De canticorum
bonum qͣꝫ malum. Qui facit angelos ſuoſſpūs ait psͣ. Dicuntur et hoīm ſpūs eſſe. īmo ⁊ brutoꝝ. ẜm Eccīaſtē. Extēdit̉ ad vētos ⁊ ſpūs ꝓcellarū. Accipit̉ ſpeāliter a medicis ſpūs ꝓ inſtrumēto ꝓximo viuēdiⁱ mouendi ⁊ ſentiēdi in aīalibꝰ. et eſt fumoſitasſubtilis ꝓcedens a corde. Quid tandē ml̓tis immoramur. cū nomen ſpūs ad omnēvim impulſiuam ſubtilē et maxime ſecretāextendat̉ Quo fit vt oīs amor dicat̉ ſpiritꝰQuid enī ſubtilius. qͥd vehemētiꝰ ad mouendū vel impellēdū qͣꝫ amor. Inde illudAugꝰ. Pondus meū/ amor meꝰ. illo ferorquocunqꝫ feror. Hinc valerius noīat amorem nedum ſpūaliter ſed ſpm̄ ſctm̄. Et qm̄in omni reꝑitur amor qui eſt virtus quedam motiua et impulſiua ꝓut continuo docebimus. pulcerrime et diuine cōcluſit psͣ. Omnis ſpūs laudet dominum:Tanqͣꝫ diceret. omnis creatura amet te deum creatorem ſuū adoret et pſallat nominituo altiſſime. Metaph̓icalis demum ratōcōcludit totū iſtud vniuerſuꝫ recte dici monocordū diuine ſapiētie. In quo delectat̉ludēs ab initio: cuius monocordi/ amor ēvnica corda. Hinc apud Boe. ph̓ia canit.O felix hoīm genus ſi nr̄os animos amorquo celū regitur regat. Quid hec tibi ſonare videtur optatio niſi canticū liberi arbitrij nō diſſonare mūdi totius monocordo(ſola quippe diſſoua ſibi volūtas eſſe pōt)que ꝑ ſupͥmū ſaltem deū nihilominꝰ ad cōcordiā ꝑ iuſticie amorē ordinat̉ ¶ Pergatigitur de inceps cōpoſitio nr̄a loq̄ paucad̓amore tanqͣꝫ de intelligibili quadā voluntate. q̄ vitali ſuo pulſu/ ꝑcutit aures cordisintellectuales nō abſqꝫ ſuaui melodia / dūamori ſua numeroſitas adiūgitur. Et in pͥmis reſpiciētes ad exēplar vel ideam amorꝭ creati/ nō ponimꝰ ꝑ fidē edocti talē aliqͣꝫideam ſeꝑatam q̄ nō ſit deus quō redarguit Plato. Areſt. Cōcedimus tn̄ ꝙ omnia q̄facta ſunt/ ſicut in verbo vita erant/ ſic ī ſpirituſancto amor erant ſuo modo. Nam etamor ip̄e vitalis eſt. Ponit inſuper fides amorem in deo eſſentialem ponit ⁊ ꝑſonalēquoꝝ vterqꝫ reſpectu creaturarū idealis dici poteſt Sed qua ꝓprietate loquēdi/ quali rurſus diſtinctione vel reali vel formalivel modali vel ſolius rōnis nō eſt p̄ſentisinquiſitionis. Qualiter porro ſit in diuīatrinitate. vox pa tris ip̄e filius verbū eius/qualiter amor amboꝝ ſpūſſctūs cū quodā
numero vt conſequēter ponat̉ illic muſicaſuauiſſima que ē amor numeroſus nec audemus nec voluimus aliqͣm in verbis nouitatem aperire/ que nō a ſacris litteris ſitexp̄ſſa. nobis quippe ad ſolam hanc regulam loqui fas eſt ¶ Amor creatus ꝓducit̉a tota ttinitate ẜm triplex genus cauſe efficientis. formal̓ vel exēplaris. et finalis. appropriatiue vero cauſaliter a patre. exēplariter ꝑ filiū. et finaliter ⁊ cōicabiliter in ſpūſancto. Eſt aūt amor iſte creatus inclinatio quedam/ pondus/ coaptatio/ tendētia/motio/ cōueniētia cuilibꝫ indita rei ad bonum et in bono hoc a pͥmo bono appetibili deo. qͣtūs inde quelibet res ſic tracta ⁊ inclinata/ reuertatur ad ſuū appetibile pͥmūquaſi circulo quodaꝫ intelligibili. Et hocmediate vel īmediate. Sic intelligi pōt ꝙmonas genuit monadem ⁊ in ſe ſuum reflectit amorem. vel de beata trinitate ẜm aliquos aut de mundi ꝓductiōe tā maiorꝭ qͣꝫminoris ẜm alios. ¶ Rurſus amor creatꝰquadruplex eſt. naturalis. aīalis. rōalis. intellectualis. quibꝰ addit dioniſius amoreꝫincreatum diuinalem Naturalis amor inſitus eſt et imp̄ſſus in re qualibet tanqͣꝫ ſil̓itudo ſue cauſe que eſt amor diuinus qͦ motus eſt deus ſe cōicare rebuſ. Sic amor naturalis tantundem eſt in qualibet creatura quam habet de eſſe vel natura. ſicut enīens et verū/ ſic ens et amor cuius obiectuꝫeſt bonum cōuertūtur/ vt ꝓprie paſſiōes cūſubiecto. Antique dictum eſt. Bonum eſtqd̓ omnia appetunt et amant Et ita oīa vtetiaꝫ materia pͥma ꝓprie nihil poſita/ ametformam vel appetat vt mulier virum. ⁊ turpe pulcrum. et formam informe. neqꝫ eniꝫmateria putanda eſt pure nihil. Alioquinqualiter eſſet pars eſſentialis compoſiti.¶ Dicitur tamen ex ſe nihil eſſe ſupplendumeſt formale/ quale cōmunicat ſibi forma.Amor p̄terea ſicut imp̄ſſus eſt ab amore pͥmo/ ſic in ip̄m reflectitur. Si enim creatura nequit fieri neqꝫ cōſeruari ſine cauſa efficiente ⁊ cōſeruante/ cū finis ſit cauſa principij mouens efficientem Nōne magꝭ īnitetur creatura cāe finali qͣꝫ efficiēti. Nonnep̄terea nonnulli ph̓antes negātes creatōeꝫreꝝ a deo nec cauſam eaꝝ ſufficiētem. poſuerūt nihilominus ip̄m eſſe finē eaꝝ cuiꝰgr̄a ſunt ⁊ agunt et mouētur. Spectāt adhͦ dicta ph̓oꝝ ꝙ appetibile mouet appetitū circulo quodā. ꝙ deus ſtabilis manens