Super Magnificat.
ſuꝑbi īmici mei dū loqͣr eis ī porta obitꝰmei Obſtituat ſapīa tua. ſuſcipiēſ cāꝫ aīemee. furores calūnie ſue. recordatꝰ ſoliusmīe tue dn̄e ih̓u ſpes vltīa aīe mee. Finit¶ Incipit tractatus. xj.Dragmaticus. ſub duplici particione. ſuper illo verſu. Sicut locutus eſt ad patres nr̄os. Prima partitio de cōtēplationibꝰ marie ſuꝑ locutione dei ꝑ ꝓphetas.⁊ maxime per ſemetipſuꝫ. incipiendo abeuāgelica narratione. iuxta ꝯpilationemnouiter factā. que d̓r vnū ē quatuor. pernotulas quadraginta. ſuꝑ rubrica pͥmaIn pͥncipio erat verbū Un̄ dat̉ intellegiquātū ſuper reliqͥs ẜmo ꝓtēſior eſſe poſſꝫIc̄ locutus eſt ad patres nōſtros ¶ Mgr̄. Multifariemultiſqꝫ modis olim/ deuslocutus eſt in patribꝰ ⁊ ꝓphetis. Nouiſſime locutꝰ eſt infilio Cōſeruabat aūt maria (ſicut ſcribitLucas) oīa verba hec cōferens in cordeſuo. Conſeruabat nedū noua ſed vetera.Sil̓is erat patrifamilias qͥ ꝓfert de theſauro ſuo noua ⁊ vetera Sil̓is ⁊ ſponſeq̄ dilecto ſuo ſeruat oīa poma vetera ⁊ noua ¶ Diſcipulus. Quo pacto nō obuiatdictū Iob. Semel loquit̉ deus. ⁊ ip̄m n̄repetit? Qūo preterea verbū psͣ. nō repugnat. Semel locutꝰ eſt deus. duo hec audiui. qꝛ ptās dei eſt. ⁊ tibi dn̄e miſericordia? ¶ Mgr̄. Locutꝰ eſt ſemel deus. locutus eſt etiā ml̓tipliciter. Semel in eternitate. multipliciter in tempore. verbuꝫ /ſemel in eternitate locutū nō repetet. Exꝟ̓bo tꝑali/ ml̓ta audiūtur. Inter q̄ precipue ſunt duo mīa ⁊ veritas ſeu ptās. Cōtexitur inde verſiculus cantici huius. Etmīa eius a progenie in ꝓgenies timētibꝰeū. Suꝑ quo tractatus habitꝰ eſt. ¶ Diſcipulus Habitus eſt memini. Eſſet autēiocūda nec infructuoſa collocutio / ſi recēſerent̉ collatiōes marie ſuꝑ verbis illis q̄locutꝰ eſt dn̄s in pr̄ibꝰ ⁊ ꝓph̓is. q̄ preterealocutꝰ eſt in filio. qui fuit ſemeꝫ abrae cuidn̄s locutus eſt. ¶ Mgr̄. Uocas ad reꝫmagnificā valde. ⁊ cuius magnitudinisnō ſit finis. Dicā tn̄ ex infinitꝭ pauciſſīaq̄ maria ꝯferebat in corde ſuo de locutionibꝰ dn̄i. Tu ex minimis collige quātuꝫmagna potueris. Interroga pariter quātū voluerꝭ ſuꝑ his oībꝰ q̄ ꝯtēplata ē mēsmarie ſapienter. Uideor aūt ita ꝯuenien
ter inciꝑe / ſi dixero ꝯtuliſſe mariā in corde ſuo. quēadmodū ꝑfecerit oīa q̄ ſibi dicta fuerat ab eo iuxta cognate elizabethvaticiniū Eſt eī magnificētie ꝓprietas. cōſūmatio fortis inchoatoꝝ. ſic̄ ad magnanimitatē ſpectat aggreſſio ꝯſiderata magnoꝝ. Laudans igit̉ ⁊ magnifice gr̄as agēs dn̄o/ cuiꝰ ꝑfecta oꝑa ſūt/ ꝯcinebat inpſalterio hoc de cacordo ꝑ m̄tꝭ iubilū:Diſci. Placent iſta ¶ Mgr̄ Licꝫ aūt deml̓titudine magnificatōis marie ml̓ta ꝑqͥrere. Dl̓ta iā ſane dicta ſunt ſed eo pl̓aſuꝑ ſūt. tāqͣꝫ d̓ īfinito qͦdā pelago cuiꝰ quātitatē nō molis ſꝫ ꝟtutꝭ accipiētibꝰ/ ſꝑ vltra ꝯtingit acciꝑe. Neqꝫ vidimꝰ idcircoab hauriēdo deſiſtere. ſꝫ inſiſtere ad refocillationē aīaꝝnr̄aꝝ. q̄ nō areſcent ſiti. dūfons ortoꝝ. dū puteꝰ aqͣꝝ viuētiū. fluūt īpetu nō impediti de libano cādoris virginei ſcaturiētis in abūdantia de fontibꝰſaluatorꝭ xp̄i ſui. Ceterꝭ qͥppe ꝑ partes datur. marie aūt MHieronimo teſte) ſe infundit gr̄e plenitudo tota. Ideo ſalutat̉ anthonomatice gr̄a plēa. cuiꝰ plenitudinisabūdantiam/ nullus aꝑire ẜmo ſufficiet.Nō eī iā eēt ad̓o mirabil̓ ⁊ āguſta/ ſi ꝟborū āguſtijs clauderet̉ ¶ Diſci. Recte dicꝭOgr̄ audebo nihilomiꝰ ī auxilio plenitudinis gr̄e ſue/ trāſire ad ꝯtēplandā ſapientiaꝫ ꝯtēplatōis ſue. ſapiētiā quā cōtemplata eſt multo intuitū. querā pl̓imade ſę ip̄a. vtinā hͦ ſe ip̄a. vel ab ip̄a liceret.¶ Diſci. Oratu te. ꝑoratūqꝫ cupio/ qͣtinꝰinōī locutione nr̄a/ miſceas vtile dulci.ſpeculationē cū deuotione. nec ꝑ ml̓tosopinionū riuulos effundaris. Dic poſitionē vel q̄ potior; vel ſua nouitate iocundior apparebit. Sciſcitor in pͥmis/ qͥbꝰ ⁊qͦt modis ꝯgnoſcat̉ ꝙ mēs marie ꝯtemplata ſit multa ſapienter. vt ad magnificādū dn̄m. aīa cū exultatione ſpūs moueretur ¶ Mgr̄. Cōgratulor ſcō tue deuotionis ſtudio ꝙ in ampliſſima ⁊ magnificavis nos exerceri materiā. ꝯtēplatōes/ btē⁊ ſapientiſſime ſapiētiū oīm/ ſuadēs recēſeri. nō qͥdē oēs vt impoſſibile recte cēſes.ſꝫ qͦt ⁊ qͣles/ ip̄a dignabit̉ miniſtrare d̓ ſeloquētibꝰ. magnificētiā ſil̓ cū laude mirātibꝰ ⁊ cupientibꝰ. quātū fas fuerit recordari. proteſtatione premiſſa ꝙ ea tātummodo volumus aſſerere / que certa tradit auctoritas fidei. vel que ratio clara conuincit. Cetera vero/ tanqͣꝫ pie opinabilia; a
.I.
.4
B.