Originali rōne.

numeroſa vox amoris. vel amor numeroſus. vel numerus amoroſus. ¶ Additū eſtde ſpēbus amoris poſt dīnam. qm̄ vnꝰ eſtnaturalis cōuertibilis cū ente. alter aīalis.alter rōnalis. alter intellectualis. quoꝝ cōdio naturaqꝫ deſcripta ē. Porro de creatoamore ſuꝑnaturali/ de caritate quā qui habet manet in deo et deus in eo. De amorequoqꝫ nuptiali dei cū hoībꝰ/ verbū nulluꝫ.in quo tn̄ et ſuꝑ quem fundātur cantica cāticoꝝ q̄ eꝑitalamia noīamus/ ⁊ canticū diuinale ¶ Erat aūt ab initio pͥncipal̓ intentio facere verbū cōſonāter ad xp̄i ꝑabolamde cantico duplici. vno ẜm ſaltatiōem velexultatiōem. altero ẜm lamētatiōem ⁊ plāctum et hoc nō ſeculari ſeu ꝓphana vanitate ſed xp̄iana pietate. Cōuerte fideles oculos ad xp̄m videbis affirmo tanqͣꝫ in exemplari pietatis ip̄m duplex hoc cantici genꝰreſonaſſe. nam et exultauit ſpūſctō raptꝰ advocē patris intus ſonātē cū clamauit. Cōfiteor tibi pr̄ celi ⁊ terre. qꝛ abſcōdiſti hec aſapiētibꝰ et prudētibꝰ. ⁊ reuelaſti ea ꝑuulisIta pater ſic placitū eſt ante te. Rurſuſ italamentatus eſt ⁊ planxit vt cōq̄reret̉ palā:O vos oēs qui tranſitis ꝑ viā attendite videte ſi eſt dolor ſicut dolor meus Talia colligimus hic duo cantica. vnū exultationisaliud lamētationis. ad qualia nō hūit philoſophia ſcrutādo venire. quoꝝ quodlibꝫfundatur in amore. nō qͣlicūqꝫ ſed caritatꝭet amicicie deiformis. ẜm oppoſitas tamēet diuerſas rōes. vna ē diuinalis adoptio ⁊deſponſatio. altera reprobatio ⁊ repudiatōNihil pͥmo cantico melius. iocūdius. beatius. Nihil ſecūdo deterius. inſuauius. infelicius reꝑitur. Primū cecinit Salomōin canticis. et Dauid pluribꝰ pſalmis. Alterū Ieremias in trenis. et Iſaias ibi. Cātabo dilecto meo vbi d̓ repudio canit̉ ſynagoge. ¶ Nunc aſcendat theologia ſupraph̓iam non inchoans ꝓceſſu ab infimis īſtar ph̓ie ſed a deo pͥmo oīm principio. adqd̓ attingit vtiqꝫ ꝓceſſus pͥor ph̓ie. Et dicamus vltra ph̓iam ꝙ deꝰ ip̄e tanta pietatꝭdignatione. tanta caritatis bonitatis qͣꝫ dilatatione humanam dilexit natu rā/ vt eaꝫformaret ad imaginem et ſimilitudinē ſuāqtūs ſui ꝑticeps eſſe poſſet. ⁊ ita particepsꝙ eidem iungeretur feliciſſimo federe nuptia li ſicut ſponſa ſponſo ſuo/ qua dilectiōeet caritate/ nullā diligibiliorem/ nullam cariorem eſtimare poteſt cor humanū ¶ Po

ſuerunt nec negamus aliqͥ ph̓antium magis eleuati et diuinitus illuſtrati ſicut Areſto. ꝙ vltima felicitas hominis cōſiſtit indei cōtemplatione. nec vt arbitror ſeq̄ſtraſſet amorē eius. nihilominus cū cognouiſſent deum/ non ſicut deū glorifiauerunt neqꝫ grās egerunt. et qͥd inde ſecutū fuerit pudet recordari qd̓ apl̓us aꝑiat. Amabāt deivirtutem/ illuſtrantem intellectū. ſed ip̄amque ſanaret que corrigerꝫ q̄ rep̄hēderet affectum (dicit Augꝰ) non amabant. ¶ Amplius ip̄i ph̓i qͣꝫuis aliquē hominis amorem ad deū ponerent et debitū ſcirent/ nullo pacto tamen valuerunt attingere vel ſuſpicari ꝙ mutua eſſet amicicia p̄ſertim ſpōſalis/ dei ad hominē. et econtra. qualeꝫ nobis reuelauit theologia/ fundata in caritate de qua eſt illud Caritate ꝑpetua dilexi teNō enim quilibet amor dici meretur amicicia ẜm philoſophū. ſed ille quo ſibi mutuo cōicant et cōniuunt et cōgratulantur ⁊conniūtur amātes. quale aliud neqꝫ Plato dicens deū nō miſereri hoībus. nec Areſto. redemptionis ignorās miſterium. necaliud omnino fas habuit ſine fide. ¶ Tētemus nūc de canticis exultationis ⁊ lamētationis aliquid dicere qd̓ ſit ſupra nō cōtra philoſophiā. que duo cātica notās quidixit Mīam ⁊ iudiciū cātabo tibi domīe.Hec autem eſſe iam tetigimus. vnū nuptiale qd̓ epitalamiū noīatur. aliud repudiationis reprobe qd̓ infernale dici poterat.¶ Oportet igitur vt a nuptijs carnalibꝰ figuram accipiamus/ nō diſſonāter ad apl̓m/qui loquens de corꝑali mr̄ionio Sacriinqͥt hͦ magnū eſt. in xp̄o dico et eccleſia¶ Sunt vero litteraliter tres modi deſpōſationis. vnus viri cū libera. alius viri cū ancilla. tertius viri cū dn̄a Ultimū hunc modū tenuiſſe videt̉ ſolus Ioſeph vir iuſtuscum vxore ſua Maria Primū legimus inAbraam cū Sara qd̓ quotidianū eſt. Alterū ip̄ius eiuſdem cū Agar ancilla/ ſicut īIacob duplicē hunc modū reꝑieſ reſpectuLye ⁊ Rachel liberaꝝ. quibꝰ additū eſt ancillarū vtriuſqꝫ cōnubiū. ¶ Ueniamus admiſteriū. figurauit nanqꝫ mr̄ioniū Ade cūEua cōſorte ⁊ libera cū adhuc nō peccaſſētcōiūctiōem dei cū aīa ſctā. etiā ſi nō fuiſſetincarnatio filij dei ſubſecuta. Figurauit inſuꝑ ẜm apl̓m cōiunctōem xp̄i incarnati cūeccīa cuiuſ caput eſt et cōſors in natura Figurauit cōiūctōem humane natupeo

Ggi 2.