Super Magnificat.
93o
qͣlaꝫ marie ꝯtinuā cū filio ꝙ nob̓ afferetnō mediocrē ꝯtēplationū ſuaꝝ matelā atqꝫ fidē / ꝑ vniuerſam totius euāgelice ſeriei narrationē. Quintiā maria ꝯtēplabatur ea que didicerat infantula/ ſub parentū domeſtica diſciplina. Dehinc/ que toto puellaris etatis tꝑe didicit ⁊ ꝑlegit intēplo; ſub doctrina ſacerdotū / cum alijsvirginibꝰ/ de ſacerdotali regaliqꝫ proſapia nobilē trahentibꝰ originem/ erudita.Tandē reliqͣ tā ab euangeliſtis poſita/ qͣꝫlonge pl̓a nō poſita/ ꝑ totū beatiſſime vite ſue curſum/ eſtimamꝰ/ ml̓ta nimis Inuenire tuū eſt Incipe qūo placuerit. Dignabit̉ ſꝑo ſeſe nr̄o qͣlicūqꝫ ẜmone laudari. qua audire videor exhortāteꝫ oēs/ perverba pr̄is ſui dauid Magnificate dn̄mimecū. ⁊ exaltemꝰ nomē eius in idip̄m. dicētes Magnificat aīa mea dn̄m. qm̄ hiceſt finis nr̄. iſta ſalus. iſta ꝑfectio. iſtd̓ pͥncipiuꝫ. ⁊ vltimū / creat̉e rōnalis opus bonū. ¶ Mgr̄. Cōtēplatio marie p̄cipuafuit de magnificādo dn̄m. Cauſaꝫ ꝟo poſuiſti. Et dicant ſꝑ. Magnificet̉ dn̄s (aitꝓph̓a) qͥ diligūt ſalutare tuū. qd̓ ē xp̄s ꝟbūin pͥncipio apud patrē. deꝰ de deo. ꝑ queꝫoīa facta ſunt. ꝑ queꝫ ⁊ deſtructa ꝑ pcc̄m/refecta ſunt. qm̄ v̓bū caro factum eſt ⁊ habitauit in nobis. Et qꝛ ꝯtēplabat̉ mensmarie quēadmodū futurus erat deꝰ hōfactus Iudeis in ſcādalū ⁊ gētibꝰ in ſtultitia ⁊ deriſum / voluit a magnificationedn̄i ſalutaris ſui / canticū inchoare. ſignificans. nihil in dep̄ſſionē diuine magnificētie factū eſſe / ꝑ incarnati verbi myſteriuꝫ. noua potius mentis nr̄e oculis (Omagnificētiſſime deus) lux tue claritatisinfulſit. vt dū deū viſibiliter agnoſcimꝰ/ꝑ hūcrinuiſibiliū amorē rapīamur ¶ Diſcipulus. Hec cauſa ꝓbabilis eſt? cur amagnificentia ſumpſit exordiū. dū recreata ꝯſiderat ꝑ exinanitionē paſſiōis. Atuero dū attenderet oīa q̄ facta ſunt ꝑ verbū/ nōne ꝯfeſtim a magnificatiōe creaturaꝝ aſſurrexit ad cognoſcendā laudādaꝫqꝫ magnitudinē creatoris? ¶ Mgr̄. Aſſurrexiſſe n̄ denego. ꝯiecturas ip̄aꝫ ꝓpterea p̄poſuiſſe nomē dn̄i qͣꝫ ſalutaris. cōſonado psͣ. v̓bo. Oīa q̄cūqꝫ voluit dn̄s fec̄ īcelo ⁊ in terra. ī mari ⁊ ī oībꝰ abiſſis Ideoqͥppe dn̄s appellat̉. qꝛ ſubiectā habuit creatura. iure ſuo facta. aut ab eo fieri poſſibilē. Porro ſi q̄reret̉ a maria de rebꝰ ꝯdi-
