De. monte.
de infirmitatibus ⁊ mellis natura hec declarant manifeſte.¶ Capitulum .IX.Continuatio ſeu epilogꝰ dictoꝝ ſub breuitate.Oſtqͣꝫ rn̄di et rōeꝫ aſſignaui. quāob cauſam modo gallice cōſcriberem ſimplicibꝰ perſonis. ſcꝫ vobis ſororibus meis ⁊ dilectis ꝑ genealogiā carnalēet ſi deo placet plus ꝑ ſpūalem affinitatē:Nūc intendo deſcendere ad proſequēduꝫquod cōcepi. demonſtrando vobis aliqͣliter ⁊ modo groſſo iter vite contēplatiue illius q̄ ad vos ꝑtinere p̄t. que ꝑducere vospoterit ſufficiēter ad vera ſapīam ⁊ veſtrāſalutē? Quia (vt auguſt. teſtat̉) plures ſimplices abſqꝫ ſcientia oꝑati ſunt ſalutē eoꝝhabēdo fidē ſpem ⁊ caritatē. alij autē cuꝫſua ſapiētia dimerſi ſunt in ꝓfundū īferni. Dimittamꝰ igit̉ tales ſapiētes ſe dānare ſicut dicit Bern̄: ⁊ nos tota ſimplicitate queramus ſaluari.¶ Capitulū. decimū.Amor dei principium eſt vite contēplatiue ⁊ finis.Adix ⁊ initiū vite contemplatiuedebet eē dei dilectio: hoc eſt. ꝙ eiꝰamore dimittat̉ vita mundana/ omneſqꝫcure terrene ⁊ occupatōes. ſe totū tradēdoipſi deo. Secus autē faciens/ ſeip̄m decipit. ⁊ ſepe nō ꝑuenit ad finē laudabilem/niſi ſe emendauerit. ſicut ſunt qͥ ſe tradūtreligioni vel ſtudio/ extra mundū. nō prodei amore. ſed ꝓpter pigricia. et ficte mūdilaborē ſubterfugiētes: vel propter hr̄e vn̄viuere. aut propter vanitate ⁊ ſuꝑbiā cupientes reputari magni clerici aūt deuote ꝑſone. vel etiā ꝓpter curioſitatē. ſcꝫ ſolū propter ſcire quēadmodū plures fecerūt ph̓i¶ Finis etiā vite contēplatiue debet eſſeamor dei hoc eſt ꝙ ꝓ eius dilectōe ⁊ amore/ nitat̉ de bono in melius ꝓficere et ꝙ velit ſe abſtrahere ab om̄i alio oꝑe ⁊ occupatione. Et quod dico ꝙ debeat ſe abſtrahere ex toto ab alijs occupatōibus: hoc intelligo de terrenis prīcipal̓r ⁊ de tali q̄ notabiliter impediret ſuam cōtemplatōem.Scio enim ꝙ modica ⁊ tꝑata occupatioaliqn̄ neceſſaria eſt ⁊ valde ꝓficua ad vitācontemplatiuā. ad pigricia aut etiā malātriſticiā depellendā. Predicta apl̓us affir
mat inqͥens Plenitudo .i. finis legis ſcilꝫdiuine eſt charitas ſiue dilectio Et id̓o inlege dei que dicta eſt ſapīa vel theologiaiſte excellētior appellari dꝫ magiſter. qͥ plꝰamat deū. Iſte etiā hꝫ vitā ꝑfectiorē ſtatūqꝫ nobiliorē. qͥ meliꝰ diligit ⁊ plus. ¶ Etquia vita contēplatiua conueniētior ē deſe ad bn̄ amandū deū. ſicut ſcola vel ſtudium vbi meliꝰ iſta ars ſcꝫ dilectōis adqͥrit̉;ideo vita iſta plꝰ laudat̉ ⁊ approbat̉ in ſacra ſcriptura. ⁊ a ſanctis doctoribꝰ ⁊ prīcipaliter ꝑ verū deū amoris ieſum xp̄m. quiiſtā dedit ſentētiā ꝙ maria meliorē ꝑtē elegerit Et que eſt iſta ꝑs? Certe ꝙ illa ſedebat ad pedes ieſu ⁊ audiebat v̓ba illiꝰ ⁊ audiendo. de ſuo amore inflāmabat̉. ¶ Uerū eſt tn̄ ꝙ aliqͥs p̄t interdū in vita ſua actiua plus deū amare qͣꝫ aliꝰ facit in vita ſuacontēplatiua. ⁊ talis eſt magis ꝑfectus; qͣꝫuis ſit in ſtatu minꝰ ꝑfecto qͣꝫ contēplatiua Et etiā talis vita actiua ꝑfectior erit vthec qͣꝫuis de ſe ſit in ſtatu minꝰ ꝑfecto/ qͣꝫcontēplatio. ¶ Ex quo vlteriꝰ pꝫ illos decipi putātes vite contēplatiue finē eſſe ſolum ſcire vl̓ adqͥrere nouas veritates. īmopotiꝰ finis principal̓ eius eſt deū diligere⁊ deguſtare qͣꝫ bonꝰ ⁊ ſuauis ſit ipſe: Quāuis iſte ſapor ſeu guſtꝰ vel attractꝰ. aut ſpirituale illd̓ ſentimētū/ p̄t dici fore vnꝰ modus ꝯgnoſcēdi qꝛ amor ip̄e ꝯgnitō eſt ſic̄aug. teſtat̉ Que cognitō tal̓ eſt ⁊ ita ſecretaꝙ a nemine niſi eā hn̄te ꝑcipit̉. qꝛ ꝑ verbaaut doctrinā explicari ⁊ demōſtrari nō p̄talteri. quēadmodū dici ſolet de īfirmitatevalida ꝙ dolorē huiꝰ infirmitatis nullustam bene ſentit ſicut qui iſta premit̉.¶ Capitulum XI.Qd̓ amor mūdanꝰ ſeu mūdi prīo ē remoUpiēs inchoare ⁊ ſcire ar (uēdꝰc ſtē bn̄ amandi deū ꝑ vitā ꝯtēplatiſā. prīo ⁊ prīcipal̓r toto conamīelaborare dꝫ ad remouendū amorē fatuū ⁊contrariū. quē appellovocabulo generaliamorē mundanū. ¶ Amor enim mūdanus iſte eſt vt glutinū quoddā alas aīmeſpiritales impediēs. ne ſe in altuꝫ poteritſubleuare ¶ Eſt etiam ſicut calx ſeu cemētum tenax ⁊ forte pedes anime retinēs. nelibere valeat pertrāſire. ¶ Rurſus comꝑatur iſte amor catene ſimiliter tenens ⁊ alligans animā ipſi corꝑi/ vt ab eo non ſe poterit elongare; in ſimilitudine vnius vrſi
X-