Tractatus. Sextus.

offenſe diuine bonitatis ⁊ iuſticie. Lamētū pene hn̄t dānati nō lamentū culpe vt offenſiua fuit aūt eſt diuine iuſticie. qͣliter eſtin viatoribꝰ plurimis inuenire. Quibꝰ p̄ſuppoſitis ex alijs declaratꝭ ꝑ doctores. qͣtuor tibi pn̄tabo theoreumata/ aut ꝑadoxas .i. gl̓ioſas ⁊ vix credibiles ꝓpōnes de lamēto culpe ꝓut eſt offenſiua diuīe iuſticie;Hoc enim ſolū ꝓprie eſt laudabile et meritoriū nec pōt ꝓcedere niſi ab electione libera volūtatis. ¶ Lamentū offenſe diuinequo maius intenſiusqͣꝫ fuerit in ſpōſa/ eomaiorē cauſat in ea ſpūalē leticiā Hoc ſentiebat qͥ cōfitebat̉ dn̄o dicēs. Scd̓m multitudinē doloꝝ meoꝝ ī corde meo. cōſolationes tue letificauerūt aīam meā. Rurſus ſiſimpliciter ad ſimpl̓r ⁊ magis ad magis. ⁊maxime ad maxime ẜm regulā ph̓i/ regulavero xp̄i vera eſt/ ꝙ lugētes cōſolātur/ ꝙ qꝫtriſticia ſua vertat̉ in gaudiū/ ⁊ poſt lamētatiōem ⁊ fletū (teſte ſara iuniore) cōſolatōnē infundit. gͦ magis lugens magis conſolatur. et maxime maxime. ¶ Lamētū offēſe/ tanto magis eſt in ſpōſa. quo fuerit ip̄aꝑfectror in via Patuit in aīa xp̄i ẜm portionem inferiorem. In maria vero ⁊ in paulo ⁊ in ſil̓ibꝰ ẜm etiā ſuꝑioris mētis apiceꝫ.Un̄ iurabat apl̓us ꝙ ꝓpter frēs iudeos nolentes credere/ erat ſibi cōtinuꝰ dolor ī corde adeo vt exemplo moyſi peteret anathema eſſe a xp̄o ꝓ fratribꝰ. qͣſi deletus d̓ librovite. cuius intelligētiam alibi didiciſti Legis inſuꝑ exhortatiōem apl̓i. Gaudete indn̄o ſꝑ. iterū dico gaudēte. Ip̄m nōne putas qd̓ hortabat̉ obẜuaſſe ¶ Lamētū offēſe redūdans in ſenſualitate ſponſe. fortitudinē indicat eo maiorē in ſponſa ceterꝭ paribꝰ. quo lamentū plus ſentit̉ in ſenſibilibꝰPro cuius intellectu cū ſil̓ibꝰ vtilis eſt valde diſtinctio iuncta pͥoribꝰ/ ꝙ lamentū qn̄qꝫ ꝓcedit ab obiectis exterioribꝰ immutantibus pͥmo ſenſus qͥnqꝫ deforis vel alteruꝫde his Deinde tranſeunt ad interiores ſenſus/ qui radicaliter ſunt in corde et in cerebro cōpletiue. et tandē immutat̉ rō inferior. vel ſuꝑior ſil̓ cū inferiore. et hic eſt ꝓceſſus nat̉alis cōior. Aliqn̄ vero fit ordo conuerſus nō aduerſus; ꝙ ex actibꝰ rōis vtriuſqꝫ libere diriuātur immutatōes ad cor carnale. et cōſequēter ad cerebrū. poſt ad ſenſus exteriores vt ad oculos ꝑ lacrimas. autad linguā ꝑ clamores. ⁊ ad manꝰ cōploſiones. et ceteroꝝ membroꝝ diſtenſiōes/ aut

cōtrectationes/ mille modis pro qualitatepaſſionū rōis imperio. Loquitur ꝓpoſitōde hoc ꝓceſſu ſcd̓o. Cuius hec eſt ꝓbatioꝙ maioritas effectꝰ/ atteſtatur maiori fortitudini ſue cauſe. Attamen/ actus actiuo.rum qꝛ ſunt in patiente diſpoſito: poſuit ꝓpoſitio noſtra/ ceteris paribꝰ nō ignoranscōplexiones ſponſe huius/ aut illius varias; ſcd̓m diſpoſitiones ad lamentū vel leticiam. ad metum vel ad ſpem cum ſimilibꝰ.quoꝝ cauſas expedit eſſe cognitas a deuotis. quoꝝ noticiam/ theologi ⁊ oratores accipiūt a ph̓is et medicis. Per rōem qͥdema ph̓is. et a medicis ꝑ exꝑientiam. Qua ſuper re nr̄m habes de paſſionibꝰ opuſculū.Lamentū redūdat eo facilius ad cor ſēſitiuū ſponſe qͦ fuerit ceteris paribꝰ minusin ip̄a de lamento ſolius pene. minus quoqꝫ de reliquis paſſionibꝰ ſenſitiuis/ ratiōecōmodi ſolius. vel incōmodi tꝑalis. Fundatur hec ꝓpoſitio in apl̓ica doctrina. cuiꝰrōem explicat ꝓpōis nr̄e cauſa. Ait nanqꝫapl̓us. ij. ad Coꝝ/ c. vij. Gaudeo non quiacōtriſtaui vos ſed qꝛ cōtriſtaui ad penitentiam. cōtriſtati enim eſtis/ ẜm deum/ vt innullo detrimentū patiamini ex nob̓. Queenim ẜm deū triſticia eſt. penitentiam in ſalutem ſtabileꝫ operatur ſeculi aūt triſticiamortem oꝑatur. Ecce iſta que poſita eſt diſtinctio ſub apl̓icis verbis paucioribuſ expoſita. ꝙ quedam eſt triſticia ẜm deum. q̄dam ſeculi vel ſcd̓m ſeculū. Una vitam qꝛſalutem. altera mortem / qꝛ ſalutis ſuffocatiōem oꝑatur Porro/ tam apl̓icū qͣꝫ noſtreꝓpōnis verbū/ ph̓ica cū theologica rōe mōſtratur. ſi teneamus illud vulgare vel magiſtrale metrum. Pluribꝰ intentus minoreſt ad ſingula ſenſus. Qd̓ ſatiricꝰ aliter explicat. Pectora noſtra/ duas non admittētia curas. Si igitur fuerit occupata diſtractaqꝫ ratio ſuperior cum inferiori/ īmo qn̄qꝫ ſummerſa/ et penitus in vſu ſuo p̄pedita per lamentum ſeculi/ conſequens eſt/ vtvel minor vel omnino nulla fit ad triſticiāſcd̓m deum ſeu lamentum culpe/ liberum.Proportionaliter de gaudio debet dici.Habes ecce quattuor ꝓpoſitiōes que quoquo modo tue petitioni ſatiſfaciant mēteꝑtracto. ¶ Diſcipulꝰ Salubria quidē ſūtq̄ dicūtur. ſuꝑſunt tamē aliqua diffuſiꝰ exponenda. ¶ Non enī rō pͥme ꝓpōnis aſſigͣta eſt. ſed autoritates inducte/ que poſſuntintelligi de gaudio/ non vie; ſed patrie.

Z.

.T.