Super magnificat.
deū. Damaſus. Per hoc intelligi cām formalē ſeu drn̄tiā a vita ſociali Cām inſuꝑfinalē vite ſolitarie. nō cuiuſcūqꝫ; ſꝫ laudabil̓ aſſignamꝰ ꝓpter deū. qͥ deus/ gr̄a ſui eſtſiuepter ſeip̄m. tanqͣꝫ liber ⁊ nobil̓ in ſup̄mo ¶ Ceteꝝ. nat̉a q̄libe t (p̄ẜtim rōnalis)quedā ī ſe d̓r vita prīa. ſi nihil etiā actualiter ratiocinaret̉ vel intelligeret. actu ꝑfecto. neqꝫ ſil̓r vellet̉ cui vite. nō attri buitur ꝓprie ſolitariū vel ſociale. ſed vite q̄ d̓rvita ſcd̓a ꝓueniēs ꝓfluēs aut emanansab hac vita pͥ ma. Hec āt d̓r oꝑatio vitalis. elicita ſeu ꝓducta a re qͥ ē vitā prima.vt aīma rōnalis. vl̓ hꝫ vita primā vt hō.Sic intelligit̉ diffinitio philoſophi d̓ aīaꝙ ē actꝰ primꝰ. corꝑis phiſici. organici. vitam hn̄tis in potētia; ſupple ad vitā ſcd̓aꝫq̄ ē vital̓ oꝑatio. Sic ītellexit idē phūs qͥpoſuit felicitaitē hoīs/ n̄ ī hītu ſolo cū ſtoycis. nec ī ſola ſubſtātia vel nat̉a a ponētibꝰfata. ſꝫ in optīa oꝑatiōe/ reſpectu optimiobiecti ꝑ optima potētiā; optimo hītu roboratā. Sic dicebat xp̄s. Hec ē vita et̓navt cognoſcat te ſolū veꝝ deū ⁊ quē miſiſtiieſum xp̄m. Loquūt̉ ad ip̄m ꝯformit̉ theologi ponentes vitā eternā ī eterna dei viſione qͥ fruitōeꝫ cōplectit̉. delectatōemqꝫſup̄ma includit. ¶ Poſtremo ſumptā dicimꝰ ex his diſtinctionē phiſicam ꝑiter ⁊theologicā de ml̓tiplici vita. Quedā eſtactiua. q̄dā ꝯtēplatīa. q̄dā mixta. Rurſusq̄dam ē bona ciuilis ⁊ moral̓. quedā mala.multis modis. ob peſſimas oꝑatiōes ẜmprauos fines. ſic̄ ad ſuꝑbiā ⁊ honores vanos. ſic̄ ad diuitias ⁊ opes īiuſtas. ſicut advoluptates ⁊ luxꝰ ſordidos. Et hec iuxtatria q̄ ſunt ī md̓o. qͥ triplicē ſibi vendicātſapīam. terrenā aīalem. diabolicā. Amplius vero diuidit̉ vita tal̓ que ē oꝑatio nature rōnal̓ vel intellectual̓. in vitā ſocialē.et in vitā ſolitariā. de qͣ pn̄s ẜmo querit.Uita ſolitaria agit̉ nō in multitudine. autſaltem nō cū ml̓titudīe. ſed ſeꝑatim a turba. maxime ẜm ꝙ accipit. vulguſ dū ſeꝑaratio ſeu ſegregatō fit in locis ſol̓. vt exatiohānes puer ī deẜtis. ¶ Addit̉ ad extremum. ꝙ ſegregatio ſit ꝓpter deū. ad excludendū prauā quālibet ſolitudinē. qͣlem/epycureoꝝ voluptatū aſſertores ⁊ ſtoycorum ſecta/ laudabāt. ad qͣleꝫ p̄terea beſtialitas moꝝ. vel corruptio ꝯplexiōis īpellit.Diſcipulus. Elucidata ſufficienter exiſtimo diffinitōem vite ſolitarie. ſꝫ an con
ueniat deo ⁊ angelis ſcire deſidero. ¶ Magiſter. Si viuūt intellectual̓r ꝓut eos viuere nulli dubitare fas eſt. viuant oportꝫaliqua vita ſolitaria aut ſociali. Et quidēde angel̓ ⁊ homībꝰ ſaluatis/ ꝑſuaſum ſatꝭhabemus ꝙ viuūt ſocialiter atꝫ ciuiliter.Gl̓ioſa dicta ſunt de te ciuitas dei. loqͥturꝓpheta d̓ ciuitate celeſti. Concludēs. Sic̄letantiū oīm: eſt in te habitatio. Et ī ꝓſaqͣꝫ felix iſta ciuitas. in qͣ iugis ſolēnitas. ⁊qͣꝫ iocūda curia q̄ cure ꝓrſus ē neſcia. Cōſonat Ariſtotelis verbū ꝙ extra celū ſuntanimalia; optimā vitā ducentia. ſꝫ ſi nominat aīalia largo mō intelligentias velangelos. Si dicat inſuꝑ eas extra celumformal̓r. qꝛ celū nō formāt nec tꝑe mēſurant̉. ¶ Atuero de vita diuīa. nō ita ꝑſpicuū eſt ſi ſocialis fuerit eſtimāda. Obſtatphūs methaphiſicādo. ponēs deū primuꝫet ſup̄mū monarcham. extra ordinē totiꝰvniuerſi. tanqͣꝫ ſolum ſingularē ⁊ vnicumprincipantē. cui nullꝰ ſociat̉ nō plus forteqͣꝫ ſi ꝑ impoſſibile ẜm ip̄m. ſed ꝑ poſſibileet verū ex poſitione fidei. deus fuiſſet abeterno ſine creatura. Hec eſt altiſſima dedei primitate ſnīa philophi ꝯſonans theologie ꝑ omīa immeſitatē ⁊ immutabilitatem primi entis magnificās ⁊ attollens.Diſcipulꝰ. Nōne latuit phm̄/ trinitasꝑſonaꝝ diuinaꝝ in vnitate ſubſtātie. quāſi ꝯgnouiſſet. vtꝝ dixiſſꝫ deum ſolitariumvel ſolitariā in ſe gerere vitam. aut aperiqͥd theologica fides ex dictis inferret.Magiſter. Fallit aūt ꝯturbat nōnulloshn̄tes de diuinitate ſermonē/ dū nitūturphiſicas coaptare ꝯſideratōes/ ex creaturis ſumptas/ ad illa q̄ deo ꝯueniūt. q̄ pluſin īfinitū diſcōueniūt creaturarū ꝓprietatibꝰqͣꝫ aſſimilent̉ eis. Exempli gr̄a. Ponimus fide docti/ generatōem naturalē/ filij dei de pr̄e deo. q̄runt ſi generatio talisſit vniuoca vel eqͥuoca. Qd̓cunqꝫ dicaturinſtātie pl̓es occurrēt. Expeditior via tenetur q̄ nec vniuocā dicit generationemnec eqͥuocā. Eſt enī pluſqͣꝫ vniuoca q̄ generans cōmunicat generato. eandē quamhꝫ naturā. necdū ſpecificā ꝓut in creaturꝭſed ꝓrſus ipſam vnā. nec ſpecie nec nūerodiſtinctā. Rurſus nō eſt penitꝰ equiuocageneratō ex iſta radice. qͣꝫuis hēat aliqd̓ſimile in hoc ꝙ actus geniti/ eſt alius ſpecie ab actu generātis. quia filiatio nō conuenit pr̄nitati. Sꝫ hoꝝ cū ſil̓ibꝰ declartō
yy. 2
T.
U.