Tractatus nonus.
cū qd̓ paulꝰ theologicū fec̄. In ip̄o viuimꝰmouemur ⁊ ſumꝰ. Fas porro ꝯuertibile dicere ē. deꝰ in rebꝰ ſuis ē ꝑ potētiā pn̄tiā ⁊ eſſentiā mō dicto. Sꝫ in aliqͥbꝰ vltra ſimplexeſſe/ ꝯfert bn̄ eſſe. maxīe ꝑ gr̄aꝫ ⁊ gl̓iam. Ethec inhabitatio reſpicit influentiā diuināque ſuꝑaddit̉ ad naturā ⁊ eēntiā. ¶ Manſionis huiꝰ ꝯueniētiā gratuitā. ꝓfecto felixqͥ poſſederit habitualit̓. felicior qͥ actualit̓cū habitū. Sꝫ feliciſſimꝰ qͥ reuelata facietrāſformatꝰ fuerit in eādē imaginē. de claritate in claritatē tanqͣꝫ a dn̄i ſpū actꝰ ductꝰ ⁊tractꝰ ita ꝙ ſentiat ꝑ illūiatos cordis ocl̓os(ſicut imp̄cat̉ apl̓s) ſuꝑeminētē ſcīe/ caritatem xp̄i. hoc ē gr̄aꝫ hāc ꝯiūgentē. ⁊ carā vnitatē ad ſimplificā deitatē. Multi qͥdē ſuntqui hn̄t in habitu. ſicut pueri nouit̉ baptiſati. Multi qͥ in actu poſſident ⁊ exercentdū merent̉. Sꝫ pauciſſimoꝝ eſt ſentire diſtincte ⁊ aꝑte/ nexū iſtū. māſionē iſtā. voceꝫiſtā. ꝓpter occurſatōes curarū in memoria.fantaſiaꝝ in intelligētia. ⁊ ꝯcupīaꝝ (qͣꝫuismīme crimīaliū) in volitiua vel affectiua.Sentiūt hāc gr̄aꝫ inhabitatōis xp̄i ⁊ ſpūſſancti/ qͥ cū apl̓o mēte excedūt deo. qͥ p̄tereaſentiūt oꝑatōeꝫ intra ſe verbi dei. De qͦ dic̄idē apl̓s. ꝙ viuꝰ ē ſermo dei. qꝛ loqͥ pōt cuꝫquolibet. ⁊ efficax ⁊ penetrabilior om̄i gladio ancipite. quē gladiū venit xp̄s mitterein terrā. vt ꝑtrāſeat vſqꝫ ad diuiſionē aīe ⁊ſpūs. vt ferat̉ ſpūs ſurſum ⁊ aīa maneat deorſuꝫ. qd̓ fieri nequit niſi maxīa pax fuerit⁊ ſilentiū tam ſurſuꝫ qͣꝫ deorſuꝫ. niſi p̄tereafuerit diuiſio ꝯpagū ⁊ medullarū ⁊ cogitationū ⁊ affectionū naturaliū ſeſe ꝯplectentiū. Fiat etiā diſcretio cogitationū ⁊ intentionū ſimpliciū naturalit̓ adqͥſitaꝝ vel adqͥſibiliū. ⁊ remaneat in ſentimēto ⁊ exꝑientia/ ſolus felix iſte ⁊ gratuitꝰ deiformis illapſus ⁊ influxꝰ ſpūs ih̓u xp̄i. plꝰ ſuꝑeminēsin ſpū ⁊ mēte ſuꝑ aīam/ qͣꝫ diſtat celū a t̓ra.Dicimꝰ oꝑatōeꝫ vitalē nō ita penitꝰ eſſe eādem in ſpū vel cuꝫ ſpū ⁊ aīa. ¶ Sentiunthāc gr̄aꝫ actualē ⁊ exꝑimētalē. nō qͥdē oēsqͥ digne māducāt corpꝰ xp̄i. ⁊ in qͥbꝰ manetxp̄s ⁊ ip̄i in xp̄o. ſicut mō dicebamꝰ. Sedve etiā cordi hoīs qd̓ prauū ē ⁊ inſcrutabile. qꝛ putauerūt aliqͣ gloriātes in ſe ⁊ habētes cor elatū ⁊ exaltatū/ ⁊ elatos ocl̓os ambulātes ī magnis ⁊ mirabilibꝰ ſuꝑ ſe/ neqꝫhūilit̓ ſentiētes. Putauerūt inqͣꝫ / vel ex cōſuetudīe ſenſuū exercitatoꝝ ſic̄ aliqn̄ fit inhn̄tibꝰ ꝯſuetudinē ꝓphetādi; vel ex diaboli
