De exercitus ſecretis.

amplius multū nec litiget vltra pro illa vicenimis cum eiſdem ſed cōtemnat. ⁊ ſic citius euaneſcent a memoria. ¶ Super p̄miſſis habemꝰ exemplum dequodam monacho in heremo. qui talibus turpibus cōgitationibus vexabat̉. xx. annis. ⁊ neminiaudebat aperire tentationem hanc/ propt̓eius abominationē. Tandem tamen cuidam antiquo experto patri eaꝫ/ non ore exverecūdia ſed ſcripto detexit. Qui ridens/ait pone manū tuam ſuper caput meuꝫ qd̓ᶜcū ille feciſſet. ait ideꝫ pater. Super caputmeum ego accipio totum iſtud peccatumtuū ⁊ omne ponduſ eius. Non ergo tu amplius indi conſcientiam aliquaꝫ habeas.Cū autē monachꝰ ſuper hoc miraret̉ ⁊ cauſam huiꝰ q̄reret. Reſpōdit pater querēdo.Placuit ne vnqͣꝫ tibi iſta turpis cogitatioAbſit inquit ille. Nam maxime mihi ſemper diſplicuit. Et ait ſctūs pater. Manifeſtū eſt ergo ꝙ tu eā nō agis. ſed eaꝫ paterisantiquo hoſte ꝓcurāte/ ⁊ te vt d̓ciꝑe tandēper deſperationē poſſet ita fatigāte. Nuncergo fili mi audi ꝯſiliū meū. Et cū iteꝝ īuaſerit tal̓ turpis cogitatio/ dic. Tibi ⁊ ſuperte inimice neqͣꝫ ſit hec tua blaſphemia. egonihil in ea habere volo. ſed dn̄m deū meuꝫego adoro ⁊ veneror. in ip̄umqꝫ credo. Expoſt vero iſte frater/ nūqͣꝫ habuit ampliushāc grauē tentationē ꝯſilio ſenis adiutus.¶ Et notandū ꝙ ꝑſona deuota hmōi tentationes graues nō debet ꝯfiteri indifferēter cuicūqꝫ ſacerdoti qͣꝫqͣꝫ plurimū litterato. ne forte occaſionē deſꝑatiōis habeat ꝓpter multoꝝ inexꝑientiā. ſed recurſum habeat ad viros deuotos religioſos diſcretoſNec eſt opꝰ in ſpeciali nimis declarare inꝯfeſſione talē turpitudinē. ſꝫ ſufficit ita dicere/ vt cōfeſſor intelligat mentē cōfitentis⁊ hoc ꝓ ſemel. Si ampliꝰ vexauerit. ſatiseſt eidē ꝯfeſſori ampliꝰ ſimpl̓r in genere eādē dicere. ¶ Pro illis q̄ p̄miſſa ſunt/ notet̉ꝓ regula generali. ꝙ qualeſcunqꝫ cogitatōnes male occurrerint ſiue ſint de carnalitate. ſiue de inuidia ira ſuꝑbia ⁊c̄. fiat diligētia vt ab intra eis nō ꝯſentiat̉. ⁊ vt ab extranō impleant̉. ⁊ ſecurꝰ erit hō ꝙ nullo mōhmōi erūt peccata mortalia. īmo cōiter cūeis ita reſiſtit̉ erūt magne v̓tutis hic. ⁊ infuturo remūerationis ſingularis materiaſeu occaſio. Ex hūilitate tamē poteſt hō deeis ꝯfiteri. nō in ſpecie ſed in generali dicē

do ſic. Tales malas cogitatiōes habui. tamē ꝑ dei gr̄am ipſe mihi nūqꝫ placuerūt.Timeo nihilominꝰ ꝙ nō tam cito eas impugnauerim/ ſic̄ debuiſſem/ ⁊ cuꝫ dei auxilio potuiſſem. Nocandū aūt eſt. ꝙ ſi in hisadueniret qd̓ abſit delectatio cū ꝯſenſu: hͦoīno exp̄ſſe ⁊ ſpecifice eēt ꝯfitendum. ⁊ ſi inoꝑationem ꝓcederetur/ tunc adhuc multoampliꝰ. qꝛ hoc foret grauius. ¶ Huic regule generali videt̉ addēdū. ꝙ ſi ꝑſona deuota/ fuerit ex naturali quodāmodo inclinatione nimis prona ad aliqd̓ peccatū ſeuvitium/ ſit hoc ira iuuidia. male loqͥ de aliis. aut alid̓ qd̓cunqꝫ. ita vt qn̄qꝫ etiā cadatmortaliter. nullo modo ꝓpter hoc deſperet.ſed cordialiter de hoc doleat ⁊ cōfiteat̉ humiliter. ⁊ ꝓponat in animo nn̄qͣꝫ ampliusita velle peccare. etiamſi milleſies tūc vnadie ceciderit aut vltra nō tamē ꝓpterea dānabit̉ dūmodo ſaltem totiēs ſurrexerit qͦtiens ceciderit. Ante caſum igit̉ cogitet diuinam iuſticiā. ſed poſt caſū/ diuinā mīam.ſemꝑ attēdat. Mīa enī dei tāta eſt vt ſi hōhr̄et oīa peccato mundi ſuꝑ ſe. ⁊ doleret ꝗcū eis tam bonū dn̄m deū ſuū/ ſuꝑbe offendiſſet ⁊ firmiter ꝓponeret ampliꝰ abſtineredeus talē nūqͣꝫ damnaret. īmo habemꝰ ml̓ta exempla de pluribꝰ ſanctis qui grauiterpeccauerūt. ⁊ poſt peccata ſua/ ꝓpter penitētiā ſuā. ⁊ maximā dn̄i dei noſtri dulcedinē⁊ pietatem qua diligit humanā naturamfacti ſunt apud deū maiores ſancti qͣꝫ nonnulli ſancti qͥ nō ſic ceciderūt. Uerūtamēſuꝑ hiſ nemo debet peccare. ſed poſtqͣꝫ peccauit cōfidat de dei bonitate ⁊ ꝓpter pͥmiſſa reſurgere feſtinet. ⁊ ſaluꝰ erit. Nam deuſperos ꝓphete dicit. ꝙ nō velit mortē peccatoris. Sed iuxta veriſſimam ſancti Iohānis Chriſoſtomī ſnīam/ deꝰ quaſi doletcū hominem per ſua iuſticia damnare debet propter hominis iniuſticiā ex quo homo eſt imago dei tam nobiliter creatus ettam precioſe redemptus. Nemo ergo debet deſperare de d̓i miſericordia qͣntumcūqꝫ etiam grauiter ⁊ innumerabiliter peccauerit. ſed toto corde doleat/ qꝛ tam dulciſſimū dominū inhonorauit ꝓpter ſua peccata ⁊ in futurū cauere ꝓponat. ⁊ ſic dubitarenō habet qͥn diuina pietas ſecū mīam faciat. ¶ Eſt etiā ꝓ regula ſeruādū. ꝙ ſi hō inaliquod peccatū ceciderit etiā mortaliter.nō tm̄ ſemel ſꝫ pluries. n̄ triſtet̉ ī tm̄ ex hͦ ꝙ

O