De rōne canticorum

ſualitate ſua/ ſub typo vel agar vel bale etzelfe. Nōne ſenſualitas generare dꝫ ſpūi ꝓlem virtutum maxime moraliū quaſi ī ſeruitute. Neqꝫ enim habet libertatem eſſentialiter. ſed qualem dūtaxat ſibi cōicat̉ a ſpiritu. ¶ Suꝑ his itaqꝫ cōiugijs in eadē ꝑſona humana/ grande ſilentiū eſt apud expoſitores canticoꝝ. qui de ceteris miſticisplurima diſſeruerunt. Greg. et Beda de eccleſia et xp̄o. Nicolaꝰ de lyrā de ſynagoga ⁊deo. Bern̄. de aīa et verbo et aliquā de hūana natura ad filij ſuppoſitū. G. pariſien̄. d̓vtriſqꝫ ꝑ declarationes et diſtinctiōes magiſtrales ꝑ quales ve fertar ſanctus Tho.hic inceſſit diſtinguendo multiplex oſcl̓mmultiplex vber. et oleum ⁊ vngentum. ⁊ itade reliquis que dilatant materiam. Origenem non habemus quē Hiero. in hoc opere teſtatur. nedū alios viciſſe. ſed ſeip̄m.¶ Ceterū de matrimonio p̄lati cum eccleſia domina ſua quā fecundat ſpūſſanctꝰ etip̄e cuſtos eſt eius typo Ioſeph ad Mariam. Rurſus de cōiunctione angelice nature cū deo non legimus expoſita hic ꝑ cōtexta ſeriem cantica. ¶ Quid p̄terea ꝙ amoris lingua Bernardo teſte) barbara eſt nōamantibus. ſed qualis eſt precor amantibus? ſane difficilis cognitu ꝑ hec cantica.ſi non eam efferat familiarem diuturna cōuerſatio. Occultat enī ſe ſub enigmatibuset figuris loquitur ꝑ interiectōes voce nūcincognita. nūc interrupta. nūc de r̄pēte abhoc in alterum. quaſi ſine lege vel ordīs vl̓ꝓpoſiti tenacis vel ſequele ſemet tranſfertqn̄qꝫ variatis verbis ſenſum retinet eundem. aliqn̄ ſenſus plurimos vnico v̓bo cōcludit. ¶ Deterret nos hec cōſideratio pleniorem de canticis canticoꝝ temptare ſermonem in hoc opuſculo tertie ꝑtitionis. qͦtheologia poſt hiſtoriam ⁊ ph̓iā aſſumpſitoriginem cantici diuinalis in caritate radicati non cōpletam dare cognitiōem. q̄ necmagnis voluminibꝰ expletur. addito ꝙ vnctio plus in hoc docet qͣꝫ lectio. plus deuotio qͣꝫ demonſtratio/ plus deſideriū feruēsin affectu/ qͣꝫ ſtudiū vehemens in intellcūqͣꝫuis vt p̄notauimus aſſidua diuturnaqꝫmeditatio ſit neceſſaria. que valefiat ceterꝭomnibꝰ curis/ impleat illud. Uacate ⁊ videte Et iterum. Guſtate et videte. ducat aīamoportet deus in ſolitudinem vt ibi loquat̉ad cor eius ⁊ lactet eam et impleat ſolatiocum germine ſctō. ¶ Concludentes ad ex

tremum dicamus ꝙ in amoris hoc cāticoet exercitio/ ſupra quodlibet aliud verſat̉ luſus noſter ꝑabolicus pueroꝝ in foro. quinūc ad ſaltum. nūc inducit ad lamentum.Primū ſub cōſūmandi ſpe cōiugij in gloria. Alterum ſub formidine pennalis r̄pudij. vt exultatio ſit cū tremore. Plāe timorinſtar corde ſonātis vbi cor viciſſim ſꝑe dilatatur/ mox timore conſtringitur. ¶ Hocautem agere eo facilius philocaptus in amore dei quo (ad exemplum amoroſiſſimiAuguſtini) altius miſteria diuinitatis ⁊ familiarius miſeriam humane fragilitatꝭ fuerit ꝑſcrutatus. dum neſcit homo qͣ diſtrictiōe qd̓ agit iudicetur. nec quo fine terminetur Ue etiam laudabili vite hominuꝫ ſiſemota pietate iudicetur. Hinc Auguſtīofuerunt ꝓfundiſſime ꝓ pia matre lacrime.Hinc ſibi iam ſeni fuerunt lacrime panesdie ac nocte. amariſſimam quoqꝫ legit̉ ⁊ lugubrem p̄ ceteris ſue ſenectutis iam peneextremam duxiſſe vitam. ¶ Crediderit aliquis forſan hoc Anguſtino ꝓpter obſidionem ꝓprie ciuitatis eueniſſe multo ampliꝰꝓpter iudicioꝝ dei formidinem anxiebaturarbitror. ſciens nō magnū eſſe ſi cadunt peritura menia. et ſi moriūtur morituri. conſiderabat ꝙ leticie ⁊ triſticie ꝓ tꝑalibꝰ vaueſunt et nihil ſi cōferantur eternis. Erat nihilominus in pace mentis/ amaritudo ſuaamariſſima in ſūma deſperatiōe ſūme ſperans. ¶ Poſſet ex p̄miſſis gamma miſticūquod in quinqꝫ voces affectuū ẜm quinqꝫvocales litterarū alibi diuiſimuſ ad tres reduci velut in trigono ſeu in tricordo adexemplar aliqd̓ beatiſſime trinitatis Timorcū meſticia oriens ex cōſideratione patrisreprobantis. Spes cū leticia ex cōſideration verbi redimentis. Pietas ſeu comꝑaſſio ſui et alioꝝ ex cōſideratione ſpūſſanctiſubinde cōſolantis. Un̄ verſus. Spes timor et pietas reſonant in carmine cordis.Tres et ad has voces gamma referto nouum. Dat ſpes diſcantum mollem. tremoreſt tenor atqꝫ. Vt cōtratenor eſt compatiēſpietas. Cor aſſidue cordas ſymphonia cōcors. Huic fit ei qͣꝫ chorus cōcinit angelicꝰIta tandem oꝑtet gaudere cum gaudentibus/ et flere cū flentibus. ſi nō voluerimusimproperiū ferre quale notauit xp̄s aduerſus reprobam iudeoꝝ generatiōem ſub ꝑabola pueroꝝ in foro clamantium. Cecinimus vobis nec ſaltaſtis. lamentauimꝰ nec