De canticordo.

ꝑcuſſionem inſtrumentoꝝ muſicoꝝ in qͥbus fit reſonantia. que licet fiat in rebꝰ nōanimatis. nec vllo modo libertatem habētibus dicūtur tamen hec cantica libera. qꝛſunt ſaltem mediate a libero imꝑata. Exēplum de ſagitta q̄m ad occiſionē hominismiſſam dicimus libere moueri. ꝓbatio qͥamors inde ſecuta/ libere facta iudicatur etpunitur. ¶ Quo circa patet reſponſio/ curpoſſunt inter cantica noua numerari. īmoet dici meritoria/ multa que carent ſenſu qͣꝫto amplius ea que cū aliquo ſenſu fiunt. etcū quadam inclinatione ſpontanea. nō ſic̄in pueris eſt. nam et bruta ꝑticipāt aliquatali ſpontanea licet non libera motione qꝛnon ita ꝓrſus agūtur quin coagant. Tanta deniqꝫ viget in aliquibꝰ eſtimatiue v̓tutis claritas/ vt ꝑticipes eſſe libertatiſ ⁊ diuihauſtus (vt de apibus poeta dixit) videantur. Et vnde hoc ſi nō ex lege diuinitatis aDioni. tradita. ꝙ infimis ſuꝑioꝝ cōiūgūtur ſuꝑma inferioꝝ. quēadmodū igitur cōuenit ſpūs humanus cuꝫ angelis in apicementis. ita ⁊ brutalis cognitio cū hominiſimaginatiua virtute ¶ Placeat vltra progredi. videbimus ꝙ nulla penitus oꝑatioin vniuerſo qͣꝫtūcunqꝫ naturalis habeaturquin relata ad pͥmū pͥncipiū/ dicat̉ ⁊ ſit libera/ tanqͣꝫ ab eo liberrime ꝓducta. Et ita q̄libet oꝑatio laudabilis ē ⁊ collaudāda. Sicut eleuati ꝓph̓e/ cōſiderantes omnia in ordine ad ſuū pͥncipiū/ collaudare dixerūt ipſum deū ⁊ ad collaudandū ⁊ bn̄dicendumcōgratulando cōplacendoqꝫ ſunt hortati.Que ꝯſideratio qͣꝫ late pateat ad cātica cordis noſtri / ſciet cor illius qͥ ex ſententia dicet cum ꝓph̓a. Uiam mandatoꝝ tuoꝝ cucurri cudilataſti cor meū. Quale ſalomondicitur habuiſſe latū nimis. Quāto amplius illa beatoꝝ beatiſſima cui ꝯueniebat illud Iſaie. Tunc videbis et afflues ⁊ mirabitur ⁊ dilatabitur cor tuū. que in omnibꝰet ſuꝑ omnia videbat ⁊ audiebat cantantēfiliū ſuum dei verbū. ¶ Inuenimꝰ p̄terearōes alias in pueris/ cur ad eccleſiaſtica cātica mancipātur qͣꝫuis nōdum plenus ſit īeis vſus rōnis/ pͥmo qꝛ tollitur ociū inersqd̓ multa mala docet Dehinc habitꝰ tonꝰfacilius adquirit̉. Recondit inſuꝑ memoria ſibi cantica que poſtmodū meliꝰ intelligentur. dum quaſi ruminanda deducta fuerint addētes pie meditatiōis et iudicij rōnis. Uidemus ita fieri circa diſciplinas a

lias. vt in grammatica pueri cōmendantdonatuꝫ cuius nulla eſt ī ip̄is tūc intelligētia. Adde ꝙ aſſiſtentes magni/ recipiūt huiuſmodi cantica pueroꝝ ad eleuatōem mētis in deū. Faciunt inſuꝑ illa cautica ſua eſſe dum ea vel p̄cipiunt/ vel inſtituūt/ vl̓ apꝓbant/ vel ip̄is ſemet afficiunt. qͣꝫuis noneſt omnino tollendum qualecunqꝫ meritūab ip̄is pueris. qui gratiam baptiſmalemhabent. et quoꝝ angeli ſemꝑ vident facieꝫpatris. Qui deniqꝫ ꝑui. non ꝑuo qn̄qꝫ affectu ferūtur in deū. ſicut de ſe refert Auguſtinus. Nam euenit ibi eſſe plus affectionisvbi minus cognitionis naturalis poſitū ēPatet in aīalibꝰ ⁊ feminis. ¶ Caderet hicquerimonia/ nullis ꝓ ſua indignitate verb̓explicanda/ de peſſimis ſeductiōibꝰ puerorum. quoꝝ puritas vt angelica venerari ſeruari qͣꝫ deberet. qͦs ad cantica modeſta ſctāqꝫ. iuxta etiā ph̓i traditiōem/ oꝑtebat inſtitui. Sed ve et ve carni ⁊ ſanguini. qm̄ preter ⁊ vltra corruptiōem naturalem ꝑuerſeoriginis/ gaudet malignans flagicioſitasmaioꝝ/ demergere collo tenꝰ ꝑuulos in ſcenoꝝ gurgitem verboꝝ factoꝝ ⁊ canticoꝝ.Conſolatur tamen apl̓us electos dei quibus dicit. omnia cooꝑari in bouum. mirꝭprorſus ⁊ incomprehenſibilibꝰ modis Etquemadmodū de veneno cōponitur tyriaca. ſic ꝑditio maloꝝ ſaluatio fit electorumFit demū oꝑatio eadem (vtputa canticuꝫoris puerilis) vni ad vitaꝫ. alteri ad mortē.ac ꝑinde diuerſis reſpectibꝰ. idē canticū vita et mors noīatur. ¶ Surgit alia dubitatio/ Ponendo differentias cantici cordis⁊ oris. Dictum eſt/ canticum cordis eſſe liberum et intrinſece. ac perinde laudabile ⁊in noſtra poteſtate. videtur exꝑientia contradicere/ cum querelis deuotoꝝ frequēterlamentantium illud de pſalmo. Cor meuꝫdereliquit me. Nam cur ꝓ magno et precipuo dono loquitur Dauid ad dn̄m. Inuenit ſeruus tuus cor ſuū vt oraret te. ſi paſſiꝫoībus hoc cōcedi videret. Suꝑaddit̉ obiectio nō minus plena murmuris apd̓ ml̓tos. dicit̉ enī. ¶ Si canticū cordis ſuffic̄apud deū. cur addita ſunt tot cātica oris q̄corpus atterant ſua multiplicatiōe et mentem diuertūt a ſua deuotiōe. ⁊ nō niſi faſtidium frequēter ſua repetitōe nauſeāti cauſant. ¶ Eſt alia qō ſuꝑ mō traditiōis nr̄ede canticordo nouo. q̄ videtur ſua uouitate vel arrogans vel inutilis vl̓ ꝯficta vl̓ ver

K