Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Tractatus. VIII.

ad ſapiētem. Oīs malus ignorās Ceteꝝpariſien̄. articl̓us habet ita. Si recta voluntas recta. ē error ſupple ſic dicere.Itaqꝫ duo ſunt in hōis liberi arbitrij iudicio. Unū qd̓ eſt recte rōnis. vocaturꝓprie iudiciale ſeu legale. Aliud eſt mo arbitrarie ptātis. Arbiter aūt ſꝑtenet̉ inſequi iudiciū ẜm leges. ſed hꝫ ple facultatē eligēdi ſicut ſibi placuerit. nc̄aūt tale eſt iudiciū. qꝛ pōt inſeqͥ vl̓ īſeqͥ ſue volūtatis arbitrio iudiciū ratōnisDiſcipl̓s Intelligo tale effici ſepe. ꝓpt̓earatio prīcipat̉ volūtati vt ancille ſꝫ ſibicōſulit vt dn̄e Portat tam̄ ſibi lucernā vtvideat qͣꝫl̓r ſit incēdiū vt cogat. imodiuertit ad eiꝰ imꝑiū lucernā ſuā. vel ſuffocat deſerit/ ne luceat actu pleno. Etita qͣꝫuis volūtas vicioſe eligēs / ſit ſꝑ errās in electōe tali arbitraria; oportꝫmen error ſit ratione iudiciaria vl̓ aſſēſiua. Eſt nihilominꝰ vt ꝯīter ignorantiacraſſa vel ſupina. Soluit̉ quēad modumAdaꝫ potuerit peccare. nec tn̄ errore ſeductus ē in rōe ſic̄ in ꝯtinens peccat ꝯͣ caritatē ob hoc ꝑdit fidē / Perſpicuū deniqꝫ factū ē auctoris moral̓ documētum. aliqͥd ꝓponit̉ ꝯfeſtim diſcute qͥd ſitfeſtim v̓go prudētiſſima ſic diſcuſſit. Cogitabat qͣlis eſſet iſta ſalutatō. Magꝭ.Addendū ē cautela qͣtinꝰ a boīs ẜm qͥdd̓lectabilibꝰ nimiū reuellendis voluntasꝓtinꝰ ſe diuertat iſta ꝯſtiterit ſimplicit̓mala eſſe. Pōt aūt in malis ẜm qͥd de triſtabilibꝰ ꝯſiderādis inſiſtere ad paciētiāexercendam. em̄ furātur intellectū ſapientis aduerſitates / quēadmodū voluptates. Habes ꝓinde rationē dicti illiuspͥus inducti te. Iubet apoſtolꝰ. Fugitefornicatōeꝫ. Eſſet hīc ꝯquiſitio de pͥmismotibꝰ ſi qūo repelli debeāt. ſi qn̄ ſciripōt volūtas acceptat iſtos vl̓ refutat ethoc īputabitur ad peccatū mortale. Rurſus ſi ſtat eodē tꝑe temptationis / volūtas peccet in venialibꝰ multis. cum hocml̓tipliciter vitaꝫ eternam mereat̉. Tolleret iſtoꝝ deciſio/ ſcrupulos a ꝯſcientijsplurimis timoratis. Diſcipulus. Sꝫpeto trāſeas ad aliā fallācia q d̓r accedentis. qꝛ ſuꝑ his dubijs alibi tractatū ēplectit̉ in ip̄a accidentꝭ fallacia q̄libet inutilis ꝯiugatio ſeu cōnexio. duꝫ putet aliqͥs excōueniētia vel diſcōueniētia aliqͦ duoꝝ vel pluriū ad vnū terciū cōueni-

ant vel diſcōueniant inter ſe. ſil̓r iſta duovel duo. Mgr̄. Suꝑ hoc aūt tene proregl̓a oēs ſingl̓e volūtates carita vniunt̉ vno tertio qd̓ eſt deus. ipſevniunt̉ inter ſe quātūcūqꝫ viſe fuerāt diſcordare. ſicut de diꝑſione legimꝰ paulibarnabe Diſcipl̓s. Pulcerrimū (permeā fidē) gratiſſima ē hoc theoreuma.verificat plāe psͣ. v̓bū Particeps ego ſuꝫoīm timētiū te. cōſtodiētiū mādata tuaFelix mirabiliſqꝫ vnio pluriū ī deo/ qͣiin vnico medio ꝯnexoꝝ Mgr̄. Quidde pl̓ibꝰ quātūlibꝫ vnitꝭ ꝯiunctꝭ in alioqͣꝫ in deo? Diſcipl̓s Uideo ſimpliciter vniunt̉. fas ē nulle virtutes interſe ꝯiūgunt̉ / ſi in vnica ꝟitate pͥmanexe ſint Mgr̄ Hoc videt̉ difficilius.p̄ẜtim in diuinis videat̉ exceptō fieri.qm̄ pr̄ filius ſpūſſcūs / vniuntur vnaveritate deus eſt ſeu diuina eſſentia eſtaūt aliꝰ pr̄. alius filius. alius ſpūſſcūs. Diſcipl̓s. Subintras aliā fallaciā accidentis. ad quā alie qͣi ſingule reducūtur.quēadmodū fallacia ẜm cām vt cām.ſicut fallacia ꝯſequentꝭ que oēs fere ꝯplectit̉ paralogiſſimus ex locꝭ dialeticis male formatos. Mgr̄. Subit aīm recordatio gn̄alis / me puerulꝰ eſſeꝫ legeiſſequādaꝫ fallaciaꝝ applicationē moraliterad peccata mortalia. ſꝫ abolita ē recordatio ſpecialis Diſcipulus. Dic ſi habesiſtam in promptū vel aliquā affer probabilē Mgr̄/ recordor illius. poſſumꝰ aūt dicere infernalis beſtia/ de mari paſſionū exiens a corde impij qd̓ eſt ſicut mare feruens / hꝫ ſeptem capita. cornua decē. qͥbꝰ impellit ad trāſgreſſiones/nominatim ſeptē. Appropͥat aūt qͦdāmōſingulas ſingulis capitalibꝰ vicijs Utitur ad ſuꝑbia fallacia petitōis principij.Arguēs ita Oīs magnus eſt honoradꝰ.tu es magnus. qꝛ nihil hꝫ qd̓ accepit. ita de nihilo ſui poteſt gl̓iari quaſipͥncipio. Si aūt venerit ad veꝝ pͥncipiū ī ſe ſꝫ in dn̄o gl̓iet̉ Diſcipl̓s. Placet adaptatio. diſcurre reliqͦs Mgr̄Utit̉ adinuidiā fallaciā ẜm non cām vt̓cām. arguēs ſic. nociuū eſt odiendū.Iſte pollet v̓tutibꝰ/ tibi nocet. Tollitem̄ tibi ne ſis in v̓tutibꝰ ſingl̓r honorandus. Ecce virtutes aſſumit ad cauſamodij; que ſunt ad amorē cauſe vere Utitur ad irā fallacia ignorātia elenci. quaſi

H.