ꝯͣctū ꝑ metū nō tenet: nec obligat̉ qͥ hͦ facit etiā ſi iurat: qꝛ mr̄imonia libera debēt eē: qꝛ īuite nuptie difficiles exitus ꝯſueuerūt hr̄e. jͣ. deſpō: reqͥſiuit. ⁊. c. gema. ⁊. C. de ſpō. l. vl. in fi. ⁊ vbi metꝰ vel coactio int̓cedit. ꝯſenſus liber dici nō pōt. jͣ. de ſpō. cū locū. ⁊ mr̄imoniū ſolo ꝯſenſu ꝯͣhit̉ .xxvij. q. ij. ſufficiat. ſed capitulū p̄dictūint̓ cetera videt̉ dicere ꝯͣriū: ſꝫ nō ꝯͣdicit: qꝛ ibi nō int̓uenit iuſtꝰmetꝰ. qͥ poſſit cadere ī ꝯſtantē virū qͥ ſolꝰ excuſat. ff. e. metū. Uldicas ꝓut ꝯſueuit exponi. mr̄imoniū ſit firmū ⁊ ſtabile ꝙ illudverbū ſit nō ponit̉ p̄ceptiue: ſꝫ ꝯſultiue. ⁊ ſic. c. illud. int̓ ceteraloquit̉ de ꝯſilio tm̄. vl̓ metꝰ nō fuit ꝓbatꝰ. Itē ⁊ dos ꝓmiſſa ꝑmetū vl̓ ſoluta nō tenet: qꝛ ē acceſſoria ad mr̄imoniū. ff. e. ſi mulier. §. ſi dos. vbi dr̄ ꝙ ſi dos ꝑ mētū ꝑmittat̉. nō naſcit̉ obligatio. Itē in rebꝰ eccl̓ie ē ſpāle ꝙ nō tenet traditio vl̓ ꝓmiſſio vl̓iuramētū factū ꝑ mētū de rebꝰ eccl̓ie. xv. q. vj. c. j. jͣ. de iureiu: ꝑuenit̉. qꝛ etiā ſi ſpōte p̄latꝰ res eccl̓ie trade̓t nō tenet traditio ſine ſolēnitate. de qͣ cauet̉. xij. q. ij. ſine exceptiōe. multo fortiꝰ nōtenet traditio de rebꝰ eccl̓ie facta ꝑ mētū: nec iuramētū ſuꝑ hocfactū: qꝛ ſi nō tenet pͥncipale nec acceſſoriū. C. de leg. nō dubiū.⁊. jͣ. de fo. cōpe. ſi diligēti. Itē ⁊ ī voto: qꝛ votū ꝑ mctu factū nontenet. sͣ. e. ꝑlatū. qꝛ votū res ē voti ⁊ nō p̄cepti: ⁊ liberū eſt arbitriū ī vouēdo al̓s nō ē votū. xxxij. q. j. integritas. ⁊. jͣ. de voto. licꝫ.⁊ volūtariū militē ſibi eligit xp̄s: coactū aūt ſibi auctionat̉ dyabolꝰ. xv. q. j. nō ē. Itē nō tenet iuriſditio ꝑ metū extorta. ff. de in-

n1