ip̄ius ¶ De ſecūdo gapi. viij ſi diuitie appetantur in vita quid ſapiētialocupletius. Sene. multis ad philoſophandum obfuere diuitie. vnde olimprofeſſores ſapientie diuitias execrabāt̉: nec putabāt cū eaꝝ ſollicitudīealiquē obtiner̄ poſſe ſapiētiam. probant hoc integumēta poetaꝝ exēpla philoſophorū documēta ſanctorū nocumēta tēporaliū bonoꝝ. Ideo ſapi. vii.ſuper ſpēm ⁊ decorē dilexi ſapiētiā: et diuitias nihil eſſe dixi in cōparatōeillius. nec mirum cū paupertas ſit beatitudo vite habēs ex inſtitutore auctoritatē. ex auctore libertatē. ex libertate ſecuritatem. ex ſecuritate iocunditatem. vt infra vbi agitur de modo addiſcendi. ¶ De tercio eccle. xxvii. homo ſanctus permanet in ſapiētia ſicut ſol. nā ſtultus vt luna mutat̉. Hichabemꝰ exemplū boeti in li. de diſci. ſcol̓. de filio inconſtantie qui cum deſcientia ad ſcientiam ſe tranſferebat/ de artificio ad artificium. tandeꝫ quidde cetero inquit faciam miſerum eſt eſſe hominem vtinam humanitatē poſſeꝫ exuere ⁊ iduere aſininitatē ſpecie ꝑmutataet. Iero. de ſeipſo mō tulliꝰmodo plato ſumebat̉ in manibus. certum eſt autem ꝙ ꝯſtantia neceſſariaeſt eo ꝙ ſine ipſa non eſt ꝯtinuatio. ſine cōtinuatione non eſt habitus/ ſinehabitu/ non eſt ſcientia ſine ſcientia nō eſt ſapiētia. Propter defectū ſumptū ex parte corporis ſimiliter arcet̉ ſapientia ⁊ hoc dupliciter quoniamex parte guſtus ſuccedit ſuperfluitas gule. ex parte aſpectꝰ vanitas vel leuitas laſciuie. De primo eccleſiaſtes .ii. cogitaui ī corde meo avino abſtrahere carnē meā vt animā meā tranſferrē ad ſapientiā. Ieronimꝰ/ venter pīguis ſenſum habet tenuē anime enī epulationū ſic adipibꝰ quaſi luto īuolute: vix poſſunt aliquid celeſte vel tenue cogitare/ ſed ſemꝑ de carnis cultu⁊ ventris ingluuie/ eant ergo epulones ⁊ continuent cenā prandio ⁊ prandio cenā ⁊ querant ſapientiā quia ſapientia nō reperit̉ in terra ſuauiterviuentiū. Iob. xxviii. Et ideo plato in phedrone monet recedere a corpore⁊ nota autoritatē illam cogitaui in corde meo ⁊cͣ. mentē enī ingredi volētem ad ſapientiā oportet ab alijs rebꝰ abſtrahi: abſtrahere inqͥt abſtractāin ſe colligi: cogitaui in corde meo/ collectā ad diuina per amorē tranſferri⁊ tranſlatā dulciter refici ⁊ quietari ⁊ hoc ē vt animā meā tranſferrē adſapientiā; ſapientia a ſapore nomē accepit: qꝛ ſapientia ſcd̓m nomē ſuū eſt⁊ vide de abſtractione: anima quaſi in orizonte duorū mundorū eſt/ ſuperioris ⁊ inferioris: habens ſuper ſe lucem eternā ſupereminentē ei quā tangitquaſi in vertice cum erigit̉ ad regionē lucis. cum vero interimat ſe ad corpꝰ⁊ inferiora intrat regionē tenebrarū ⁊ vertice inclinato ad terram more pecudis inclinat̉ vel incuruat̉ propter quod abſtrahi eam oportet ab omīfeculentia hec autē ꝓuenit delectatione peccatorū ligatione corporū: occupatione negociorum imaginatione ſenſibilium ſimulacrorum: que omniaita obtenebrant animā et replent ꝙ īaꝫ inſcriptā aliā et ſcriptioneꝫ recipeꝓhibent. et obiecto carnis ꝑiete nō poſſunt radii illuminationum procedere: et ſecundum modum abſtractionis apparet modus illuminationis et
dumſcatocuone rete