tis in tali mēſura nūero ⁊ ordine/ nōne ꝓꝯī rōne potuit rn̄dere. Dn̄s eſt. qd̓ bonuꝫfuit in ocl̓is ſuis hͦ fecit. ⁊ qd̓ fecit/ pͥusip̄o vita erat. ⁊ vita erat lux hoīm. ⁊ lux ītenebris lucet. ⁊ tenebre eū nō ꝯp̄hender̄tDiſcipl̓s. Tollebat ex hͦ curio ſitatemſtultā ſcrutātiū ſcrutinio volētiū ſaꝑe nōad ſobrietatē. nō ad mēſurā cordis ſui nimis exiguaꝫ. qͣ neqͥt̉ īmēſitas dei claudi.Non attendunt iſti ꝙ omniuꝫ que factaſunt ⁊ quomodo facta ſunt/ ſimul ⁊ refecta/ tota rō ē om̄ipotēs ⁊ oī ſciēs volūtasoꝑantꝭ ¶ Mgr̄. Cōtēplabat̉ ī hͦ euangelico Ioh̓is cuſtodis ſui pͥncipio mens marie ml̓to intuitu / ſeptē abyſſos. qͣs ſolusdei penetrat ocl̓us. lucidior ſuꝑ ſolē. Siqͥdē deꝰ ip̄e dn̄s qͥ intuet̉ abyſſos. Iōqꝫ ſuꝑ oēm creat̉e ſcīaꝫ notatā ꝑ cherubin ſedere ꝑhihet̉. Hinc tenebras eſſe ſuꝑ faciēabyſſi moyſes ſcpͥſit Hinc de luce diuinapoſitū eſt. ꝙ tenebre eā nō ꝯp̄hender̄t. nōnegādo qͣlēcūqꝫ participationē huiꝰ lucꝭvelut vmbratilē Umbrā qͥppe dicimꝰ eſſerefulgētiā quādā lucis. plus aut minꝰ ⁊ n̄oīmodā lucꝭ pͥuationē. Sic angelus eſtordine naturali pͥma vmbra ſeu refulgentia ſūme lucꝭ ꝑticipatio Aīa rōnalis alt̓aDeniqꝫ vmbra ꝯgnitiue lucꝭ occūbit pꝰvmbrā ſenſitiue virtutꝭ in vegetatiua. acdeinceps ¶ Diſcipl̓s. Quid de vita dicemꝰ. An effulgeat ſil̓r ī creaturꝭ ⁊ occūbat.¶ Mgr̄. Si vita dicat̉ oīno illd̓ qd̓ hꝫvim motiuā ſui / ꝯcluſimus alibi ꝙ nullares eſt ſine vita. qm̄ nat̉alis amor oībꝰ inſitꝰ eſt. qͦ res q̄libꝫ / tāqͣꝫ pōdere ſuo moueat̄ mediate vel īmediate ad ꝓpriū cētꝝ oīuꝫ / deū. Rōnales crat̉e/ ꝑ cognitione ꝯiūctā ſibi. ſꝫ irrationales / ꝑ ſeparatā. ferūt̉nēpe ad loca ſua ꝑ impetu amoroſuꝫ / deidirigētis. vt a ſagittāte ſagitta dirigit̉ petere ſignuꝫ qd̓ ſagittās intendit Eſt igit̉res q̄libꝫ in d̓o q̄dā vita. etiā pͥus qͣꝫ fiat.⁊ hoc ꝑ rōnē ydealē. nō qͥdeꝫ extra deū (ꝓut Ariſtoteles arguit Platōnē ydeas poſuiſſe) ſꝫ in deo. ẜm reſpectꝰ hītos ad creaturas. per intellectum paternum. ⁊ ꝑ verbum ſuum. iuncto volūtatis amore. quovult deus bonitatem ſuam ad extra communicare. ⁊ lucem immenſam quodam/modo ſplendeſcere. ⁊ vmbratiliter radiare. Alioquin ipſuꝫ verbum diuinum / vtſine voluntate tali conſideratū/ pure ſpeculatiuū nō oꝑatiuū/ cēſendū eſt. etiā dū
E.