Epiſtole. quedā.
deas ergo magis ac magis ꝓficere ⁊ ſemꝑaliqͥd vicioſe ꝯſuetudinis amputare. Sicut negligētia vicia nutrire ſolet ⁊ virtutesamittere: ita diligētia/ quelibet inueferata mala euertit ⁊ expugnat Nam ⁊ ſi laboreſt in principio pugnet tamē cum viderispaulatim hoſtes ruere conſolaberis de ꝓſpero fine Impedit nos valde: qꝛ nō audemus violentiā inferre nature. ¶ O quantos labores faciūt homines pro terrenislucrandis; et nos ꝓ eternis bonis marceſcimꝰ Nauta petit mare/ mercator circuitregiones miles fert arma bellica. ruſticusvomere ſcindit arua. ⁊ ſine labore nō queunt diuitias ⁊ honores obtinere: vt quidergo nos virtutes ſine magna ſolicitudīeadipiſci credimꝰ THodie aliqͥd inchoare. et cras modicū addere. ⁊ ſic diebus ſingulis virtutē virtuti/ propoſitū ꝓpoſito iūgere/ ꝑficit hominē virtuoſum. deuotumpurū ſanctū et religioſum. deo carū. ⁊ hominibꝰ gratioſum. Hoc ordīe ꝓmeret̉ homo nomē nouū in calculo clauſum. quiacalcatis vicijs efficit̉ cādidus interiꝰ; ⁊ ſepe fruit̉ conſolatōibꝰ ſuꝑne dulcedīs queignote manēt carnalibꝰ ⁊ tepidis. ¶ Ruminemꝰ igit̉ ſedula mente/ pn̄tem verſiculum/ aduerſus deteſtabilē deſidiā ad igniendū nos ⁊ frēs noſtros/ ī amorē ſpiritualis proceſſus vt ⁊ vicia noſtra curentur ⁊donatōes celeſtiū virtutū in nobis augeant̉. Neqꝫ enī fraudabit a deſiderio ſuo fideles certatores; ſpūs ſctūs: qui vt virilit̓certarēt hortatoria voce inſonuit dicens.Uincenti dabo manna abſconditū¶ Epiſtōiā. de cuſtodia habenda ad ſeipſum.Rater mī in xp̄o dilecte/ videas qͦmodo caute ābules. qm̄ dies mali ſunt/ mgͣna cautela eſt ſeruo deihabēda in oībꝰ verbis ⁊ oꝑbꝰ ſuis. Nā qͥnō eſt puiſus ī rebꝰ ſuis. aut cito ledit autledit̉. ⁊ magnuꝫ damnū ſentiet in fine. qͥſqͥs ī pͥncipio fuit negligēs aut p̄ceps Diuꝑpendēdū eſt anteqͣꝫ fiat aliqͥd. ⁊ ſepiusˡ recurrendū eſt ad cordis habitaculū. ne hōſit abſqꝫ cōſilio ſicut gens praua ⁊ exaſperās q̄ nō direxit ad deū cor ſuū Igit̉ precedat oculꝰ tuus oīa oꝑa tua. ⁊ oīa age cumprudētia nec īcedas ꝑ aliena facta. te neglecto. qꝛ nemo illo ſapientior eſt. cuiꝰ anīaſua ſemꝑ in manibꝰ eiꝰ eſt Nō hꝫ homo ca
riorē theſaurū nec meliorē ſubſtantiā ſuꝑ terrā (ſi bene cogitauerit) qͣꝫ aīam ſuamDebet igit̉ vigilare ⁊ ſemꝑ eſſe ī cuſtodiaaīe ſue. qꝛ nihil comꝑari p̄t ſaluti eiꝰ Salus eiꝰ ꝯſiſtit in veris virtutibꝰ. odit ⁊ abhominat̉ om̄e viciū Quāto quis nitit̉ cōtra vicia. tantomagis accedit ad virtutes.quāto virtꝰ ampliꝰ placet. tanto plus deteſtat̉ eius contrariū. ¶ Cognitio vicioruꝫmultū ꝓdeſt ad ſuꝑandū vicia. plures nōcognoſcūt in veritate ꝓprios defectꝰ. ⁊ quidā qͣꝫuis ſciūt nō ſatis pōderāt. aut ſi pōderāt/ cito ocl̓os auertūt ⁊ obliuiſcūt̉ qd̓tolerāt. Nō eſt ita faciendū kariſſime frat̓ſꝫ reſiſtēdū eſt ſꝑ malicie ⁊ iniqͥtati ⁊ remediū inqͥrendū ⁊ auxiliū a deo flagitandū.Maxime eſt autē obuiandū motibꝰ paſſionū in prīcipio pugne. qꝛ ſi magna creuerit. infirmꝰ hō vbi erit? Exꝑuare fit ſepe grauis inqͥetudo. ⁊ ex verbo vno naſcūtur verba ml̓ta ⁊ de modico riſu; ſcaturit ſepe grādis diſſolutio. Parua ꝯtumelia generat ſtultꝭ ⁊ incōſideratis hoībꝰ difficileꝫexitū ⁊ ꝓfundū vulnꝰ. Bene ergo ⁊ prudēt̓agit qͥ om̄ibꝰ neglectis. ſe cuſtodit iudicat⁊ ordinat Tanto minꝰ p̄t vnuſqͥſqꝫ ꝓuidere ſibi quāto pronior eſt adcōſiderandūalios. ¶ Deſiderās habere pacē. debꝫ habitare in ſyon. hoc eſt vtile homī qui noninuenit requieꝫ in hoc ſeculo. vt cōfugiatad dn̄m. ⁊ cupiat cito diſſolui ⁊ eſſe cū xp̄oquia non eſt aliꝰ qui ꝓ nobis pugnet niſiipſe qͥ fecit nos. Si ſentis inſurgere viciaoppone remedia que ſcis tibi eſſe vtilia. etque audiſti ab alijs. cogita ſemꝑ ſi tibi deſeruiunt. Quotidie bellū gerendū eſt. qm̄tēptamur qͦtidie. nec eſt victꝰ qui vicioſamcōſuetudinē ſepe rebellare ſentit. Doleretamē debet qꝛ adhuc ī eo malū viuit. ⁊ nōdū perfecte ſibi mortuꝰ eſt Accipienda eſtſemper noua fiducia. licet ſepe deijciat̉ hō¶ In ſpeciali ꝓponendū eſt ⁊ cōtra illa vicia que magꝭ moleſtāt. ⁊ frequētius adueniūt. aliquādo ira. aliqn̄ ſuꝑbia. aliqn̄ cōcupiſcētia; cor hoīs tribulat̉. ⁊ vehemēterinflāmat̉. ſed ſcuto orōis. aut gemitu cordis. aut inuocatōe ſancti noīs ieſu. eſt occurrendū. ⁊ in celū reſpiciendū vnde veniet om̄e auxiliū. Et qn̄. ſic oret vel ꝯſimil̓r.O bone ieſu ſuccurre mihi mō. Eya dn̄edeus adiuua me Quid ego miſer agam ſine te? qͥd incipiam; ⁊ quō finiā dies meosdeus meus? Melius noſti. quid tibi ſit
M