lvjſa. ex parte intellectus quia aufert ſe a cogitationibꝰ que ſunt ſine ītellectuPropter defectum ergo ſumptū ex parte ſpūs impedit̉ ſapientia quia inuenit̉ in eo ſuperbia ſine humilitate: inuidia ſine caritate: auaricia ſine communitate hec enim cōſequenter ſe habent primo enī ex ſua ſapientia ſuperbiunt ī ſe: ſecūdo inuident alijs iuxta ſe quos nolūt ſibi eē pares/ aut quosvident meliores ſe/ ⁊ ex his duobꝰ procedit auaricia qua nolūt alijs communicare. ¶ De primo Prouer. xi. vbi fuerit ſuperbia ibi erit ⁊ cōtumeliavbi aūt humilitas ibi ⁊ ſapientiā ad hanc humilitatē pertinet vt nullā ſcripturam vilem teneas/ vt a nemine diſcere erubeſcas: vt cū adeptus fuerisceteros nō ꝯtemnas vt te nō efferas ſeo ſuperbi vident̉ ſoli homines ⁊ cūeis moriet̉ ſapiētia rugata fronte ⁊ demiſſo ſupercilio trutinatiſqꝫ verbisautoritatem ſibi ſumunt mgr̄orum vt dicit Hieronimꝰ ſuper eph. ſed inflata eoꝝ facies nō ſinit eos videre verum Vnde Augu. cōfeſſ. iiii. vocibus erroris mei rapiebar foras ⁊ pondere ſuperbie mee in ima decidebā ⁊cͣ. ¶ Deſecundo Sapi. vi. ponam in lucem ſapientiā illius ⁊ nō preteribo veritatēneqꝫ cū inuidia tabeſcente iter habebo qm̄ ⁊cͣ. inuidi enī occultare volūt radios ſolis obturare ſcaturiginem fontis ⁊ alioꝝ ſanitate incurrere paſſionem egritudinis ymmo adnihilare precium ſanguinis xp̄i: ideo dicit ponam in lucem ſcientiā illius ⁊cͣ. hoc maxime ē ſcientia que vertit̉ circa deigloriā peccati noticiam: ſui mundiciā: mortis preſentiā: ſcientia nō ſupercilioſa nō ſuperſticioſa nō curioſa nō erronea ¶ De tercio Eccl̓. xxiiii. egoſapientia effudi flumina ego quaſi trames aque īmenſe ſicut aqua de iugifonte fluens nō exhaurit̉ ſed magis exuberat ſic ſapientia pluribꝰ diſtributa nō minuit̉ ſed auget̉ vnde Augu. de doc. xp̄ia. in prīcipio/ omnis resque dando nō deficit dum habet̉ ⁊ nō datur nōdum habet̉ qūo habendaeſt Eccl. xi. ſapientia abſcōdita ⁊ chezaurus inuiſus que vtilitas ī vtriſqꝫPropter defectum ſimiliter ſumptū ex parte anime arcet̉ ſapientia quādopars animalis deordinata ē in ſuis potentus eſt ibi impetuoſitas iracundie/ cecitas terrene cōcupiſcentie mutabilitas incōſtantie. De prīo Prouer. xiiii. qui patiens ē multa gubernat̉ ſapientia: qui aūt impatiens ē exaltat ſtulticiam ſuā: parum aūt poſſumus videre in aere turbido/ magis autēin tranquillo ⁊ ſereno/ ex hac īpetuoſitate ſurgunt altercationes in ſcolis/detractiones in perſonis: derogationes in ſcriptis alienis: gloriationes ī ꝓpriis: proponunt̉ in ſcolis nouitates: aſſumunt̉ animoſitates: cōcludunt̉perplexitates: docentur falſitates Prouer. xiii. īter ſuperbos ſemper iurgiaſunt: qui aūt omnia agunt cum cōcilio id eſt cum placiditate mentis regūtur ſapientia Augu. de catholicis rudibus. cū placiditate mētis corrigantur: ne in defenſionem noſtri erroris manifeſte precipitemur errore. ideo ſꝑagendum eſt in hmōi cum ſerenitate intrinſeca ⁊ cum honeſtate extrinſecaclara enim eſt ⁊ nō turbida ſapientia. Sapi. viii. honeſtas ſine defectione⁊ in certamine loq̄le illius ſapientia ⁊ p̄claritas ī cōmunicatione ſermonū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten