Epiſtole quedam.
neceſſariuꝫ magis. qꝛ et hoc quottidianadocet infectatio. et qual̓r euades/ docet etdocebit ſpūſſctī vnctio. Ibi igit̉ q̄re auxiliū ⁊ conſiliū. ⁊ ab eo poſtula tui cordisrefrigeriū ¶ Conſidera teip̄m. quid q̄risin oꝑbꝰ tuis? quid diligis ⁊ qͥd nō diligisScd̓m deſideria ſua fit homo ſtabil̓ autvagus. Qui multū conſpicit. ⁊ multa habere vult. quō in ſe manebit? Diſꝑgiturin oēm ventū celi. ⁊ capit̉ laqueo deſiderijterreni Parua res eſt ſepe. ꝓpter quā adipiſcendā/ generat̉ homī perplexitas magnaſed qui oīa a ſe expellit. ꝑmittēs vnūqd̓qꝫſtare ſicut inuenit/ bene in pace erit. qͥ vero multis ſe ingerit ac multa ordinat ⁊ regit iſte ſeip̄m ledit ⁊ perdit. Et quia magiſter vult eſſe in rebus alienis/ nō eſt mirūſi neſcit eſſe diſcipulus in ſuis O quantaadhuc diſcere habet que nō videt. quātuꝫilli adhuc deficit. ⁊ o qͣꝫ longe ſtat. Quid gͦvult ſe intromittere de alijs ⁊ que emēdare nō poteſt? Aut cur ſe implicat talibꝰ q̄ad ip̄ꝫ n̄ ꝑtinēt? Quid ꝑtinꝫ ad meniqͥs?Vt tantū cogites de te. ⁊ aliud quodcūqꝫfuerit ꝓijcias procul a te. In iſta cogitatōne inuenies te. ⁊ cuſtodies. ⁊ ꝓficies maxime eris ſepius liber a ſuſpicatōe ⁊ indignatōe/ paꝝ curabis de exterioꝝ occupatione/ ⁊ gubernatōne eorū que fiūt in domo. Dilecte frater dominꝰ cuſtodiat te abom̄i malo. cuſtodiat animā tuā dominꝰ:Epiſtoia pro. cōfortatōne cuiuſdam tentati:Uſcipiamus cariſſime de manudei qͥcqͥd voluerit ſuꝑ nos veniredeꝰ. nihil enī ſine iuſta ⁊ certa cauſa agit̉ in terris Et ideo curemus nos deoſubijcere cor noſtrū ⁊ ſenſum noſtꝝ vt reſpiciēs humilitatē ⁊ patientiā noſtrā. bn̄diſponat deſideriū noſtꝝ Inclinemꝰ nosſub ſctā ⁊ glorioſa maieſtate eiꝰ. qꝛ puluisſumꝰ ⁊ cogitemꝰ qͣꝫ magnū ⁊ dignū ſit vt recogitet aliqn̄ de nobis deꝰ Ex hac humilieſtimatōe ſenſus noſtri/ ⁊ accuſatōe culparū noſtraꝝ/ ꝯfeſſiōeqꝫ iuſti iudicij dei (qd̓vt freq̄nter occultū ſemꝑ autē rectū eſt) apprehēdamꝰ ſpem ⁊ ꝯfidentiā ad ip̄m. ⁊ oremus largiter. ac ab alijs etiā intime flagitemꝰ orōes qͣtinꝰ ſua maxīe pietas noſtrāmiſeriā ⁊ tribulatōem tantaꝝ tentationūīmutare dignet̉. ¶ Nec ideo diffidamꝰ denobis. qꝛ multa cōtraria ſentimus ⁊ pati-
mur. ⁊ ſepius qͣꝫ vellemꝰ ⁊ grauiꝰ qͣꝫ alij tētamur. Uel qꝛ incōſtantes ſumꝰ ⁊ tā paꝝlaborare poſſumꝰ ſeu ꝙ totiens cadimus⁊ tarde reſurgimꝰ Aut ꝙ tā indeuoti ⁊ aridi inuenimur ⁊ ꝑuū appetitū ad virtutes⁊ ad deū ſentimꝰ Oīa iſta ſolent bonis accidere. et ſepiſſime deuotiſſimi. talia ſuntexꝑti. Cū ergo talit̓ nos affligi ſenſerimꝰint̓ triſticias totidē/ dn̄o humil̓r dicamꝰ.Dn̄s deꝰ ſi dignꝰ nō ſum/ nec tibi placꝫ vtliberer a preſſura cordis mei ſaltē hoc mihi largiri digneris vt patiēs ſim. vt nonmurmurē cōtra virgā tuā qua me ꝑcutisMemor etenī bn̄ ſum qͥd canit̉ in eccl̓iatua Tōſiōibꝰ p̄ſſurꝭ expoliti lapides; ⁊ qꝛillic introducit̉ oīs qͥ ꝓ xp̄i noīe hic in mūdo premit̉. Propter qd̓ peto vt quacūqꝫ/pro culpa iſta patior ad meā purgatōemſemꝑ ꝓuenire facias. ⁊ ꝓ ſigno clemtie nōreprobatiōis furore/ capienda eē doceas.Debemꝰ ergo ſic nos dn̄o. integro affectureſignare ⁊ plꝰ eius bonitati ꝯfidere qͣꝫ audemꝰ poſtulare. Eius creature ſumꝰ. ⁊ ip̄icura eſt de nobis. qͥ vocauit nos ip̄e adiuuabit nos. ⁊ cuſtodiet nos a tētatōe hacīeternū. vt nō velrmꝰ cū hoc mūdo gaudereneqꝫ latā viā quā multi tenēt/ denuo ābulare Ammoneo te attēde ſcripturas ſctāsSeqͥ vis xp̄ꝫ. an̄ mūdū iſtū? Credis apoſtolo an magis ph̓o? Chriſtꝰ dicit ītrateꝑ anguſtā porta q̄ ducit ad vitā. Et iterū.Tollite iugū meū ſuper vos ⁊ diſcite a meqꝛ mitis ſum ⁊ humil̓ corde. Dicit apl̓usNolite ꝯformari huic ſeculo ⁊ ſi ſcd̓m carnē vixeritis moriemī. Nemo vos ſeducatinanibꝰ verbis Quicūqꝫ ſunt xp̄i/ carnemſuā crucifixerūt cū vicijs ⁊ cōcupiſcentijsEgo xp̄o cōfixus ſum cruci. Ego ſtigmata dn̄i ieſu in corꝑe meo porto. Mihi mūdus crucifixꝰ eſt ⁊ ego mūdo Oīa arbitrorvt ſtercora vt xp̄m lucrifaciā Iſta ſuntverba apl̓ica ¶ Sꝫ apd̓ ph̓os ⁊ ſeculi prudētes/ talia nō inuenies Et qͣꝫuis aliqͥ gentiles ꝯtemptū diuiciaꝝ laudabāt ⁊ voluptates ſpernebāt. Et eoꝝ doctrinā multi hodie ꝯmendāt De xp̄o tn̄ nihil ſciebāt. neceterne vite amore id agebāt. ſed euanuer̄tin cogitatōibꝰ ſuis. Et oēs (ni fallor) homines cupiūt eē cū xp̄o ⁊ ad ppl̓m eiꝰ ꝑtinere. ſꝫ pauci volūt ſequi vitā xp̄i Iteꝝ dicūt ſe diabolū odire ⁊ eiꝰ veſtigia nolle ſeqͥſꝫ vita paucoꝝ ꝯtinētiū ſe a ſecl̓aribꝰ actibus carnalibuſqꝫ deſiderijs on̄t/ qꝛ multi
N.