Druckschrift 
Sermones ad status diversos pertinentes
Seite
XXXVIIv
Einzelbild herunterladen
 

me hec eſt cella vinaria ī qua includit̉ ſolitarius caritate in ip̄o ordinata. Cella ⁊ celum nomine intima ſunt ⁊ a celādo nomen trahunt: quia quodagit̉ in celis hoc etiā in cellis ſpūalibus vacare .ſ. diuinis laudibꝰ ⁊ a cellain celum aſcendit̉: licꝫ hanc ſolitudinem celle reprobi non patiant̉ vbi hoſtio clauſo ſpūs reſumit̉ vbi domicilium pacis inuenit̉. Debꝫ etiā cōuertere ſe ad diuinum adiutoriū Oſee. ii. ducam eū in ſolitudinem ⁊ loquar adcor eius: quot enī ſunt motus affectionum tot ſunt voces verboꝝ diuinoꝝanima enim ſpūalis intra ſe recluſa ſicut turtur amiſſo cōꝑare auis ſoliuaga latebras fouet ſolitudinem ſibi edificat gemit: eſtu at: querit quē perdidit ⁊ amoris impatiens optat videre quē amat. At ille per cancellos ꝓſpiciens ſuauiter loquit̉ ei Inde eſt ꝙ anima ad vocem illā loquentis ſibi nunc blandit̉: nunc ad maioris deſiderii incentiuum ſuauiter in dignat̉)nunc moras accuſat/ nunc ſe tōtemptam cauſat̉/ nunc eius ſe viſitationeconfitet̉ indignam/ nunc vero preſumit de eius experta totiens bonitate/nunc vero quaſi vlterius nō ſuſtinens ſpūali quodā neſcio vtrū dixerimlitigio vel luctamine conat̉ euincere retardantem/ que tunc lacrime qui gemitus quę ſuſpiria que voces: nunc oculi fletu graues cū imis ſingultibuserigunt̉ ad celum: nunc manus expandunt̉ ⁊ brachia nunc pectoris cōtuſione anime tarditas accuſat̉ proferunt̉ interim verba ſine principio ſine fine quoꝝ nec ſentētie coherent ſibi nec rōnes ſimiles ſunt. nec alicuiꝰ lingue ſenſus. vel ydeoma ſeruat̉: quādo vox aliquādo reſpōdet affectui. ⁊interim vocem affectus intercipit. hi ſunt qui edificant ſibi ſolitudines cūprincipibꝰ qui poſſident aurum ⁊ replent domos ſuas argento Iob. ii.quia qui dictā ſolitudinem querit ⁊ motibꝰ ſuis principās eos regit auriprecium habꝫ in ſua cōſcientia ſapiendo ⁊ argentū tremulā vocem dilectiaudiendo ⁊ intelligendo. Sed qm̄ nō omnis ſolitudo laudabilis ideo notabiliter dictū eſt ſolitarius ⁊ nō ſolus: vnde beatus Bern. in epiſtola ad fratres de monte dei vere ſolus eſt cū quo deus nō eſt recluſꝰ eſt qui in deo liber nō eſt. Hec autē ſolitudo mala eſt ⁊ ecōtrario bone ſolitudini quadrūpliciter cōtradicit: primo quia nō fugit terrenum cōtagium ſed magis de cōmuni facit propriū. Secundo quia nō fugit peruerſum cōſortium ymmonec familiariter ſuū aperit cōſilium. Tercio quia nō recludit ſe intra ſuidomiciliū ymmo corpore ſoliatrius magis euagat̉ mente per viciū. Quarto quia nō cōuertit ſe ad diuinum adiutoriū ymmo nec diuinū habꝫ nec requirit adintorium Solus ergo eſt qui de cōmuni facit proprium yſa.v. ve qui cōiungitis domum ad domū ⁊ agrum agro copulatis vſqꝫ ad terminum uunquid habitatis ſoli vos in medio terre. Symachus ⁊ theodoſius vbi habemus vſqꝫ ad terminū loci trāſtulerunt donec deficiat vel nonſit locus vt deficiente terra nequaqͣꝫ ſaturet̉ auaricia: vnde Seneca in ſuisepiſtolis quid ꝓſunt multa cubicula in vno iaceo nō eſt veſtrū vbiqꝫ noueſtis. Hi ergo errāt in ſolitudine in in aquoſo viā ciuitatis habitaculi