ca illuſiōe excecāte cor/ iuſto ſꝫ occulto deiiudicio tāqͣꝫ ī ſomno gͣui. ſentire diſtīguere⁊ exꝑiri/ ī ſe regnū dei hͦ intra ſe. ⁊ dicere exſnīa. Defecit caro ⁊ cor meū/ deꝰ cordis mei⁊ ꝑs mea deꝰ ī eternū. ſed mētiebat̉ iniqͥtasſibi. Beata igit̉ ⁊ ter beata ſꝑ hūilitas. quāſolꝰ docet ⁊ dat ille qͥ ait. Diſcite a me qꝛ mitis ſū hūilis corde. Deniqꝫ. btūs vir qͥ ſꝑ ēpauidꝰ ⁊ exultās ī tremore ꝯplēs illd̓ qd̓ eſtoīs hō. Deū time ⁊ mādata eiꝰ obẜua. Nōꝙ timor hūanꝰ mūdanꝰ ⁊ ẜuilis/ ſtet cū caritate q̄ talē oēm timorē mittit foras. Sꝫ n̄illū ꝓfecto caſtū. qꝛ manet ī eternuꝫ. Augetpotiꝰ aſſidue vſqꝫ ad gl̓iaꝫ ꝯfirmatā. ī qͣ firmat̉ ⁊ ſiſtit. Manifeſtū ē igit̉ magnū pietatis ſacramētū. qd̓ manifeſtū ē ī carne. iuſtificatū ī ſpū. ⁊ ē aſſumptū in gl̓ia. Neqꝫ minus mirabilit̓ ī hac ſacra māducatōe ſacramētū hͦ pietatis exhibet̉. qd̓ qͥdē manifeſtūeſt ī ſenſibilibꝰ ſignis panis ⁊ vini velut incarne. ſꝫ ꝑ gr̄aꝫ cū fide ſpe ⁊ caritate iuſtiſicat hoīs ſpm̄. ⁊ quodāmō aſſumit ī gl̓ia qꝛfides dirigit ad imaginē ſpecularē gl̓ie deiSpes erigit vſqꝫ ad int̓iora velamīs eiuſdē gl̓ie dei. Caritas v̓o ſe erigit ſubintrat⁊ app̄hēdit ⁊ aſtrīgit dicēs. Inueni quē diligit aīa mea. tenui eū nec dimittā. Subinde vox eiꝰ ē ſunamitis ad helizeū. viuit dn̄s⁊ viuit aīa mea. qꝛ nō dimittā te. App̄hendā te inqͥt aīa ī caticis ⁊ introduca te in domū mr̄is mee ⁊ ī cubiculū genitricis mee.Felix introductō. ⁊ nota ſūt q̄ ſequūt̉ Queſtꝰ p̄t̓ea magnꝰ ē pietas hͨ/ cū ſufficiētia. Reponit eī cor hoīs ī ſede ſua. ⁊ ī cētro. ⁊ ī locoqn̄qꝫ ꝓximꝰ dū plꝰ ē cor aſſimilatū. depuratū ⁊ illūiatū. cū pondere maioris caritatisExēplū in magnete ferꝝ trahēte. nūc vehemētiꝰ. nūc remiſſiꝰ ꝓ qͣlitate medioꝝ. nā ſicircūliniat̉ ferꝝ ꝑ alliū/ ſuſpēdit̉ vis attractiua. Pietas itaqꝫ ſubinde valet ad oīa:qm̄ reddere docet ⁊ ordinare ꝓut vnicuiqꝫdebitū ē. deo ſibi ⁊ ꝓxīo. ẜm genꝰ oē paſſionū vl̓ affectionū vt gaudeat ſperet timeat ⁊doleat ſic̄ oꝑtet moderate ẜm circūſtātiasoēs. ꝓut ſapiēs iudicabit. ⁊ debita pij cordis armonia ſuadebit ¶ Dicamꝰ p̄terea ꝙmāſio mutua māducātis hͦ ſacramentū cūxp̄o māducato ſaluari nō pōt neqꝫ cogͦſci ſine cordis mentalis motu. Ita enī dicebatbern̄. pluries exꝑtꝰ / ſentire ſe pn̄tiā verbi exmotu cordis. intellige mētalis. Un̄ etſi nōnulli voluerīt hāc māſionē poſuiſſe ſine habitu gr̄e diſtīcto a ſpūſcō; nulli tn̄ negaue
L
M
.H.