Super magnificat.

82

⁊ conſequēter ad amorē ẜm alteruꝫ genuscauſe quadruplicis. efficiētis. materialis.formalis. ⁊ final̓. Nō idcirco quiſpiā errauerit ſi dixerit ſubiectū canticoruꝫ eſſe. velamorē pulcritudinis vel pulcrū amorem.Quod vtiqꝫ ſapiētia vidit q̄ duo ꝯiūxit dicens. Ego mr̄ pulcre dilectiōis. Protinꝰergo dū occurrit tibi verbū aliquod in canticis/ ſi n̄ ſonet pulcritudinē in cortice trāſſūptionis. decortica illud. vel enuclia qͦuſqꝫ decor amabilis ⁊ amor decorꝰ pulcer atqꝫ formoſꝰ emineat. ¶ Diſcipulꝰ. EnitarSed quid ex iſtis inferendū cēſes. vtꝝ cōgnitio ſit ſpeculatiua vel practica. ¶ Magiſter. Torq̄t multos/ diuerſos practice etſpeculatiue modꝰ accipiēdi. ¶ Diſcipulꝰ.Da modū qui tibi ꝓbabilior apparet.Mgr̄. Diffinit Ariſtoteles intellectū ſpeculatiuū. ꝙ eſt ſolū reſpectu veri vt veꝝ eſtIntellectus v̓o practicꝰ dicit̉ ꝯfeſſe ſe habens appetitui .i. ꝯformis ⁊ ꝓtenſus in appetitū cuiꝰ obiectū eſt non ſolū verū ſub ratione veri ſed ſub rōne boni. Deinde concludit ꝙ methaphiſica eſt tm̄ ſpeculatiua.ars aūt ⁊ prudentia ſunt practice. qꝛ reſpiciunt voluntatē reſpectu factibiliū vel agibiliū. nec ſiſtunt in intellectiua cognitione ſola. Sed theologia ſcrutat̉ ꝓfundiꝰ que ſup̄maꝫ ſcientiaꝝ ſeip̄am aſſerit. ⁊ in dei dilectione ſuꝑ oīa finē ſuū ſtatuit. Nā finis legis eſt dilectio. Et iō ſane debuerat ꝯſentire de methaphiſica ph̓us. ꝙ non in cognitione nuda prime cōſiſtebat. ſed ad eiꝰ dilectionē extēdebat̉. Alioqͥn deformabat pulcritudinē methaphiſice/ caudā eiꝰ pulcerrimā (q̄ eſt finis diuīe dilectionis) euellēdo.Datus quoqꝫ fuiſſet ī reprobū ſenſum. qͥcū deū cōgnouiſſet. nō ſic̄ deum gl̓ificaſſetnec amaſſet. nec gr̄as egiſſet. Dic̄ tn̄ ī ethicis de ꝯtēplatiuo felici ꝙ videt̉ dei eē amātiſſimꝰ. qꝛ cognitionē eius deſiderat. Qualit̓ oro fieret ꝯiūctio optīe potētie rōnaliscū optimo obiecto deo ꝑ ꝯtemplationē/ ſinon inde dilectio ſeq̄retur. ſi vel obſiſteretꝑuerſitas voluntatis? Uocāt aliqui theologiā noſtrā. nec pure ſpeculatiuā. nec oīnō practicā. ſed affectiuā. qd̓ epitheton aptiſſime noſcit̉ theologie miſtice cōuenire.Diſcipulus. Perſpicuū eſt illud quodloq̄ris. nec a ph̓o negandū. qͥ dixiſſe legit̉.Inueni te primā cauſam. fac me tibi placētem virum. Quid inde vis cōcludere manifeſta? ¶ Magiſter. Cōcludo ꝙ vel me-

taphiſica eſt practica ſciētia. vel ꝙ nō omnis intellectꝰ ꝓtenſus in appetitū ſeu volūtatem/ diceret̉ practicꝰ. ¶ Diſcipulꝰ. Itaſeqͥ videt̉. ¶ Magiſter. Eſſe debet igit̉ deintellectu practico ſermo reſtrictior. vt ſolū dicatur practicꝰ/ dū ad factibilia ⁊ agibilia inferiora ꝯuertit̉ ꝑ extēſionē in affectū⁊ in effectū oꝑationis huiꝰ ꝯſiderando relationē ad fines ꝓximos nō ad ſup̄mum qͥdeꝰ eſt colendus ⁊ amādus. Propterea ſicbeatitudo dicenda eſt ſpeculatiua. ſic theologia ꝓprie accepta. ſic hec ſapientia canticoruꝫ. cuius finis eſt amor pulcer ſpōſi adſponſam. terreuo quolibet amore calcato.Sic vbilibet ars amoris terreni. vel anīalis practica. Ars itaqꝫ diuīalis amoris ſeufruitionis/ ſpeculatiua dicet̉. velut prima ⁊altiſſima ſcientiaꝝ. quā imitat̉ metaphiſica philoſophantiū. Sed vbi deſinit ipſatheologia ꝑ fidem ſumit exordiū. per ſpeminſuꝑ ⁊ amorem cōſiderans deū ſicut amabile ⁊ pulcerrimū. ⁊ qui iuxta verbum ſpōſe eſt deſiderabilis. imo fons ⁊ origo radix⁊ parēs omīs pulcre dilectioōis. ¶ Diſcipulus. Et ſi ꝓpero cogͦſcere ſinguloꝝ ꝓprietates mēbroꝝ. q̄ ſponſo tribuunt̉. ⁊ ſponſeſub tropicis locutiōibus/ trahit̉ tamen neſcio quo pacto mens illud attingere quodmodo dixiſti de dilectionis vel amoris origine? ¶ Magiſter. Iure euī trahitur namhͦ cognito. cetera mox patebunt. qͣꝫuis heccognitio ẜm ꝓceſſione theologicaꝫ incipiat ꝑ fidem a pulcritudine prime cauſe/ adpulcritudines effectuum inſinuādas; viephiloſophie nō aduerſo ſed conuerſo.:¶ Diſcipulus. Acceptus erit iſte modus fidelibꝰ. Proſequere. ¶ Magiſter. Pulcritudo prima nobis per fidem relucet in beatiſſima trinitate. Tradit enim fides ꝙ pat̓in diuinis eſt mens ſiue memoria fecundaoīum intelligibiliū. ad quā paternus intellectus ꝯuertens aciem/ gignit ex ſe verbuꝫexp̄ſſiuū oīum intelligibiliū. Hoc eſt illudverbum quod erat in principio apud deū.per quod omnia facta ſunt. Hoc verbumeſt naturalis imago patris. eadem eſſentialiter cum patre; ſola relatione ꝑſonali ꝑſonaliter ab illo diſtincta. Et quoniam imitatur perfectiſſime patrem/ ſuꝑeſt vt dicat̉imago pulcerrima vel ſpecioſiſſima patris⁊ ita dilectiſſima a patre ſe teſte qͥ ait. Hiceſt filius meus cariſſimus. in quo mihi bene complacui. Cum v̓o pat̓ cōmunicaue-

Ll. 2.

M