De. monte.
percipientes cerui odorē/ ꝑ veſtigia eiusaut qͥ nō ſunt venatici ſed ignobiles ⁊ craſſi corrodentes forte cadauer aliqd̓/ talesnō inſequūtur ceruū niſi forte ad modicūſpacij. et hoc ideo quia alios vident currētes quatuor. ideo currūt ⁊ ipſi? Sed citiꝰceſſabūt. tanqͣꝫ eēt ſtupefacti de alijs qͣtuor quare ſe in vanū currēdo vexarēt. nō eīſentiūt qd̓ iſti ipſi autē ꝯtinue ad cadauera corrodēda ſunt intēti. ¶ Comparetisnunc habētes bonū dei odorē de bonitate. de gl̓a celi / iſtis qͣtuor canibꝰ venaticis.Alios autē mundanos nihil de dei bonitate ⁊ gloria celeſti ⁊ ceteris ſentiētes alijs.apitulum. XIIII.Legere vel audire ſctōruꝫ vitas/ multumprodeſt ad contemplatōem.¶ Ed etiā amorē iſtū mundanū/ depellūt ⁊ remouere habēt ab hoīe/ſacra ſcriptura ⁊ ſctōꝝ exempla. lecta deuote ⁊ audita ⁊ ſedule recogitata De quo tradere exēpla nō eſt neceſſariū: ſunt enī ſinenumero qͦtidieqꝫ experimur in ꝑſonis ſetradētibus ad vitā meliorē ſalutēqꝫ ſuaꝫdiligēter pēſantibꝰ ¶ Accidit ſepe ꝙ triſtꝭfrigidus aut certe tentatōnibus vexatusaliqͥs accedit ad ſermonē. aut ad alicuiuslibri lectōem ⁊ ſubito nec trāſibit hora ꝙint̓ verba que inibi audiet leget aut reſpiciet/ ipſe conſeq̄tur leticiā quandā ⁊ ſctm̄calorē ⁊ a ſuis tentatōibꝰ liberatū ſe ſentiet ¶ Et cognoſco ꝙ reꝑiens ſe induratuꝫcorde ad hn̄dā deuotōꝫ ſi applicauerit alicui ſalubri doctrina aut vite alicuiꝰ ſctī vl̓ſctē/ ſatis facil̓r ſentiet internā dulcedinē:⁊ citius qͣꝫ ſi niteret̉ ad iſtā hn̄dā ſine medio tali .ſ. ꝙ ſimpl̓r ſe daret ad cogitandūde dei bonitate? Nec miꝝ ẜm ꝙ btūs grego. de hoc adducit exēplū Experiētia docet/ qꝛ ſolis rotā ⁊ eiꝰ ꝑfectā claritatē intueri nō poſſumꝰ ſꝫ ip̄m videmꝰ in mōtibꝰ inquibꝰ reſplendet̉. ſimili mō percipimꝰ deiclaritatē ⁊ eꝰ dignitatē in ſct̄īs ſuis vbi mirabilis relucꝫ ¶ Ualēt etiā ⁊ oꝑant̉ ad obtinendā deuotōeꝫ iſtam/ ſctōꝝ merita qͦꝝdicta recitātur ⁊ deuote recipiūtur. cū qͥbꝰtali mō quodāmō loqͥmur. eoꝝ ſcripta ꝑlegētes ¶ Sic ergo pꝫ qͣꝫ ꝓficuū ſit ſctōꝝdicta ⁊ verba legere attēte vel audire. Poſito etiā ꝙ ex tali lectōe nihil retineat̉ niſi ꝓtali hora. Non enī fruſtra ⁊ incōgrue dn̄snoſter verba ſua cibū appellauit anīe Un̄
nō eſt mirādū fame ſpirituali deperire tales qui ſe a ſtudio ſacre ſcripture elongāt.exiſtentes macri ⁊ in deuotōne ſua ſicci.¶ Capitulum. X..De angelorū ſuffragijs Et de generibꝰaquorū hominū proſpera ⁊ aduerſa hn̄tiūOnſequēter niſi nobis ſanctorūc angelorū adeſſet frequēs auxiliū.quis ſufficeret euincere aut euadere fraudes laq̄osqꝫ inimici? Certe nullꝰ.Idcirco angelo nobis ī cuſtodē deputato/ honorē magnū ac reuerentiā ſemꝑ impendere debemꝰ: lꝫ etiā in locis ſimꝰ poſiti ſecretis ⁊ priuatis. nihil inhoneſte ꝑpetrātes quo eiꝰ pn̄tiā offendere poſſemus.Sūt hoīes quidā nature tā laudabil̓pleni gratitudine ⁊ recognitōe acceptorūa deo ꝙ in ꝓſperis eidē fideliter famulāt̉ ⁊meliꝰ qͣꝫ ī aduerſitatibꝰ. ⁊ tales ipſe nutritſepius in ꝓſperitatibꝰ. hn̄tqꝫ ꝑadiſum inhoc mundo ⁊ in futuro. Ratio. qꝛ ex totocorde ⁊ ꝑfecto. nō ceſſant laudare deum etgrās agere de collatis bn̄ficijs Et ipẜ videtur ⁊ in veritate ſic eſt/ ꝙ qͣntulūcunqꝫ donū licet modicū ⁊ exiguū ab eo acceptū. ſitcariſſime ⁊ valde gratant̓ accipiēdū: nō ꝓpter donū ſꝫ ꝓpter eū a qͦ venit .ſ. tale donūRecte̓ ſic̄ filiꝰ bonꝰ in terra aliena poſitusmultū gaudet cū recipit qͣlecunqꝫ iocale aſuo pr̄e trāſmiſſum ⁊ care tenet. Etſi a caſu accidit/ deū remouere bn̄ficia ſua a talibꝰ de quibꝰ locutꝰ ſum. ſtatī permittēs eisaduenire aduerſitates; ipſi ſil̓r hoc gratāter accipiūt tanqͣꝫ a deo veniēs ⁊ iſto mōſicut in ꝓſperis ⁊ ſic de corde dulci oī tempore deū benedicūt ⁊ laudāt. De quorumnumero fuit btūs iob ẜm ſuā hiſtoriam ⁊plures alij ¶ Sed ⁊ ſunt alij alteriꝰ animi⁊ conditōnis/ plꝰ indurati ⁊ quodāmō nature aſinine. qͥ ſtimulari volūt ⁊ tl̓es meliaccelerāt ad deū ꝑ tribulatōes ⁊ aduerſitates. qͦs ad ſe trahit deꝰ oīpotēs ſic̄ mr̄ puerū ſeparatū ab ea. Ordīat eī per aliqͦs vt ledat̉ puer ⁊ ſic clamās matrē ad eā reuertit̉⁊ lacrimās. Quē ī vlnas ſuas ſuſcipit adhortās ne ſe decetero ab ea elōget. adijciens qꝛ alibi nō niſi mala ſuſtīebit Et ī veritate loquendo nimis pauci reperiūtur/qͥ ſic viuacit̓ ⁊ funditꝰ ex toto corde certiſſime recurrūt ad deum ⁊ ad eius auxiliumin vera et bona humilitate. quemadmodū in aduerſitate faciunt cum ſe ſenſerint
T.
ꝯ-